همه ی نوشته های:Ms Sobhani

میکروتیک ( Mikrotik )، یک شرکت سخت افزار و نرم افزار است که حوزه فعالیت این کمپانی در رابطه با ساخت روتر و تجهیزات وایرلس می باشد؛ میکروتیک، یک سیستم عامل مبتنی بر لینوکس بوده و با نام MikroTik RouterOS نیز شناخته می‌شود. در ادامه این مطلب با ما همراه باشید تا به بررسی کلی و جامع در رابطه با این موضوع بپردازیم.

روتر میکروتیک چیست؟

به زبان ساده، میکروتیک عاملی است که با نصب شدن بر روی هر سیستمی، آن را به یک روتر تبدیل می کند و این نرم افزار شامل ویژگی هایی همچون فایروال، VPN، تعادل بار (load balancing)، ترجمه آدرس شبکه، سرور های DHCP و… است. روتر های میکروتیک، بسیار پایدار و قدرتمند هستند و در عرض چند دقیقه پیکربندی و راه اندازی می شوند و همچنین نسبت به مدل های سخت افزاری دیگر، بسیار مقرون به صرفه تر هستند.

قابلیت های روتر میکروتیک

روتر های میکروتیک از ویژگی ها و قابلیت های بسیار بالایی برخوردار هستند که از جمله چند مورد از آن ها می توان به موارد زیر اشاره کرد:

• امکان کنترل شبکه از راه دور و از طریق پروتکل های مختلف vpn
• پشتیبانی از destination nat برای دسترسی از بیرون به داخل به سرورهای داخل شبکه
• پشتیبانی از VRF یا چند روتر مجازی دیگر
• پشتیبانی از تکنیک های مسیریابی بر اساس Policy-Based Routing یا PBR
• عملیات Bandwidth Shaping یا کنترل ترافیک شبکه و اینترنت با اعمال محدودیت سرعت به کاربران
• امکان متصل شدن به چند ISP و پخش کردن ترافیک اینترنت کاربران روی چند لینک اینترنت مختلف
• راه اندازی DHCP در شبکه، برای پیکربندی پویای کلاینتهای تحت شبکه
• پیاده سازی تکنیک quality of service روی پکت های شبکه
• دارای سرعت بوت بالای روتر میکروتیک
• امکان پشتیبانی از آدرس آی پی ورژن 6
• راه اندازی هات اسپات ((hotspot و اکانتینگ برای شبکه
• امکان پشتیبانی از پروتکل های مسیریابی MPLS,BGP,OSPF
• امکان استفاده تنها از مک آدرس برای کانفیگ اولیه سیستم (در ابتدا به آدرس IP نیاز ندارد)

تفاوت روتر و میکروتیک

به طور کلی تفاوت اصلی که بین روتر و میکروتیک دیده میشود سیستم عامل آنها است؛ برای مثال روتر های سیسکو از سیستم عامل IOS استفاده می کنند که یک سیستم عامل پیشرفته و قدرتمند به حساب می آید ولی میکروتیک از سیستم عامل RouterOS استفاده می کند که یک سیستم عامل مبتنی بر لینوکس است.

برنامه winbox چیست و چه کاربردی دارد؟

Winbox یک نرم‌افزار کاربردی است که توسط شرکت میکروتیک (MikroTik) توسعه داده شده و برای مدیریت و پیکربندی روترهای میکروتیک از طریق یک رابط گرافیکی ساده و کاربرپسند استفاده می‌شود. این برنامه به کاربران امکان می‌دهد تا به راحتی به روترهای میکروتیک متصل شده و تنظیمات مختلف آنها را بدون نیاز به استفاده از خط فرمان انجام دهند.

پس از راه اندازی نرم افزار شخصی میکروتیک، نیاز به برنامه ای داریم که به توسط آن، روتر را مدیریت کنیم؛ کار با اپلیکیشن winbox بسیار ساده است و در عین سادگی و آسانی اش، پیشرفته ترین خدمات را ارائه می دهد. با داشتن این اپلیکیشن روی سیستم خود، می توانید به میکروتیک خودتان دسترسی داشته باشید و آن را کنترل و مدیریت کنید. البته لزومی به استفاده از اپلیکیشن winbox برای دسترسی و مدیریت روتر نیست و میتوان از طریق یک مرورگر ساده نیز همین کار را انجام داد، ولی اپلیکیشن winbox، این کار را بسیار راحت تر می کند.

سیستم عامل میکروتیک چیست؟

سیستم عامل میکروتیک همانند یک روتر شبکه طراحی و اجرا شده است که با استفاده از مجازی ساز ها، بر روی سیستم ها و دستگاه های شخصی نصب می شوند؛ هدف از ایجاد سیستم عامل میکروتیک یا Mikrotik RouterOS، صرفا رقابت کردن با سیستم عامل سیسکو که با نام IOS نیز شناخته می شود بود ولی میکروتیک در واقع امکانات و خدمات گسترده و متنوعی است که برای شبکه های سیمی و غیر سیمی ارائه می شود.

علاوه بر سیستم عامل، شرکت Mikrotik، به عنوان یک تولید کننده موثر دستگاه‌ ها و تجهیزات شبکه (سخت افزار و نرم‌افزار) بر اساس همین سیستم عامل، برای روتر هایی با نام RouterOS محسوب می شود.

ویژگی‌های سیستم عامل میکروتیک چیست؟

سیستم عامل میکروتیک که با نام RouterOS ارائه می شود، ویژگی هایی دارد که باعث می شود به عنوان یک سیستم عامل کارآمد شناخته شود؛ از جمله از آن ویژگی ها می توان به موارد زیر اشاره کرد:

• به سخت‌افزار قدرتمند و نصب نرم افزار های خاص نیاز ندارد
• امکان نصب روی حافظه‌های جانبی HDD و SSD و کارت میکرو از‌طریق IDE و SATA و USB دارد.
• داشتن نسخه ویژه برای ماشین‌های مجازی
• امکان پشتیبانی از فوروارد لایه دوم مثل مش و بریج و WDS
• امکان پشتیبانی از پروتکل‌های مسیریابی OSPF و BGP و VPLS/MPLS
• دارای فایروال قدرتمند تا لایه هفتم
• رمزنگاری قدرتمند WEP و WPA و WPA2
• اجرای پروتکل‌های تونل‌زنی متعدد مانند OpenVPN،PPTP ،PPPoE و L2TP
• امکان پشتیبانی از IPv4 و IPv6
• دارای ابزارهای ارسال ایمیل و پیامک
• تست مکرر از پهنای باند
• دارای دیتا میرورینگ CALEA
• دارای ابزار File Fetch
• داشتن سرور TFTP
• دارای کلاینت و سرور RADIUS و NTP

کاربرد های میکروتیک چیست؟

روتینگ

مسیریابی با استفاده از تکنیک MIKROTIKE، بسیار راحت تر، و سریع تر انجام می شود.

فایروال

دیوار آتش یا همان فایروال، هم در کاربردهای میکروتیک قرار دارد و در ادامه این موضوع، امکان محدود کردن پورت‌های ورودی و خروجی شبکه با فایروال فراهم می شود که به دنبال آن، امنیت شبکه نیز افزایش می یابد.

وایرلس

جالب است بدانید که بیشتر از انواع تکنولوژی های بی سیم در میکروتیک پشتیبانی می شود.

Load Balancing 

قابلیت لود بالانسر کمک می کند که شبکه پایداری بیشتری داشته باشد و با استفاده از آن حتی می توان از دو شبکه سرویس دهی اینترنت بصورت همزمان استفاده کرد؛ با متصل شدن سرویس اینترنت دوم به شبکه، از قطعی ترافیک اینترنت و ایجاد وقفه بین ارسال و دریافت داده ها نیز جلوگیری می شود

VPN (Virtual Private Network)

سیستم عامل میکروتیک از راهکار های مختلف VPN برای ایجاد اتصالات ایمن بین سیستم ها و شبکه استفاده می کند.

MikroTik HotSpot Gateway 

این قابلیت، زمینه برقراری ارتباطات به شبکه عمومی بدون نیاز به نصب نرم افزار و یا پیکربندی خاص را شبکه فراهم می کند و همچنین به کمک gateway های هات اسپات، میتوان برای هر شبکه مجزا یک صفحه ورود و اعتبارسنجی قرار داد و در سطوح مختلف شبکه، مدیریت دقیق تری بر روی کاربران و اطلاعات داشت.

MPLS

MPLS مخفف MultiProtocol Label Switching است که تکنیک جایگزین راهکار های سنتی IP دادن و برای مسیریابی سریع و تغییر به همراه شکل دهی به جریان‎های ترافیکی در شبکه ها است.

Quality of Service

کاربرد اصلی این ابزار در کنترل پهنای باند شبکه و کیفیت شبکه مطرح است و با استفاده از این قابلیت، افراد میتوانند همگی از کیفیت و سرعت اینترنت برابر و بالا لذت ببرند.

پیکربندی سیستم عامل میکروتیک

روش های مختلف و متنوعی برای پیکربندی در سیستم عامل میکروتیک وجود دارد برای مثال می توان به دسترسی  Telnet و SSH از طریق شبکه یا استفاده از رابط گرافیکی سفارشی شده winbox اشاره کرد.

رادیو وایرلس میکروتیک چیست؟

با استفاده کردن از رادیو وایرلس میکروتیک در یک شبکه بی سیم، اطلاعات و داده ها در فاصله های دور و نزدیک مبادله شده و بسیار قدرتمند تر و توانمندتر از آنتن های معمولی مخابراتی هستند؛ رادیو وایرلس باعث می شود هزینه های مربوط به تجهیزات فیزیکی سیم و کابل، تا حدودی حذف شود و همچنین راه اندازی این روش بسیار ساده تر از پیاده سازی آنتن است؛ یکی از مرسوم ترین موارد استفاده از رادیوهای بیسیم ارسال تصاویر دوربین های مدار بسته است.

سرور مجازی میکروتیک چیست؟

سرور مجازی MikroTik، به عنوان یک ماشین مجازی عمل می کند و از سیستم عاملMikroTik RouterOS استفاده می‌کند؛ این نوع سرورها یکی از پرکاربردترین و بهترین سرورها هستند که مهمترین هدف آن‌ها، استفاده به عنوان روتر است.

چه شرکت های از میکروتیک استفاده میکنن؟

به طور کلی، میکروتیک انتخاب محبوب بین سازمان ها و شرکت های بزرگ و گسترده است؛ برای مثال می توان به شرکت های Nextlink Internet، BAI Connect،  Sangomaو GDA اشاره کرد که از روتر های میکروتیک استفاده می کنند.

معایب سرور های مجازی میکروتیک

سرور های میکروتیک دارای آسیب پذیری ها و معایبی نیز هستند که قبل از راه اندازی و استفاده، باید از آنها آگاه باشید. اولین مورد این نوع سرور این است که سیستم عامل Mikrotik Router، محدودیت‌هایی در زمینه تشخیص دستگاه دارد که همین باعث می شود وقتی که در محیط‌های خیلی بزرگ یا خیلی کوچک استفاده می‌شود عملکرد قابل قبولی ندارد؛ همچنین این روترها از امنیت سایبری کمتری برخوردارند و آنطور که باید از پشتیبانی خوبی بهره‌مند نیستند.

نحوه اتصال به سرور مجازی میکروتیک

می توان با استفاده از نرم افزار وین باکس (winbox)، به سرور مجازی میکروتیک وصل شوید و آن را مدیریت کنید. شما، پس از خرید سرور مجازی میکروتیک و دریافت آدرس IP، می‌توانید آن را در کادر Connect to اپلیکیشن وارد کنید؛ کادر login نام کاربری شما خواهد بود که معمولا به صورت پیش فرض روی قسمت admin است و password نیز رمز عبور تنظیم شده برای سرور شما خواهد بود.

Routerboard چیست؟

اسم برند محصولات و تجهیزات سخت افزاری شرکت میکروتیک، روتر برد است، جالب است بدانید که سیستم عامل این شرکت، از RAM و CPU به صورت بهینه استفاده کرده و برای اینکه محصولات نهایی را با قیمت مناسبی به دست مشتریانش برساند، قطعات سخت افزاری یا همان برد ها را تولید می کند و در ادامه محصولاتی هم مختص ISP ها به بازار ارائه می کند؛ روتر بورد ها، به دو دسته کلی تقسیم می شود.

Only Board

همانطور که از نامش مشخص است، فقط دارای یک برد است و اجزای دیگری مانند آداپتور و … باید به صورت جداگانه تهیه شود.

Enclosures

این محصول یک پک کامل است و بــه همراه قابلیت ها و تجهیزات دیگری مانند آداپتور و لوازم جانبی ارائه می شود.

جمع بندی

ما در این مطلب، شما را با تکنولوژی میکروتیک آشنا کردیم؛ شرکت داریا با فعالیت موثری که در حوزه تجهیزات امنیت شبکه دارد، می تواند به شما و کسب و کارتان در تامین امنیت اطلاعات کمک شایانی کند؛ برای دریافت مشاوره رایگان و خرید فایروال، خرید اکسس پوینت، خرید لایسنس، خرید فورتی وب و… با کارشناسان ما در ارتباط باشید.

بحث امنیت یکی از اجزای جدا نشدنی سیستم های اطلاعاتی می باشد. این مقاله در مورد دو تکنولوژی برای افزایش امنیت شبکه و سیستم های تشخیص صحبت خواهد نمود و تفاوت IDS و IPS به طور کامل بررسی خواهد شد.

IPS فایروال چیست؟

IPS فایروال سیستم شناسایی و جلوگیری از حمله و نفوذ به شبکه است. IPS فایروال برخلاف IDS دقیقا رو در روی ترافیک قرار می گیرد و آن را از طریق Signature ها بررسی می کند و فقط در صورتی اجازه عبور به بسته مورد نظر را می دهد که آلودگی و رفتار مشکوکی در آن مشاهده نکند. Signature به الگوی رفتاری حملات شناخته شده که به صورت کد نوشته شده اند گفته می شود.

IPS و IDS چیست؟

تکنولوژی های IPS فایروال  و IDS ترافیک گذرنده در شبکه را جزئیات بیشتر نسبت به فایروال تحلیل می کنند. مشابه سیستم های آنتی ویروس، ابزار های IDS و IPS ترافیک را تحلیل و هر بسته اطلاعات را با پایگاه داده ای از مشخصات حملات شناخته شده مقایسه می کنند. هنگامی که حملات تشخیص داده می شوند، این ابزار وارد عمل می شوند. ابزار های IDS مسئولین را از وقوع یک حمله مطلع می سازند؛ ابزار های IPS یک گام جلوتر می روند و به صورت خودکار ترافیک آسیب رسان را مسدود می کنند.

IPS ها و IDS ها مشخصات مشترک زیادی دارند. در حقیقت، بیشتر IPS ها در هسته خود یک IDS دارند. تفاوت کلیدی بین این تکنولوژی ها این است که محصولات IDS تنها ترافیک آسیب رسان را تشخیص می دهند، در حالی که محصولات IPS از ورود چنین ترافیکی به شبکه شما جلوگیری می کنند. 

IPS (Intrusion Prevention System) سیستم های تشخیص نفوذ:

سیستم های جلوگیری از نفوذ یک وسیله امنیتی است که بر فعالیت های یک شبکه و یا یک سیستم نظارت کرده تا رفتار های ناخواسته یا مخرب را شناسایی کنند. در صورت شناسایی این رفتار ها، بلافاصله عکس العمل نشان داده و از ادامه فعالیت آن ها جلوگیری می کند.

IDS (Intrusion Detection system) سیستم های جلوگیری از نفوذ:

یک سیستم حفاظتی است که خرابکاری های در حال وقوع روی شبکه را شناسایی می کند. روش کار به این صورت است که با استفاده از تشخیص نفوذ که شامل مراحل جمع آوری اطلاعات، پویش پورت ها، به دست آوری کنترل های کامپیوتر ها و نهایتا هک کردن می باشد، می تواند نفوذ خرابکاری ها را گزارش و کنترل کند.

روش شناسایی حملات

IPS ها از دو طریق اصلی برای شناسایی حملات استفاده می کنند. سیستم های جلوگیری از نفوذ به دو دسته مبتنی بر میزبان و مبتنی بر شبکه تقسیم می شوند.

1. تشخیص مبتنی بر امضا: IPS ها از پایگاه داده ای از امضا های حمله استفاده می کنند. امضا ها الگو های مشخصی از ترافیک شبکه هستند که با حملات خاص مرتبط هستند. زمانی که یک ترافیک شبکه با یک امضا مطابقت پیدا می کند، یک هشدار صادر می کند.
2. تشخیص مبتنی بر رفتار: IPS ها به دنبال الگو های رفتاری غیر معمول در ترافیک شبکه هستند. این الگو ها می توانند نشانه ای از حمله باشند، به عنوان مثال، یک IPS ممکن است به دنبال افزایش ناگهانی ترافیک شبکه به یک آدرس IP خاص باشد.

قابلیت های IDS

1.     امکان تشخیص ترافیک غیر متعارف از بیرون به داخل شبکه و اعلام آن به مدیر شبکه
2.     بستن ارتباط های مشکوک و مظنون
3.     قابلیت تشخیص حملات از طرف کاربران داخلی و خارجی

جایگزین های IDS

برخلاف نظر عمومی که معتقدند هر نرم افزار را می توان به جای IDS استفاده کرد، دستگاه های زیر نمی توانند به عنوان IDS مورد استفاده قرار گیرند:

1.     سیستم هایی که برای ثبت وقایع شبکه مورد استفاده قرار می گیرند مانند: دستگاه هایی که برای تشخیص آسیب پذیری در جهت از کار انداختن سرویس و یا حملات مورد استفاده قرار می گیرند.
2.     ابزار های ارزیابی آسیب پذیری که خطاها و یا ضعف در تنظیمات را گزارش می دهند.
3.     نرم افزار های ضد ویروس که برای تشخیص انواع کرم ها، ویروس ها و …
4.     دیواره آتش(FIREWALL) مکانیزم های امنیتی مانند SSL و Radius و…

چرا فایروال به تنهایی کافی نیست؟

به دلایل زیر دیواره های آتش نمی توانند امنیت شبکه را به طور کامل تامین کنند:

1.     چون تمام دسترسی ها به اینترنت فقط از طریق دیواره آتش نیست.
2.     تمام تهدیدات خارج از فایروال نیستند.
3.     امنیت کمتر در برابر حملاتی که توسط نرم افزار ها مختلف به اطلاعات و داده های سازمان می شود: Virus programs, Java Applet, Active.

انواع سیستم های پیشگیری از نفوذ

معمولا سه نوع سیستم پیشگیری از نفوذ وجود دارد که شامل موارد زیر می شود:

1. تجزیه و تحلیل رفتار شبکه (NBA)، که رفتار شبکه را برای جریان ترافیک غیر عادی تجزیه و تحلیل می کند و معمولا برای حملات DDOS استفاده می شود.
2. سیستم پیشگیری از نفوذ مبتنی بر شبکه (NIPS)، که یک شبکه را برای جستجوی ترافیک مشکوک تجزیه و تحلیل می کند.
3. سیستم پیشگیری از نفوذ مبتنی بر میزبان (HIPS)، که در یک میزبان نصب شده و برای تجزیه و تحلیل فعالیت های مشکوک در یک میزبان خاص استفاده می شود.

علاوه بر این، انواع دیگری از ابزار های IPS از جمله ابزار هایی که شبکه های بی سیم را تجزیه و تحلیل می کنند نیز وجود دارد. بنابراین به طور کلی می توان گفت یک سیستم پیشگیری از نفوذ شامل هر محصول یا روشی مانند فایروال های و نرم افزار های آنتی ویروس است که برای جلوگیری از دسترسی مهاجمان به شبکه استفاده می شود.

تفاوت اصلی میان فایروال و IPS

تفاوت اصلی میان فایروال و IPS در این می باشد که فایروال ترافیک در سطح لایه 3 و4 را بررسی کرده و هیچ نظارتی بر روی محتوای ترافیک ندارد اما IPS با بررسی محتوای ترافیک و مقایسه آن با دیتابیس خود و یا با در نظر گرفتن رفتار ترافیک های عبوری حملات را شناسایی می کند به همین دلیل معمولا IPS پشت فایروال قرار می گیرد که در صورتی که ترافیک مجاز به ورود به شبکه شد محتوای آن را از نظر مخرب بودن یا نبودن بررسی کند.

تمایز اصلی بین فایروال ها، IDS و IPS در نقش و اقدامات آنها در رابطه با امنیت شبکه نهفته است. یک IDS/IPS یک حمله را شناسایی و به مدیر سیستم اطلاع می دهد یا بسته به پیکربندی آن، آن را متوقف می کند، در حالی که فایروال ها اقداماتی مانند مسدود کردن و فیلتر کردن ترافیک را انجام می دهند.

تفاوت بین IPS و IDS

IDS ابزاری برای ردیابی و نظارت است که به تنهایی اقدامی انجام نمی دهد. اما IPS یک سیستم کنترلی است که بسته ای را بر اساس مجموعه قوانین مشخص قبول و یا رد می کند.

IDS به یک نیروی انسانی نیاز دارد تا نتایج را بررسی کند و تعیین نماید که چه اقداماتی را باید انجام دهد. این مورد با توجه به میزان ترافیک شبکه می تواند  یک کار  تمام وقت و زمان بر باشد. از طرف دیگر هدف IPS گرفتن بسته های خطرناک و منهدم کردم آنها قبل از رسیدن به هدفشان است. در کل IPS فعال تر از IDS است.

نرم افزار های مبتنی بر IDS/IPS

• Snort

Snort یک IDS نرم افزاری Open Source می باشد که توسط SourceFire توسعه یافته است.

Snort قابلیت شناسایی حملات مبتنی بر سیستم عامل ها، Semantic URL Attacks، Buffer overflow و نرم افزار های Port Scan را دارد. لازم به ذکر است که Snort به صورت پیش فرض روی برخی محصولات Cisco نیز قرار دارد.

• Suricata

Suricata یک محصول رایگان و Open Source می باشد که در تشخیص تهدید های شبکه سریع و قوی عمل می کند. این محصول با استفاده از قوانین قدرتمند و گسترده و با استفاده از Signature ترافیک شبکه را بررسی می کند و همچنین قابلیت بررسی فایل های PCAP به صورت Offline نیز دارد.

اقدامات جلوگیری از حملات

IPS ها می توانند اقدامات مختلفی را برای جلوگیری از حملات انجام دهند، از جمله:

1. مسدود کردن ترافیک مشکوک: IPS ها می توانند ترافیک مشکوک را مسدود کرده تا از نفوذ آن به شبکه جلوگیری کند.
2. اعلام هشدار: IPS ها می توانند هشدارهایی را در مورد حملات صادر کنند تا مدیران شبکه بتوانند آنها را مورد بررسی قرار دهند.
3. تغییر تنظیمات شبکه: IPS ها می توانند تنظیمات شبکه را برای کاهش آسیب پذیری شبکه در برابر حملات تغییر دهند.

IPS ها یک ابزار مهم برای محافظت از شبکه ها در برابر حملات هستند. با این حال ، مهم است که توجه داشته باشید که کامل نیستند و ممکن است  که نتوانند تمامی حملات را شناسایی کنند. به همین علت، توصیه می شود که از آنها به همراه سایر ابزار های امنیتی شبکه، مانند فایروال ها و نرم افزار های آنتی ویروس، استفاده منید.

سخن پایانی

در نهایت با توجه به توضیحات داده شده در این مطلب با تفاوت IDS و IPS آشنا شده و جهت افزایش امنیت شبکه استفاده از سیستم های IPS/IDS پیشنهاد می شود و همچنین به جهت جلوگیری از حملات لایه 7 اکیدا توصیه می گردد که از IPS/IDS پشت فایروال استفاده شود. چرا که فایروال قادر به مقابله با حملات لایه 7 نمی باشد و در صورت وجود IPS/IDS پشت فایروال، از این نوع حملات هم جلوگیری خواهد شد.

اطلاعات نادرست یا توصیه های قدیمی در مورد امنیت آنلاین می تواند شما و داده های شخصی شما را آسیب پذیر کند، بنابراین بیایید به پنج افسانه رایج امنیتی مرورگر نگاه کنیم تا بتوانید درک صحیحی از امنیت مرورگر و خود مرورگر داشته باشید. باید بدانید دانستن این موارد در روزهایی که هک به یک موضوع رایج تبدیل شده است اهمیت بسیاری دارد، از این رو بهتر است با به روز نگه داشتن اطلاعات خود در رابطه با این موارد از مشکلات احتمالی جلوگیری کنید.

امن ترین مرورگر اندروید

در حال حاضر 2024 ، چند مرورگر وب برای اندروید به عنوان امن‌ترین مرورگرها شناخته می‌شوند. این مرورگرها تمرکز ویژه‌ای بر حفاظت از حریم خصوصی و امنیت کاربران دارند:

Brave

این مرورگر بر پایه Chrome ساخته شده اما دارای امکانات امنیتی بسیار قوی‌تری است. Brave به‌صورت پیش‌فرض تبلیغات و ردیاب‌های وب را مسدود می‌کند و حتی می‌تواند اتصالات شما را از طریق HTTPS امن‌تر کند.

DuckDuckGo Privacy Browser

این مرورگر به طور خاص برای حفاظت از حریم خصوصی کاربران طراحی شده است. DuckDuckGo اطلاعات شما را به هیچ عنوان جمع‌آوری نمی‌کند و همچنین به‌صورت پیش‌فرض ردیاب‌های وب را مسدود می‌کند.

Tor Browser

مرورگر Tor برای افرادی که به بالاترین سطح امنیت نیاز دارند مناسب است. این مرورگر از شبکه Tor برای ناشناس‌سازی ترافیک شما استفاده می‌کند و از طریق چندین لایه رمزگذاری داده‌ها را امن نگه می‌دارد.

Firefox Focus

این نسخه از مرورگر Firefox به‌صورت پیش‌فرض تمامی ردیاب‌ها را مسدود می‌کند و پس از هر جلسه مرور، تمام اطلاعات شما را پاک می‌کند.

هر یک از این مرورگرها برای امنیت بیشتر و حفاظت از حریم خصوصی مناسب هستند و انتخاب بهترین آن‌ها بستگی به نیازهای خاص شما دارد.

پنج افسانه رایج درباره امنیت در اینترنت که باید بدانید

یکی از افسانه‌های رایج درباره امنیت در اینترنت این است که “اگر از آنتی‌ویروس استفاده کنید، در برابر همه تهدیدات ایمن هستید.” این تصور نادرست است. هرچند آنتی‌ویروس‌ها ابزارهای مهمی برای محافظت از سیستم‌ها در برابر بدافزارها هستند، اما نمی‌توانند به تنهایی همه تهدیدات امنیتی را پوشش دهند. اما به طور کل اینترنت امن است، به این صورت که موارد زیر را بدون نیاز به ابزار و یا برنامه خاصی برای کاربر تامین می کند:

حالت ناشناس شما را کاملاً ناشناس می کند

این افسانه که حالت ناشناس یا خصوصی شما را کاملاً ناشناس می کند، یک تصور غلط رایج است. حالت ناشناس با ذخیره نکردن تاریخچه جستجو، کوکی‌ها یا داده‌های فرم، حریم خصوصی را فراهم می‌کند. با این حال، این فقط برای دستگاه و مرورگر خاص شما صدق می­کند.

ارائه‌دهنده خدمات اینترنت شما (ISP)، سرپرست شبکه و وب‌سایت‌هایی که بازدید می‌کنید نیز می‌توانند فعالیت‌های شما را در این حالت ردیابی کنند. همچنین، اگر بدافزار در دستگاه شما کمین کرده باشد، حالت ناشناس فعالیت های شما را از آن پنهان نمی کند. برای حفظ حریم خصوصی قوی تر، ممکن است استفاده از VPN یا مرورگر متمرکز بر حریم خصوصی مانند Tor را در نظر بگیرید، اگرچه این ابزارها نیز محدودیت هایی دارند که بعداً در مورد آنها صحبت خواهیم کرد.

وب سایت ایمن (HTTPS) به این معنی است که مرور آن ایمن است

به اکثر کاربران اینترنت آموزش داده شده است که به وب‌سایت‌هایی که از HTTPS استفاده می‌کنند اعتماد کنند، که با نماد قفل در نوار آدرس مرورگر نشان داده شده است. درست است که HTTPS ارتباط شما با وب‌سایت را رمزگذاری می‌کند، که از خواندن اطلاعات در حال انتقال توسط جاسوسان جلوگیری می‌کند. با این حال، این تضمین نمی کند که خود وب سایت ایمن است.

HTTPS  فقط انتقال امن داده ها را تضمین می کند؛ این یکپارچگی محتوای سایت را تضمین نمی کند. مجرمان سایبری همچنین می توانند از HTTPS در سایت های مخرب خود استفاده کنند و بازدیدکنندگان را فریب دهند تا فکر کنند این سایت ها ایمن هستند. همیشه اطمینان حاصل کنید که وب سایتی که بازدید می کنید واقعی و معتبر است، صرف نظر از اینکه از HTTPS استفاده می کند یا خیر.

دانلود فایل ها تنها راه دریافت بدافزار است

بسیاری از مردم بر این باورند که تنها با دانلود و اجرای فایل های مشکوک می توانند بدافزار دریافت کنند. در حالی که این یک راه برای آلوده شدن است، تنها راه نیست. دانلودهای ناآگاهانه و تبلیغات مخرب می توانند کامپیوتر شما را بدون نیاز به دانلود و اجرای دستی فایل آلوده کنند.

شما همچنین می توانید به سادگی با بازدید از یک وب سایت هک شده، حتی بدون کلیک بر روی چیزی، آلوده شوید. همیشه مرورگر خود و پلاگین های آن را با آخرین نسخه به روز نگه دارید تا از آسیب پذیری های شناخته شده محافظت کنید و برای به حداقل رساندن خطرات از یک بلاک کننده تبلیغاتی معتبر استفاده کنید.

همه افزونه های مرورگر ایمن هستند

در حالی که افزونه های مرورگر می‌توانند عملکرد مفیدی را به مرورگر شما اضافه کنند، همه افزونه‌ها ایمن نیستند. برخی از افزونه‌ها  ممکن است حاوی کدهای مخرب باشند، در حالی که برخی دیگر ممکن است فعالیت‌های مرور شما را برای اهداف بازاریابی ردیابی کنند. حتی افزونه‌هایی که در ابتدا ایمن بوده‌اند، اگر توسط توسعه‌دهندگان “کمتر دقیق” خریداری و تغییر کاربری داده شوند، می‌توانند مضر باشند. به همین دلیل است که ما افزونه‌های مرورگر را کابوس حریم خصوصی نامیده‌ایم و اغلب اخباری در مورد افزونه‌های محبوب که بدافزارها را پنهان می‌کنند، می‌بینید.

بنابراین، همیشه در مورد افزونه­ هایی که نصب می کنید محتاط باشید. فقط افزونه­ ها را از توسعه‌دهندگان مورد اعتماد نصب کنید و مجوزهایی را که یک افزونه در طول نصب درخواست می‌کند بررسی کنید. برای مثال، یک افزونه­ی پیش‌بینی آب و هوا نیازی به دسترسی به کل تاریخچه مرور شما ندارد ­-­ و ممکن است بخواهید در وهله اول به اینکه آیا به افزونه پیش‌بینی آب‌وهوا نیاز دازید نیز فکر کنید.

استفاده از VPN مرور شما را کاملا ایمن می کند

VPNها ابزاری عالی برای حفظ حریم خصوصی و امنیت هستند، اما یک گلوله نقره ای نیستند. VPN ترافیک اینترنت را رمزگذاری می کند و آدرس IP شما را پنهان می کند و ردیابی فعالیت های آنلاین شما را برای دیگران دشوارتر می کند. با این حال، مرور شما را کاملا ایمن نمی کند.

وب‌سایت‌هایی که بازدید می‌کنید و هر بدافزار موجود در دستگاه شما، همچنان می‌توانند فعالیت‌های شما را ردیابی کنند. علاوه بر این، خود ارائه‌دهنده VPN می‌تواند ترافیک اینترنت شما را ببیند مگر اینکه از یک سیاست سختگیرانه بدون-لاگ استفاده کند. و مهم است که VPN خود را به درستی تنظیم کنید و از اشتباهات رایج جلوگیری کنید.

بنابراین، در حالی که VPN ابزار خوبی برای حفظ حریم خصوصی آنلاین است، باید در ترکیب با سایر اقدامات امنیتی مانند شیوه‌های مرور امن، نرم‌افزارهای به‌روز و رمزهای عبور قوی و منحصربه‌فرد برای هر یک از حساب‌های آنلاین شما استفاده شود.

مرورگر غیر قابل ردیابی

مرورگرهایی که به عنوان مرورگر غیر قابل ردیابی شناخته می‌شوند، به طور خاص طراحی شده‌اند تا حریم خصوصی شما را حفظ کنند و از ردیابی آنلاین جلوگیری کنند. برخی از این مرورگرها عبارتند از:

Tor Browser:

این مرورگر از شبکه Tor استفاده می‌کند که ترافیک شما را از طریق چندین سرور رمزگذاری شده ارسال می‌کند، و این امر ردیابی شما را تقریباً غیرممکن می‌کند. Tor Browser همچنین کوکی‌ها و دیگر اطلاعات شناسایی را محدود می‌کند تا از شناسایی شما توسط سایت‌ها جلوگیری کند.

 Brave:

Brave Browser به‌صورت پیش‌فرض تبلیغات و ردیاب‌ها را مسدود می‌کند و گزینه‌های پیشرفته‌ای برای حفظ حریم خصوصی دارد. با استفاده از Brave، می‌توانید با خیالی آسوده‌تر مرور کنید بدون اینکه به راحتی ردیابی شوید.

Firefox with Privacy Add-ons :

مرورگر Firefox با نصب افزونه‌های حریم خصوصی مانند uBlock Origin ، Privacy Badger، و HTTPS Everywhere   می‌تواند تجربه‌ای نزدیک به غیر قابل ردیابی بودن را فراهم کند. این افزونه‌ها ردیاب‌ها، تبلیغات، و ارتباطات ناامن را مسدود می‌کنند.

DuckDuckGo Privacy Browser :

این مرورگر به طور خاص برای حفاظت از حریم خصوصی طراحی شده است. DuckDuckGo به شما امکان می‌دهد بدون نگرانی از ردیابی به مرور اینترنت بپردازید، زیرا به‌صورت پیش‌ فرض ردیاب‌ها را مسدود می‌کند و اطلاعات شما را جمع‌آوری نمی‌کند.

توجه داشته باشید که هرچند این مرورگرها حریم خصوصی بالایی فراهم می‌کنند، اما باید توجه داشت که هیچ مرورگری نمی‌تواند 100% غیر قابل ردیابی باشد. عواملی مانند نحوه استفاده از اینترنت، تنظیمات مرورگر و سرویس‌های آنلاین مورد استفاده شما نیز در تعیین سطح حریم خصوصی نقش دارند.

قویترین مرورگر دنیا

انتخاب قوی ‌ترین مرورگر بستگی به معیارهای شما دارد. مرورگرهای مختلفی وجود دارند که از لحاظ امنیت، سرعت، حریم خصوصی، و امکانات مورد استفاده می‌توانند قوی تلقی شوند. در ادامه به چند مرورگر برجسته اشاره می‌کنم:

• Google Chrome
• Mozilla Firefox 
• Brave Browser
• Microsoft Edge 

در نهایت، قوی‌ترین مرورگر بستگی به نیازهای شما دارد. اگر حریم خصوصی مهم‌ترین اولویت شماست، مرورگرهایی مانند Brave یا Firefox می‌توانند بهترین گزینه باشند. اگر سرعت و سازگاری با خدمات Google اولویت دارند، Chrome ممکن است انتخاب بهتری باشد.

مرورگر تور

مرورگر تور (Tor Browser) ابزاری است که به کاربران امکان می‌دهد تا به صورت ناشناس و امن در اینترنت مرور کنند. این مرورگر از شبکه Tor (مخفف The Onion Router) استفاده می‌کند که ترافیک اینترنتی شما را از طریق یک سری سرورهای داوطلبانه رمزگذاری‌شده به نام “گره‌ها” (nodes) عبور می‌دهد. هر گره تنها از کجا ترافیک آمده و به کجا می‌رود اطلاع دارد، اما اطلاعات کلی درباره مبدا و مقصد نهایی را ندارد. این روش باعث می‌شود که ردیابی ترافیک شما تقریباً غیرممکن شود.

مرورگر های بدون محدودیت

اگر به دنبال مرورگرهایی هستید که بدون محدودیت به اینترنت دسترسی داشته باشند، چند گزینه‌ی برجسته وجود دارند که می‌توانند این نیاز را برآورده کنند. این مرورگرها اغلب امکانات خاصی را فراهم می‌کنند تا کاربران بتوانند به محتوای مسدود شده دسترسی داشته باشند و تجربه‌ی مرور آزادانه‌ای داشته باشند.

Tor Browser

مرورگر تور از شبکه‌ی Tor استفاده می‌کند تا کاربران بتوانند به محتوای مسدود شده در کشورهای مختلف دسترسی پیدا کنند. این مرورگر به دلیل ناشناس‌سازی ترافیک و دور زدن سانسورهای اینترنتی، انتخاب محبوبی برای افرادی است که به دنبال دسترسی بدون محدودیت هستند.

مناسب برای دسترسی به وب‌سایت‌های مسدود شده و حفاظت از حریم خصوصی.

Opera (با VPN داخلی)

مرورگر Opera دارای یک VPN داخلی رایگان است که به کاربران اجازه می‌دهد تا موقعیت جغرافیایی خود را تغییر دهند و به محتوای مسدود شده دسترسی پیدا کنند. این مرورگر همچنین از تبلیغات و ردیاب‌ها جلوگیری می‌کند.

مناسب برای مرور سریع و دسترسی به محتوای محدودشده بدون نیاز به نصب افزونه‌های اضافی.

Brave Browser

Brave علاوه بر اینکه تبلیغات و ردیاب‌ها را مسدود می‌کند، با استفاده از افزونه‌های VPN و پروکسی می‌تواند به شما کمک کند تا از محدودیت‌های جغرافیایی عبور کنید. Brave همچنین از Tor در حالت خصوصی خود پشتیبانی می‌کند.

مناسب برای کاربرانی که به دنبال امنیت، حریم خصوصی، و دسترسی آزاد به محتوا هستند.

Mozilla Firefox (با افزونه‌های VPN)
مرورگر Firefox با نصب افزونه‌هایی مانند ProtonVPN یا Windscribe می‌تواند به شما امکان دسترسی به محتوای مسدود شده را بدهد. Firefox همچنین به دلیل قابلیت‌های شخصی‌سازی و تمرکز بر حریم خصوصی مشهور است.

این مرورگرها می‌توانند به شما کمک کنند تا تجربه‌ای آزادانه و بدون محدودیت در اینترنت داشته باشید، اما همواره توصیه می‌شود از منابع قابل اعتماد استفاده کنید و به نکات امنیتی توجه داشته باشید.

جمع بندی

در دنیایی که حریم خصوصی و امنیت آنلاین به طور فزاینده‌ای مورد تهدید قرار می‌ گیرد، استفاده از ابزارها و روش‌های حفاظت در برابر انواع حملات سایبری اهمیت بالایی دارد. مرورگرهایی مانند تور به ما امکان می‌دهند به صورت ناشناس، در اینترنت به گشت ‌و گذار بپردازیم و تا از دسترسی غیرمجاز غیر به اطلاعات شخصی ‌مان جلوگیری کنیم. با این حال، حتی در زمان استفاده از ابزارهای پیشرفته نیز باید هوشمندانه عمل کرد و همیشه به خاطر داشت که امنیت مطلق وجود ندارد.

Application Programming Interface  یا رابط برنامه نویسی اپلیکیشن، کدی است که دو نرم افزار را قادر می سازد تا با هم ارتباط برقرار کنند. یک API تعریف می‌کند که چگونه یک توسعه ‌دهنده باید از یک سیستم عامل یا برنامه‌های کاربردی دیگر خدمات درخواست کند و داده‌ها را در زمینه‌های مختلف و در کانال‌های متعدد در معرض نمایش بگذارد.

هر داده ای را می توان با یک رابط برنامه نویسی اپلیکیشن به اشتراک گذاشت. APIها توسط فراخوانی تابع، متشکل از فعل ها و اسم ها پیاده سازی می شوند. نحو مورد نیاز در مستندات اپلیکیشن فراخوانی شده توضیح داده می شود. به عنوان مثال، در یک وب سایت املاک و مستغلات، یک API ممکن است دارایی های املاک موجود را بر اساس جغرافیا منتشر کند، در حالی که API دوم نرخ بهره فعلی را ارائه می دهد و سومی یک ماشین حساب وام مسکن ارائه می دهد.

در روزهای اولیه وب 2.0، مفهوم یکپارچه سازی داده ها و اپلیکیشن ها از منابع مختلف، mashup نامیده می شد. نرم افزارهای طراحی شده برای تبادل داده از طریق اینترنت و محاسبات ابری، همگی برای افزایش علاقه به APIها و سرویس ها ترکیب شده اند.

API چگونه کار می کند.

API ها چگونه کار می کنند؟

API ها از دو عنصر مرتبط تشکیل شده اند:

• مشخصاتی که نحوه تبادل اطلاعات بین برنامه‌ها را در قالب درخواست به منظور پردازش و بازگرداندن داده‌های لازم توضیح می‌دهد؛ و
• یک رابط نرم افزاری که با توجه به آن مشخصات نوشته شده و برای استفاده منتشر شده است.

نرم افزاری که می خواهد به ویژگی ها و قابلیت های API دسترسی پیدا کند، آن را فراخوانی می کند و نرم افزاری که API را ایجاد می کند، آن را منتشر می کند.

APIها به داده هایی که کاربران و سایر اپلیکیشن ها درخواست می کنند اجازه دسترسی می دهند. دسترسی به یک سرویس یا بخشی از عملکرد با استفاده از نقش‌های از پیش تعریف ‌شده تأیید می‌شود که مدیریت می کند چه کسی یا چه سرویسی می‌تواند به اقدامات و داده‌های خاص دسترسی داشته باشد. APIها همچنین یک دنباله حسابرسی ارائه می دهند که جزئیات چه کسانی و چه چیزهایی به سیستم دسترسی داشته اند و چه زمانی این اتفاق افتاده است را در اختیار قرار می دهد.

اپلیکیشن هایی که API را فراخوانی می کنند به طور سنتی در زبان های برنامه نویسی خاص نوشته می شدند. APIهای وب را می توان از طریق هر زبان برنامه نویسی فراخوانی کرد، اما صفحات وب ایجاد شده در زبان HTML یا ابزارهای تولید اپلیکیشن نیز می توانند به آنها دسترسی داشته باشند.

رایج ترین معماری ها برای APIها عبارتند از Representational State Transfer (REST) وSimple Object Access Protocol (SOAP) که مشخصات یک پروتکل ارتباطی استاندارد را برای تبادل پیام بر اساس زبان XML تعریف می کند. SOAP به کدهای مرتبط با زیرساخت سطح پایین کمتری نسبت به REST نیاز دارد. با این حال، APIهای REST برای مقیاس‌بندی و استقرار مجدد آسان تر و برای پیاده‌ سازی و ادغام با وبسایت‌ها و خدمات ساده ‌تر هستند. APIهای REST امروزه بیشتر مورد استفاده قرار می گیرند، به ویژه برای تعاملات وب.

چرا APIها برای تجارت مهم هستند

APIها کیفیت و تحویل نرم افزار و سرویس ها را بهبود بخشیده اند. نرم افزار سفارشی که برای یک هدف خاص توسعه یافته است، اغلب برای ارجاع به APIهایی نوشته می شود که ویژگی های مفید در زمینه های مختلف را ارائه می دهند. این امر زمان توسعه، هزینه و خطر خطا را کاهش می دهد.

تعداد فزاینده سرویس های وب که ارائه دهندگان ابری از طریق APIها در معرض قرار می دهند، ایجاد اپلیکیشن های مختص ابر، اینترنت اشیا و اپ هایی که از دستگاه های موبایل و کاربران پشتیبانی می کنند را ترغیب کرده است.

APIها یک لایه دیجیتال اضافه می کنند که از طریق آن داده ها و دارایی های شرکت با حاکمیت و امنیت لازم ارائه می شود. این رویکرد تعاملات مشتری، کارمند و شریک را افزایش می دهد. عملکرد و دامنه خدمات بیشتر ارزش ارائه شده به کاربران را افزایش می دهد و تجربه مشتری را بهبود می بخشد. به عنوان مثال، وب سایت قبلی نیازهای مشتری را در رابطه با جستجوی املاک پیش بینی می کند.

APIها همچنین فرصت‌های کسب درآمد جدیدی را برای کسب ‌و کارها ایجاد می‌کنند، مانند تولید داده‌ها با بسته‌های سفارشی‌ شده و طرح‌هایی برای شرکای تجاری.

مزایای استفاده از API چیست؟

APIها مجموعه ای از قوانین هستند. آنها نحوه نوشتن کد برنامه توسط توسعه دهندگان را استاندارد می کنند و فرآیندهای توسعه نرم افزار داخلی سازمان را بهبود می بخشند.

استفاده از قوانین و قالب‌های مشابه کد را ساده‌تر و شفاف‌تر می‌کند. استانداردسازی همچنین همکاری بین توسعه دهندگان را تسهیل می کند زیرا آنها اجزای نرم افزاری را با هدف ادغام با API ها می سازند. این به نوبه خود توسعه ویژگی را تسهیل می کند و زمان ورود به بازار را کاهش می دهد.

APIهای عمومی و آنهایی که با شرکا به اشتراک گذاشته شده اند، سازمان را قادر می سازد تا کارهای زیر را انجام دهد:

کنترل و مدیریت ایمن نحوه دسترسی کاربران و سیستم ها به داده ها و عملکرد خدمات؛

به اشخاص ثالث اجازه می دهد تا از داده های آن استفاده کنند – حتی به معنای محدود – که باعث افزایش قرار گرفتن در معرض نام تجاری شرکت می شود.

پایگاه داده مشتریان خود را رشد دهد و نرخ تبدیل آن را با همسو کردن خدمات خود با سایر مارک های مورد اعتماد افزایش دهد. و

از APIهای آن پول درآورید تا به یک خط درآمد تبدیل شوند. این یک تاکتیک رایج برای درگاه های پرداخت آنلاین است. به عنوان مثال، شرکت هایی که از APIهای PayPal استفاده می کنند، مایلند برای استفاده از یک سیستم پرداخت قابل اعتماد هزینه پرداخت کنند.

چالش های استفاده از APIها

چالش ها و محدودیت هایی در رابطه با API ها وجود دارد، از جمله موارد زیر:

• توسعه API به منظور یکپارچگی با سیستم‌ها و داده‌هایی که ارائه می‌کنند، می‌تواند پیچیده و پرهزینه باشد. انواع خاصی از عملکرد ممکن است از طریق رویکردی مانند اتوماسیون پروسه رباتیک بهتر مورد بررسی قرار گیرند.
• از آنجایی که APIها توسط استانداردسازی هدایت می شوند، در برابر حملات سایبری مربوط به افشا داده ها، احراز هویت کاربر، مجوز سطح شی و سطح عملکرد، تخصیص انبوه و حملات تزریق، آسیب پذیر هستند.

• APIها اغلب به روز رسانی می شوند که این امر به روز نگه داشتن اسناد را دشوار می کند. مدیریت صحیح چرخه عمر API و منسوخ شدن APIهای قدیمی می تواند به کاهش این چالش کمک کند.
• APIها باید برای اطمینان از عملکرد آنها در صورت نیاز، آزمایش شوند. بهترین رویکرد این است که شیوه های آزمایش را مدون کنید.

OWASP API Security Top 10

انواع APIها

چهار نوع API وجود دارد: خصوصی، عمومی، پارتنری و ترکیبی.

• APIهای خصوصی، یا APIهای داخلی، به صورت داخلی برای استفاده توسط توسعه دهندگان شرکت به منظور بهبود محصولات و خدمات خود منتشر می شوند. APIهای خصوصی در معرض اشخاص ثالث قرار نمی گیرند.
• APIهای عمومی، یا APIهای باز، به صورت عمومی برای استفاده همه منتشر می شوند. هیچ محدودیتی برای این APIها وجود ندارد.
• APIهای پارتنری را فقط طرف های خاصی استفاده می کنند که یک شرکت به صورت توافقی داده ها را با آنها به اشتراک می گذارد. این APIها در روابط تجاری، اغلب برای ادغام نرم افزار بین شرکت های شریک استفاده می شوند.
• APIهای ترکیبی چندین API را برای رسیدگی به وظایف مرتبط یا وابسته به هم، ترکیب می کنند. آنها اغلب سرعت و عملکرد را در مقایسه با APIهای فردی بهبود می بخشند.

APIها همچنین به صورت محلی، وب، راه دور و برنامه طبقه بندی می شوند.

• APIهای محلی خدمات سیستم عامل یا میان افزار را به برنامه ها ارائه می دهند. نمونه‌هایی از APIهای محلی عبارتند از APIهای دات‌نت مایکروسافت، API تلفنی برای برنامه‌های صوتی و APIهای دسترسی به پایگاه داده.
• APIهای وب برای نمایش منابعی مانند صفحات HTML طراحی شده اند و با استفاده از پروتکل HTTP قابل دسترسی هستند. هر URL وب یک API وب را فعال می کند. APIهای وب اغلب APIهای RESTful نامیده می شوند زیرا ناشر رابط های REST هیچ داده ای را به صورت داخلی در بین درخواست ها ذخیره نمی کند. به این ترتیب، درخواست‌های بسیاری از کاربران اینترنت می‌توانند در هم آمیخته شوند.
• APIهای راه دور از طریق یک شبکه ارتباطی برای دستکاری منابع خارج از کامپیوتر درخواست کننده، تعامل دارند. این یک دسته گسترده‌تر است که شامل APIهای وب می باشد، اما محدود به آن نیست. APIهای راه دور نیازی به طراحی بر اساس استانداردهای وب ندارند، اگرچه بسیاری از آنها چنین هستند. Java Database Connectivity API و Java Remote Method Invocation API دو نمونه از APIهای راه دور هستند.
• APIهای برنامه، مبتنی بر فناوری فراخوانی رویه راه دور (RPC) هستند که باعث می شود یک جزء برنامه راه دور برای بقیه نرم افزار، محلی به نظر برسد. APIهای معماری سرویس گرا، مانند APIهای سری WS مایکروسافت، APIهای برنامه هستند.

چرا طراحی API مهم است

طراحی خوب API برای استفاده موفق از API ضروری است. معماران نرم افزار زمان قابل توجهی را صرف بررسی تمام کاربردهای ممکن یک API و منطقی ترین راه برای استفاده از آن می کنند.

ساختارهای داده و مقادیر پارامتر، اهمیت ویژه ای دارند زیرا باید بین فراخوانی کننده یک API و ناشر آن مطابقت داشته باشند.

امنیت قوی نیز یکی از جنبه های مهم طراحی API است. بهره گیری از APIهای با پیکربندی نادرست یک روش معمول برای مهاجمان سایبری است. APIها دروازه ای هستند که سیستم ها و داده های یک سازمان را به کاربران داخلی و خارجی ارائه می کنند. هر گونه آسیب می تواند مشکلات امنیتی گسترده و جدی ایجاد کند.

چند نمونه از APIها

سیستم‌های عامل و ابزارهای میان‌افزار ویژگی‌های خود را از طریق مجموعه‌ای از APIها که معمولاً جعبه ابزار نامیده می‌شوند، نمایش می‌دهند. دو مجموعه مختلف از ابزار که از مشخصات API یکسان پشتیبانی می کنند، برای برنامه نویسان قابل تعویض هستند و مبنای سازگاری و قابلیت همکاری هستند. مشخصات API دات نت مایکروسافت مبنایی برای بسته میان افزاری در لینوکس است که اکنون توسط مایکروسافت پشتیبانی می شود.

بسیاری از محصولات و ابزارهای نرم افزاری، از ابزارهای DevOps مانند Docker، Jenkins و GitLab گرفته تا پلتفرم های سازمانی مانند Microsoft SharePoint، عملکرد را از طریق APIها ارائه می دهند. رسانه های اجتماعی، به ویژه، از APIهای باز برای تسهیل عملکرد شخص ثالث، مانند توانایی ایجاد فیدهای خبری و اشتراک گذاری عکس ها، بهره می برند.

اینترنت محرک اصلی APIها است. شرکت‌هایی مانند فیس‌بوک، گوگل و یاهو APIهایی را منتشر می‌کنند تا توسعه‌دهندگان شخص ثالث را تشویق کنند تا بر روی توسعه قابلیت‌های سرویس های این شرکت ها کار کنند. این APIها همه چیز از ویژگی‌های اینترنتی جدید که سایت‌های سرویس‌های دیگر را مرور می‌کنند تا برنامه‌های دستگاه تلفن همراه که دسترسی آسان به منابع برنامه‌های وب را ارائه می‌دهند، را فراهم کرده‌اند. ویژگی‌های جدید مانند تحویل محتوا، واقعیت افزوده و کاربردهای جدید فناوری پوشیدنی تا حد زیادی از طریق این APIها ایجاد می‌شوند.

APIها تقریباً در هر صنعتی که شرکت ها، شرکا و ارائه دهندگان داده ها را تبادل می کنند، ارزش ایجاد می کنند.

ترندهای API

فراگیر بودن اینترنت، استفاده گسترده از محاسبات ابری و تغییر از اپلیکیشن های یکپارچه به میکروسرویس ها، همگی به افزایش استفاده از API کمک کرده اند. ترندهای پیرامون APIها شامل موارد زیر است:

REST و وب

فراخوانی های API وب می توانند از هر زبان برنامه نویسی انجام شوند، اما صفحات وب ایجاد شده در HTML یا ابزارهای تولید کننده اپلیکیشن نیز می توانند آنها را ایجاد کنند. افزایش نقش اینترنت و ابر در زندگی روزمره و فعالیت های تجاری، استفاده از APIها و ابزارهای برنامه نویسی ساده یا حتی عدم برنامه نویسی را برای دسترسی به API گسترش داده است.

REST و SOAP هر دو می‌توانند خدمات ابری را فراخوانی کرده، به آن‌ها متصل شوند، مدیریت کنند و با آن‌ها تعامل داشته باشند. REST برای APIهای وب ترجیح داده می شود زیرا از پهنای باند کمتری استفاده می کند و گزینه های بیشتری برای زبان های برنامه نویسی مانند جاوا اسکریپت و پایتون در اختیار می گذارد. وب سایت های بزرگ مانند آمازون، گوگل، لینکدین و توییتر از APIهای RESTful استفاده می کنند.

APIها و ابر

محاسبات ابری قابلیت‌های جدیدی را برای تقسیم نرم‌افزار به اجزای قابل استفاده مجدد، ارتباط اجزا به درخواست‌ها و مقیاس دهی تعداد نسخه‌های نرم‌افزار با تغییر تقاضا معرفی می‌کند.

این قابلیت‌های ابری تمرکز APIها را از مدل‌های برنامه‌نویس محور ساده مبتنی بر RPC به مدل‌های وب‌ محور RESTful و حتی به آنچه برنامه‌نویسی فانکشنال یا مدل‌های سرویس‌ لامبدا نامیده می شوند که می‌توانند فوراً در صورت نیاز در فضای ابری مقیاس دهی شوند، تغییر داده‌اند.

API به عنوان سرویس

گرایش به فکر کردن به APIها به عنوان مظهر منابع عمومی تغییر کرده است. بسیاری از اپلیکیشن‌ها و کاربران از APIها به‌عنوان یک ابزار عمومی استفاده می‌کنند، اما آن‌ها نیز سرویس در نظر گرفته می‌شوند و معمولاً به توسعه و استقرار کنترل‌شده‌تری نیاز دارند.

SOA و میکروسرویس‌ها نمونه هایی از APIهای سرویس هستند. سرویس ها داغ ترین ترند در APIها هستند، تا جایی که ممکن است همه APIها در آینده به عنوان مظهر سرویس‌ها دیده شوند.

هوش مصنوعی در APIها

هوش مصنوعی و یادگیری ماشین به طور فزاینده ای برای تولید خودکار اسناد و نظارت بر روند استفاده از API استفاده می شوند.

انتشار و مدیریت API

شرکتی که API را منتشر می کند، تمام جنبه های طراحی و استفاده از آن از جمله امنیت، قابلیت اطمینان و هزینه استفاده را کنترل می کند. همچنین افزودن عملکردهای مختلف، خواه توسط ناشر یا اشخاص ثالث توسعه یافته باشند را کنترل می کند. این بدان معناست که شرکت باید عملکرد API را تحت شرایط سرویس خود حفظ کند، همانطور که در مورد هر برنامه یا سرویسی عمل می کند.

موارد زیر جنبه های کلیدی انتشار و مدیریت API هستند:

تست API. مانند همه نرم افزارها، APIها باید تست شوند. این API منتشر شده را در برابر مشخصاتی که کاربران برای فرمت‌بندی درخواست‌های خود استفاده می‌کنند، تأیید می‌کند. تست API همچنین تضمین می کند که:

• نقاط پایانی اپلیکیشن و عملکردهای اشتراک داده همانطور که انتظار می رود کار می کنند.
• فیدهای داده‌ پارتنرها داده‌های مورد انتظار را ارسال می‌کنند، چگونه، چه زمانی و کجا انتظار می‌رود.
• داده های بی ارزش وارد پایگاه داده نمی شود و مشکلات اپلیکیشن یا مشکل خرابی داده ها را ایجاد نمی کند؛ و
• یک اپلیکیشن در تمام پلتفرم ها از جمله دسکتاپ، وب و موبایل کار می کند.

تست API معمولاً به عنوان بخشی از مدیریت چرخه حیات اپلیکیشن انجام می شود، هم برای نرم افزاری که API را منتشر می کند و هم برای همه نرم افزارهایی که از آن استفاده می کنند. APIها همچنین باید در فرم منتشر شده خود آزمایش شوند تا اطمینان حاصل شود که می توان به درستی به آنها دسترسی داشت.

مدیریت API

مدیریت API به مجموعه فعالیت های مرتبط با انتشار یک API برای استفاده اشاره دارد. مدیریت این امکان را برای کاربران فراهم می کند که API و مشخصات آن را پیدا کنند و دسترسی به آن را بر اساس مجوزها یا سیاست های تعریف شده توسط مالک تنظیم کنند.

پلتفرم های مدیریت API به کسب و کارها کمک می کند تا همانگونه که به آنها APIها وابسته می شوند، آنها را مدیریت کنند.

مدیریت API رایج شده است به این دلیل که مشاغل به طور فزاینده ای به آنها وابسته­تر می شوند، تعداد بیشتری از آنها را می­پذیرند و با پیچیدگی های مدیریتی که آنها تحمیل می کنند، مقابله می کنند. سازمان ها نیازهای مدیریتی متفاوتی دارند، اما معمولاً عملکردهای اساسی از جمله امنیت، حاکمیت، تجزیه و تحلیل و کنترل نسخه را در بر می گیرند.

APIها به مستندات قوی، سطوح امنیتی پیشرفته، تست جامع، نسخه‌سازی روتین و قابلیت اطمینان بالا نیاز دارند. برای رفع این الزامات، سازمان ها از نرم افزار مدیریت API به عنوان یک پلتفرم ترکیبی یا با ابزارهای فردی استفاده می کنند. این ابزارها معمولاً شامل چندین مؤلفه اصلی هستند: پورتال توسعه دهنده، مدیریت چرخه حیات، مدیر سیاست، تجزیه و تحلیل و درگاه API.

نقاط پایانی API و امنیت

نقاط پایانی API نقاطی هستند که کلاینت و سرور در آنجا با هم ارتباط برقرار می کنند و API درخواست­های منابع را دریافت می کند. آنها معمولاً یک URL هستند که توسط سرور در معرض دید قرار می گیرند و سیستم های دیگر را قادر می سازد به نقاط پایانی متصل شوند. آنها به عنوان نقاط ورود به شبکه شرکت عمل می کنند. نقاط پایانی جایی هستند که کد توسعه دهنده با کد و داده­های یک سازمان در تعامل است.

نقاط پایانی API اهداف جذابی برای مهاجمان هستند و باید محافظت شوند. برخی از اقدامات امنیتی به شرح زیر است:

• از محدود کردن نرخ برای جلوگیری از بات­ها و تهدیدات انکار سرویس توزیع شده (DDoS) استفاده کنید.
• برای اطمینان از وارد شدن اطلاعات صحیح و جلوگیری از حملات تزریق، ورودی را اعتبارسنجی کنید.
• رمزهای عبور را به عنوان مقادیر هش نامتقارن ذخیره کنید.

در دنیای امروز، حفاظت از شبکه‌های سازمانی در برابر تهدیدات سایبری پیچیده و پیشرفته اهمیت زیادی دارد. یکی از ابزارهای کلیدی برای این منظور، فایروال‌های FortiGate هستند که با ویژگی‌های پیشرفته‌ای همچون شناسایی و جلوگیری از نفوذ، فیلتر کردن محتوا و مدیریت تهدیدات، امنیت شبکه را به سطح بالاتری ارتقا می‌دهند.

با این حال، بهره‌برداری کامل از این قابلیت‌ها نیازمند خرید و فعال‌سازی لایسنس‌های مناسب است. در ادامه این مطلب با ما همراه باشید تا به بررسی لایسنس فایروال ها بپردازیم.

لایسنس فایروال چیست؟

لایسنس فایروال (Firewall License) مجوزی است که به شما امکان می‌دهد از ویژگی‌ها و قابلیت‌های یک فایروال (دیواره آتش) استفاده کنید. فایروال یک نرم‌افزار یا سخت‌افزار امنیتی است که برای کنترل و نظارت بر ترافیک ورودی و خروجی شبکه‌ها به‌کار می‌رود و به حفاظت از شبکه در برابر تهدیدات سایبری کمک می‌کند.

داشتن لایسنس فایروال، به‌ ویژه برای فایروال‌هایی مانند Fortinet (فورتی‌نت)، اهمیت بسیاری دارد. این لایسنس‌ها به شما این امکان را می‌دهند که از تمامی قابلیت‌های امنیتی و به‌روزرسانی‌های نرم‌افزاری بهره‌مند شوید. بدون لایسنس معتبر، ممکن است فایروال شما قادر به دریافت پچ‌های امنیتی جدید و به‌روزرسانی‌های مورد نیاز نباشد که این موضوع می‌تواند امنیت شبکه شما را به خطر بیندازد. چند نمونه از قابلیت های لایسنس فایروال:

• به‌روزرسانی‌های امنیتی: برای مقابله با تهدیدات جدید و پیشگیری از آسیب‌پذیری‌های جدید.
• پشتیبانی فنی: در صورت بروز مشکلات، دسترسی به تیم پشتیبانی برای راهنمایی و رفع مشکل.
• دسترسی به ویژگی‌های اضافی: مانند فیلتر کردن وب، قابلیت فیلتر کردن اپلیکیشن های خاص

از این رو می توان گفت، استفاده از فایروال با لایسنس معتبر، برای اطمینان از امنیت مداوم شبکه و جلوگیری از انواع حملات سایبری، امری مهم و ضروری است.

چرا به لایسنس فایروال نیاز داریم؟

لایسنس فایروال به سازمان‌ها این امکان را می‌دهد تا از قابلیت‌های پیشرفته‌تری که در فایروال‌ها تعبیه شده‌اند، بهره‌مند شوند. در حالی که فایروال‌های پایه معمولاً توانایی جلوگیری از تهدیدات سطح پایین و فیلتر کردن ترافیک اولیه را دارند، تهدیدات سایبری امروزه به قدری پیچیده شده‌اند که نیاز به راهکارهای حفاظتی پیشرفته ‌تری دارند.

از این رو لایسنس فایروال با فعال‌سازی ویژگی‌هایی نظیر شناسایی و جلوگیری از نفوذ (IPS)، فیلترینگ محتوا، مدیریت پهنای باند، و محافظت در برابر بدافزارها، شبکه را در برابر حملات پیچیده‌تر ایمن می‌کند.

تولید کنندگان فایروال معمولاً لایسنس‌های مختلفی را ارائه می‌دهند که هر کدام ویژگی‌های خاصی را فعال می‌کنند. به عنوان مثال، Fortinet لایسنس FortiGuard را برای فعال‌سازی فیلترهای وب، ایمیل و شناسایی تهدیدات ارائه می‌دهد. با استفاده از این لایسنس‌ها، فایروال‌ها می‌توانند به‌ روزرسانی‌های امنیتی مداوم دریافت کرده و شبکه را در برابر تهدیدات جدید محافظت کنند.

آیا میتوان از خرید لایسنس فایروال صرف نظر کرد ؟

صرف ‌نظر از خرید لایسنس فایروال، ممکن است به طور قابل توجهی بر امنیت شبکه شما تأثیر بگذارد و در نتیجه، خطراتی به همراه داشته باشد. باید بدانید که اکثر فایروال‌ها با لایسنس‌های پایه عرضه می‌شوند که امکانات اولیه برای مدیریت ترافیک و امنیت شبکه را ارائه می‌دهند.

لایسنس پایه به‌ طور معمول دائمی است و شامل ویژگی‌های اساسی مانند کنترل برنامه‌ها (Application Control) و بررسی SSL (SSL Inspection) می‌شود. این ویژگی‌ها به‌طور کلی برای نظارت و فیلتر کردن ترافیک شبکه کافی هستند، اما در مواجهه با تهدیدات پیشرفته‌تر و نیاز به قابلیت‌های اضافی، استفاده از لایسنس‌های اضافی ضروری خواهند بود.

لایسنس‌های اضافی که به ‌طور معمول به صورت اشتراک‌های سالانه یا چند ساله ارائه می‌شوند، امکانات پیشرفته‌تری مانند بهینه‌سازی WAN، پشتیبانی از مشتریان VPN نامحدود، و به‌روزرسانی‌های امنیتی و فریمور را فراهم می‌کنند. برای مثال، فایروال‌های FortiGate با لایسنس‌های یک ‌ساله، سه‌ساله و پنج‌ ساله ویژگی‌هایی نظیر به‌روزرسانی‌های FortiGuard، پشتیبانی فنی، و به‌روزرسانی‌های فریمور را در اختیار شما قرار می‌دهند.

توجه داشته باشید بدون این لایسنس‌ها، شما قادر به دریافت به‌روزرسانی‌های (signatures) و خدمات پشتیبانی نخواهید بود و فایروال شما ممکن است در برابر تهدیدات جدید آسیب‌پذیر باشد.

از این رو بهتر است بدانید صرف ‌نظر از خرید لایسنس فایروال ممکن است به طور قابل توجهی بر امنیت شبکه شما تأثیر بگذارد و در نتیجه، خطراتی به همراه داشته باشد. در ادامه، دلایلی برای اهمیت خرید لایسنس فایروال را برایتان آورده ایم:

عدم دریافت به‌روزرسانی‌های امنیتی: بدون لایسنس فعال، فایروال شما ممکن است نتواند به‌روزرسانی‌های امنیتی جدیدی که برای مقابله با تهدیدات جدید و آسیب ‌پذیری‌های امنیتی ضروری هستند، دسترسی پیدا کند. این موضوع می‌تواند باعث شود که شبکه شما در برابر حملات و تهدیدات جدید آسیب‌پذیر شود.

غیرفعال شدن ویژگی‌های پیشرفته: بسیاری از ویژگی‌های پیشرفته فایروال‌ها، مانند شناسایی و جلوگیری از نفوذ (IPS)، فیلترینگ وب، و مدیریت پهنای باند، تنها با داشتن لایسنس فعال قابل استفاده هستند. بدون این ویژگی‌ها، فایروال شما فقط قادر به ارائه محافظت‌های ابتدایی خواهد بود و نمی‌تواند به طور مؤثر با تهدیدات پیچیده‌تر مقابله کند.

عدم دسترسی به پشتیبانی فنی: لایسنس‌های فایروال معمولاً شامل خدمات پشتیبانی فنی از تولیدکننده هستند. در صورت بروز مشکلات یا نیاز به راهنمایی، عدم داشتن لایسنس می‌تواند به معنای عدم دسترسی به پشتیبانی فنی و مشاوره‌های تخصصی باشد.

عدم رعایت استانداردها و مقررات: در برخی از صنایع، استفاده از فایروال با لایسنس معتبر ممکن است الزامی باشد تا با استانداردها و مقررات امنیتی رعایت شود. عدم استفاده از لایسنس ممکن است باعث عدم رعایت این مقررات و عواقب قانونی یا مالی شود.

از این رو بهتر است بدانید صرف ‌نظر از خرید لایسنس فایروال ممکن است به طور قابل توجهی بر امنیت شبکه شما تأثیر بگذارد و در نتیجه، خطراتی به همراه داشته باشد. در ادامه، دلایلی برای اهمیت خرید لایسنس فایروال را برایتان آورده ایم:

در نتیجه، خرید لایسنس فایروال به عنوان یک سرمایه‌گذاری ضروری در امنیت شبکه و حفاظت از داده‌ها و منابع سازمانی در برابر تهدیدات سایبری پیچیده‌تر تلقی می‌شود.

آیا فایروال فورتی گیت بدون لایسنس کار نمی کند؟

فایروال‌های FortiGate می‌توانند بدون لایسنس به عنوان یک دستگاه پایه عمل کنند، اما عملکرد آنها به شدت محدود خواهد بود. بدون لایسنس فعال، فایروال قادر به ارائه ویژگی‌های پیشرفته‌ای مانند شناسایی و جلوگیری از نفوذ (IPS)، فیلتر کردن URL، و مدیریت VPN نخواهد بود.

علاوه بر این، عدم وجود لایسنس موجب عدم دریافت به‌روزرسانی‌های امنیتی و امضاهای FortiGuard می‌شود، که برای مقابله با تهدیدات جدید و حفظ امنیت شبکه ضروری است. همچنین، فقدان لایسنس به معنای عدم دسترسی به پشتیبانی فنی از تولیدکننده است، که می‌تواند در صورت بروز مشکلات، روند حل آنها را پیچیده‌تر کند. به طور کلی، برای بهره‌مندی از قابلیت‌های کامل و به‌روزترین امکانات امنیتی فایروال FortiGate، خرید و فعال‌سازی لایسنس‌های مناسب ضروری است.

با خرید لایسنس فایروال چه قابلیت هایی در فایروال فعال می شود؟

با خرید لایسنس فایروال، شما می‌توانید به قابلیت‌های پیشرفته و امکانات اضافی که به طور پیش‌فرض در نسخه پایه فایروال وجود ندارد، دسترسی پیدا کنید. این قابلیت‌ها بسته به نوع و تولیدکننده فایروال متفاوت هستند، اما به طور کلی شامل موارد زیر می‌شوند:

1. شناسایی و جلوگیری از نفوذ (IPS): این ویژگی به فایروال امکان می‌دهد تا تهدیدات و حملات سایبری را شناسایی و مسدود کند. IPS به تجزیه و تحلیل ترافیک ورودی و خروجی پرداخته و با استفاده از امضاهای شناخته شده و الگوریتم‌های پیشرفته، حملات را شناسایی و متوقف می‌کند.
2. فیلتر کردن URL و محتوای وب: لایسنس‌های اضافی به شما امکان می‌دهند که از فیلترهای وب برای مسدود کردن دسترسی به وب‌سایت‌های غیرمجاز یا ناامن استفاده کنید. این ویژگی می‌تواند به کنترل محتوای وب و جلوگیری از دسترسی به سایت‌های مخرب کمک کند.
3. مدیریت VPN: با خرید لایسنس، می‌توانید از ویژگی‌های پیشرفته VPN مانند تونل‌های VPN اختصاصی، VPNs با عملکرد بالا، و مدیریت VPN برای تعداد زیادی از کاربران استفاده کنید.
4. مدیریت و بهینه‌سازی پهنای باند: این قابلیت به شما امکان می‌دهد تا ترافیک شبکه را مدیریت و بهینه‌سازی کنید، به طوری که از استفاده بهینه از پهنای باند و جلوگیری از ازدحام شبکه مطمئن شوید.
5. پشتیبانی از خدمات FortiGuard: لایسنس‌های فعال امکان دسترسی به خدمات FortiGuard را فراهم می‌کنند که شامل به‌روزرسانی‌های امنیتی، پایگاه داده‌های تهدید و گزارش‌های امنیتی است.
6. پشتیبانی فنی: لایسنس‌های فعال معمولاً شامل دسترسی به پشتیبانی فنی از تولیدکننده فایروال هستند که در صورت بروز مشکلات و نیاز به مشاوره‌های تخصصی، به کمک می‌آید.
7. گزارش‌گیری و تحلیل: قابلیت‌های پیشرفته برای گزارش‌گیری و تحلیل فعالیت‌های شبکه، به شما این امکان را می‌دهند که وضعیت امنیتی شبکه را به‌طور دقیق‌تر بررسی و تجزیه و تحلیل کنید.

به طور کلی، خرید لایسنس فایروال به شما این امکان را می‌دهد که از تمامی امکانات پیشرفته و به‌روزترین ویژگی‌های امنیتی فایروال برخوردار شوید و امنیت شبکه خود را به سطح بالاتری ارتقا دهید.

انواع لایسنس دستگاه‌های فورتی نت

دستگاه‌های Fortinet، به ویژه فایروال‌های FortiGate، انواع مختلفی از لایسنس‌ها را ارائه می‌دهند که هر کدام برای فعال‌سازی و بهره‌برداری از ویژگی‌های خاص طراحی شده‌اند. در زیر، انواع اصلی لایسنس‌های دستگاه‌های Fortinet و ویژگی‌های مربوط به آنها آورده شده است:

لایسنس FortiGuard

• FortiGuard Antivirus: حفاظت از شبکه در برابر ویروس‌ها و بدافزارهای شناخته شده.
• FortiGuard Web Filtering: فیلتر کردن وب‌سایت‌ها بر اساس دسته‌بندی و محتوای آنها.
• FortiGuard IPS (Intrusion Prevention System): شناسایی و جلوگیری از نفوذ با استفاده از امضاها و تکنیک‌های تحلیلی.
• FortiGuard Application Control: کنترل و مدیریت برنامه‌های کاربردی و جلوگیری از دسترسی به برنامه‌های غیرمجاز.

لایسنس FortiCare

• FortiCare Basic: پشتیبانی فنی پایه شامل پشتیبانی از طریق وب و ایمیل، و دسترسی به به‌روزرسانی‌های نرم‌افزاری.
• FortiCare Premium: پشتیبانی فنی پیشرفته شامل پشتیبانی تلفنی، پاسخگویی سریع به مشکلات و خدمات مشاوره فنی.

لایسنس FortiSandbox

• FortiSandbox: تحلیل و شناسایی تهدیدات پیشرفته با استفاده از محیط‌های شبیه‌سازی برای تجزیه و تحلیل رفتار بدافزارها.

لایسنس FortiWiFi

• FortiWiFi: لایسنس‌هایی که برای فعال‌سازی ویژگی‌های Wi-Fi و نقاط دسترسی وایرلس طراحی شده‌اند، شامل کنترل ترافیک بی‌سیم و امنیت وایرلس.

لایسنس FortiGate

• FortiGate Next-Generation Firewall (NGFW): لایسنس‌های شامل ویژگی‌های پیشرفته فایروال نسل جدید مانند شناسایی و جلوگیری از نفوذ، فیلتر کردن محتوا و مدیریت تهدیدات.
• FortiGate Unified Threat Management (UTM): لایسنس‌های شامل مجموعه‌ای از ابزارهای امنیتی مانند آنتی‌ویروس، فیلتر وب، و VPN برای حفاظت از شبکه.

لایسنس FortiAnalyzer

• FortiAnalyzer: لایسنس‌هایی برای استفاده از قابلیت‌های تجزیه و تحلیل و گزارش‌گیری پیشرفته.

لایسنس FortiManager

• FortiManager: لایسنس‌هایی برای مدیریت متمرکز و یکپارچه دستگاه‌های Fortinet، شامل مدیریت پیکربندی و نظارت بر چندین دستگاه.

این لایسنس‌ها به سازمان‌ها امکان می‌دهند تا بسته به نیازهای خاص امنیتی خود، از ویژگی‌های مناسب و خدمات مورد نظر بهره‌برداری کنند و به‌طور مؤثر از شبکه خود را در برابر تهدیدات مختلف محافظت کنند.

اهمیت لایسنس سیسکو فایروال (Firewall)

لایسنس‌های سیسکو فایروال اهمیت بسیاری دارند زیرا آن‌ها به فعال‌سازی ویژگی‌های پیشرفته و به‌روز فایروال‌ها کمک می‌کنند و امنیت شبکه را به طور مؤثری تقویت می‌کنند. بدون لایسنس‌های مناسب، بسیاری از قابلیت‌های کلیدی مانند شناسایی و جلوگیری از نفوذ، به‌روزرسانی‌های امنیتی، و پشتیبانی فنی در دسترس نخواهند بود.

این امر می‌تواند به معنای عدم دریافت آخرین پچ‌های امنیتی و ابزارهای تحلیل پیشرفته باشد، که ممکن است شبکه را در برابر تهدیدات جدید آسیب‌پذیر کند. علاوه بر این، لایسنس‌های فعال امکان دسترسی به پشتیبانی فنی و بهبود عملکرد فایروال را فراهم می کند، که در مجموع به حفظ امنیت و کارایی بهینه شبکه کمک می‌کند.

نصب و فعال‌ سازی لایسنس فایروال سیسکو

نصب و فعال‌سازی لایسنس فایروال سیسکو نیازمند تخصص فنی برای اطمینان از پیکربندی صحیح و بهره‌برداری کامل از ویژگی‌های امنیتی است. این فرآیند شامل بارگذاری کد لایسنس، پیکربندی تنظیمات مربوطه، و تأیید عملکرد بهینه دستگاه می‌شود. برای اطمینان از انجام صحیح این مراحل و بهره‌برداری کامل از قابلیت‌های فایروال، به افراد متخصص نیاز دارید. برای دریافت اطلاعات بیشتر و کمک در این زمینه، می‌توانید با تیم داریا در ارتباط باشید.

خرید لایسنس فورتی گیت

برای خرید لایسنس فورتی گیت و برخورداری از امکانات پیشرفته و خدمات پشتیبانی، با مجموعه داریا، تنها واردکننده تجهیزات امنیت شبکه از جمله برند فورتی نت در ایران، با شماره شرکتی ۶۲۲۴ – ۰۴۱  تماس بگیرید تا با دریافت مشاوره رایگان بتوانید فایروال های مناسب مجموعه خود را خریداری کنید.

تیم داریا آماده است تا نیازهای شما را بررسی کرده و راهکارهای مناسب برای تأمین لایسنس‌های فورتی گیت را ارائه دهد. با انتخاب داریا، می توانید از مشاوره تخصصی و خدمات پشتیبانی بی‌نظیر برخوردار شوید و امنیت شبکه خود را به سطح بالاتری ارتقا دهید. برای اطلاعات بیشتر و خرید، همین حالا با ما تماس بگیرید.

Fortinet Licenses

جمه بندی

برای اطمینان از امنیت کامل شبکه خود و بهره‌مندی از قابلیت‌های پیشرفته فایروال‌های FortiGate، خرید لایسنس‌های مناسب امری ضروری است. لایسنس‌ها به شما امکان می‌دهند تا از ویژگی‌هایی مانند شناسایی و جلوگیری از نفوذ، به‌روزرسانی‌های امنیتی، و پشتیبانی فنی بهره مند شوید.

برای خرید و فعال‌سازی لایسنس فورتی گیت و دریافت مشاوره تخصصی، با تیم داریا، تنها واردکننده تجهیزات امنیتی فورتی نت در ایران، تماس بگیرید. تیم داریا با ارائه خدمات حرفه‌ای و پشتیبانی کامل، به شما کمک خواهد کرد تا امنیت شبکه خود را به بهترین شکل ممکن تأمین کنید.

“مایکروسافت 365” نام جدید سرویس اشتراک آفیس 365 مایکروسافت است. این محصول شامل همه چیزهایی است که آفیس 365 دارا است. شرکت مایکروسافت با ارائه سرویس “مایکروسافت 365” توانسته است تحولی بزرگ در استفاده از نرم‌افزارهای کاربردی و سرویس‌های ابری ایجاد کند. این سرویس جدید، مجموعه‌ای جامع از ابزارهای کاربردی، سرویس‌های آنلاین و امکانات پیشرفته را در اختیار کاربران قرار می‌دهد.

مایکروسافت 365 با تمرکز بر آسانی استفاده، امنیت بالا و قابلیت همگام‌سازی، محیطی مناسب برای انجام امور روزمره، مدیریت امور مالی و …  فراهم کرده است. در ادامه به بررسی ویژگی‌ها و مزایای این سرویس پرداخته می‌شود.

 مایکروسافت 365 چیست؟

“مایکروسافت 365” نام جدید سرویس اشتراک آفیس 365 مایکروسافت است. این محصول دربرگیرنده مواردی از جمله ، سرویس‌های آنلاین مانند Outlook.com، وان درایو، تیم‌های مایکروسافت، برنامه‌هایی است که قبلاً با نام Microsoft Office به بازار عرضه می‌شدند از جمله برنامه‌هایی مانند ورد، اکسل، پاورپوینت و  Outlookدر ویندوز، مک اُاِس، دستگاه‌های موبایل، و وب) و محصولات و سرویس های سازمانی مرتبط می باشند.

از آنجاییکه این سرویس بر روی فضای ابری است پس کاربران امکان استفاده از برنامه ها و نرم افزارهای شرکت مایکروسافت را بدون نیاز به نصب بر روی سیستم در اختیار خواهند داشت و در نتیجه دیگر قرار نیست نگران از دست دادن اطلاعات خود باشید. البته علاوه بر استفاده قابلیت های ابری، شما می توانید برخی از برنامه های آفیس 365 را بر روی سیستم نصب کنید.

آفیس 365 چیست؟

آفیس 365 یک سرویس اشتراکی از شرکت مایکروسافت است که مجموعه‌ای از ابزارهای بهره‌وری و همکاری را ارائه می‌دهد. این سرویس شامل نسخه‌های ابری نرم‌افزارهای محبوب مایکروسافت مانند ورد، اکسل، پاورپوینت، و اوتلوک است که در دسترس کاربران از طریق اینترنت قرار دارد. با اشتراک آفیس 365، کاربران می‌توانند به این برنامه‌ها در هر زمان و مکانی و از طریق دستگاه‌های مختلف مانند رایانه‌های شخصی، مک، تبلت و گوشی‌های هوشمند دسترسی داشته باشند.

آفیس 365 همچنین سرویس‌های آنلاین دیگری مانند وان‌درایو برای ذخیره‌سازی ابری، مایکروسافت تیمز برای همکاری و ارتباطات تیمی، و اوتلوک برای مدیریت ایمیل و تقویم را نیز شامل می‌شود. این سرویس به طور منظم به‌روزرسانی می‌شود و کاربران با پرداخت اشتراک ماهیانه یا سالیانه، به جدیدترین نسخه‌ها و ویژگی‌ها دسترسی پیدا می‌کنند.

آفیس 365 به‌ویژه برای کسب‌وکارها و سازمان‌ها بسیار مفید است، زیرا علاوه بر ارائه ابزارهای کارآمد برای انجام وظایف روزمره، امکان همکاری و اشتراک‌گذاری اطلاعات را نیز به‌سادگی فراهم می‌کند. این سرویس در چندین نسخه با قابلیت‌ها و امکانات مختلف ارائه می‌شود تا نیازهای متنوع کاربران را پوشش دهد.

تفاوت آفیس 365 با مایکروسافت 365 چیست؟

تفاوت‌های اصلی بین آفیس 365 و مایکروسافت 365 در محدوده خدمات و محصولات ارائه‌شده توسط هر یک از این دو سرویس نهفته است:

• محتوا و محدوده خدمات

آفیس 365: این سرویس بیشتر به مجموعه نرم‌افزارهای بهره‌وری مانند ورد، اکسل، پاورپوینت، اوتلوک و سایر برنامه‌های مشابه متمرکز است. همچنین شامل خدمات ابری مانند وان‌درایو (برای ذخیره‌سازی ابری) و مایکروسافت تیمز (برای ارتباطات و همکاری) است.

مایکروسافت 365: مایکروسافت 365 یک بسته جامع‌تر است که علاوه بر تمامی امکانات آفیس 365، سیستم‌عامل ویندوز 10 (یا ویندوز 11) و ابزارهای امنیتی و مدیریت دستگاه‌ها مثل Enterprise Mobility + Security (EMS) را نیز شامل می‌شود. این سرویس برای کاربرانی که به دنبال یک راه‌حل همه‌جانبه برای بهره‌وری، امنیت و مدیریت دستگاه‌ها هستند، طراحی شده است.

• تمرکز بازار

آفیس 365: بیشتر برای افرادی که به ابزارهای بهره‌وری مایکروسافت نیاز دارند و برای کسب‌وکارهایی که به دنبال راه‌حل‌هایی برای افزایش بهره‌وری و همکاری هستند، مناسب است.

مایکروسافت 365: این سرویس برای کاربران و سازمان‌هایی طراحی شده است که علاوه بر نرم‌افزارهای آفیس، به یکپارچگی با سیستم‌عامل ویندوز و ابزارهای پیشرفته امنیتی نیاز دارند. این بسته یک راه‌حل کامل برای مدیریت زیرساخت‌های IT و امنیت در محیط‌های سازمانی فراهم می‌کند.

• مدل‌های اشتراک

آفیس 365: این سرویس به صورت اشتراک ماهیانه یا سالیانه ارائه می‌شود و نسخه‌های مختلفی برای کاربران خانگی، تجاری و سازمانی دارد.

مایکروسافت 365: علاوه بر اشتراک‌های مشابه با آفیس 365، این سرویس بسته‌های سازمانی با امکانات پیشرفته‌تر امنیتی و مدیریتی را نیز ارائه می‌دهد.

• ویژگی‌های اضافی

آفیس 365: شامل ابزارهای بهره‌وری و خدمات ابری است و به صورت مستقل ارائه می‌شود.

مایکروسافت 365: علاوه بر ابزارهای آفیس 365، ویژگی‌های اضافی مانند Windows 10 Pro Upgrade، امنیت پیشرفته و مدیریت دستگاه‌ها را در خود جای داده است.

به طور خلاصه، آفیس 365 مجموعه‌ای از ابزارهای بهره‌وری است، در حالی که مایکروسافت 365 یک بسته کامل‌تر و جامع‌تر است که شامل نرم‌افزارهای آفیس، ویندوز 10 و ابزارهای امنیتی و مدیریتی پیشرفته می‌باشد.

ویژگی های مایکروسافت 365 چیست؟

درصورت آشنایی با آفیس 365 می دانید که مایکروسافت 365 چیست. این یک پلن اشتراک است که سالانه 100 دلار برای حداکثر  6 نفر و 70 دلار برای یک نفر هزینه دارد. مایکروسافت قیمت را افزایش نداده است.با این هزینه، شما به اپلیکیشن های مایکروسافت آفیس مانند ورد، اکسل و پاورپوینت در کامپیوتر های شخصی ویندوز، مک ، آیپد و هر پلتفرم دیگری که مایکروسافت پشتیبانی می کند، دسترسی خواهید داشت. همچنین به ازای هر نفر یک ترابایت فضای ذخیره سازی در وان درایو و 60 دقیقه تماس با خط ثابت و تلفن همراه از طریق اسکایپ دریافت خواهید کرد.

اگر قبلاً برای آفیس 365 هزینه پرداخت کرده اید، تا 21 آوریل 2020 مایکروسافت 365 را  خواهید داشت. “مایکروسافت 365 فمیلی” نام جدید “آفیس 365 هوم” و “مایکروسافت 365 پرسنال” نام جدید “آفیس 365 پرسنال” است. اگر به دنبال مایکروسافت آفیس هستید، آفیس 365 گزینه بسیار خوبی بود، همینطور مایکروسافت 365. مایکروسافت بمانند گذشته نسخه آزمایشی مایکروسافت 365 را بصورت رایگان ارایه می کند که این یکی از روش های دریافت رایگان آفیس است. اپلیکیشن های وب آنلاین آفیس مایکروسافت همچنان برای استفاده در مرورگر بدون خرید اشتراک رایگان هستند.

شرکت مایکروسافت هنگام معرفی مایکروسافت 365 در 30 مارس 2020 از ویژگی‌های متعددی رونمایی کرد. به نظر می‌رسد بسیاری از این ویژگی‌ها به هر حال به آفیس 365 اضافه می شدند اما مایکروسافت تأکید می‌کند که هدفش کمک به شما و خانواده‌تان در کار ، مدرسه و زندگی است. و این به معنای ارائه ابزارهای جدید برای بهبود نوشتن در وب، مدیریت امور مالی و ارتباط با خانواده و دوستان است.

در اینجا برخی از جالب ترین ویژگی هایی که مایکروسافت 365 اضافه کرده است، آورده شده است:

• متن خود را با مایکروسافت اِدیتور بررسی کنید: مایکروسافت اِدیتور به شما کمک می کند تا گرامر و سبک نوشته خود را اصلاح کنید. این پاسخ مایکروسافت به گرامرلی است — یک ابزار نوشتن قدرتمند که در هر نقطه از وب کار می کند. این یک “سرویس مبتنی بر هوش مصنوعی” است که با بیش از 20 زبان کار می کند. در ورد و Outlook.com کار می کند، اما می توانید افزونه مایکروسافت اِدیتور را برای گوگل کروم یا مایکروسافت اِج نصب کنید تا از مزایای آن در هر وب سایتی استفاده کنید. حتی به درج نقل قول ها در اسناد ورد مایکروسافت کمک می کند.

• دانلود تراکنش ها از بانک ها در اکسل: مایکروسافت «Money in Excel» را منتشر کرد که به شما امکان می دهد مستقیماً از اکسل به حساب های بانکی و کارت اعتباری متصل شوید. شما می‌توانید جزئیات تراکنش را دانلود کرده و آن‌ها را در بودجه یا سایر صفحه ‌گسترده‌های مالی وارد کنید، درست بمانند اینکه از ابزاری مانند مینت استفاده می‌کنید. مانی این اکسل از Plaid استفاده می کند که یک شبکه محبوبی است که بسیاری از ابزارهای مالی شخصی اکنون برای اتصال به حساب ها از آن استفاده می کنند.

• با خانواده و دوستان خود با استفاده از مایکروسافت تیمز صحبت کنید: مایکروسافت تیمز همان پاسخ مایکروسافت به Slack است. هر دو در ابتدا برای استفاده در محل کار در نظر گرفته شده بودند. ولی در حال حاضر، مایکروسافت ویژگی‌های جدیدی را برای استفاده در زندگی شخصی شما به تیمز اضافه می‌کند. شما می‌توانید گروه های تیمز را برای دوستان و خانواده‌های خود ایجاد کنید تا برای مسافرت ها برنامه‌ریزی کنید، گردهمایی‌ها را سازماندهی کرده یا فقط برای در ارتباط بودن با نزدیکان استفاده کنید. تیمز دارای ویژگی‌های تعبیه شده ای مانند چت‌های گروهی، تماس‌های ویدیویی، فهرست کارهای مشترک و تقویم‌ها است تا با استفاده از آنها همه موارد عملی شوند.

• با استفاده از Microsoft Family Safety از خانواده خود محافظت کنید: این اپلیکیشن یک اپ جدید برای آیفون و اندروید است. با استفاده از این اپلیکیشن شما قادر خواهید بود تا مدت زمانی که اعضای خانواده شما در ویندوز 10، اندروید و ایکس باکس سپری می کنند را مدیریت کنید. همچنین شامل اعلان‌های اشتراک‌گذاری موقعیت مکانی است، بنابراین می‌توانید مکان اعضای خانواده‌تان را روی نقشه ببینید و یا وقتی که وارد محل کار یا مدرسه می شوند یا از آن خارج می‌شوند، اعلان دریافت می‌کنید.

• با استفاده از Microsoft Defender از دستگاه موبایل خود محافظت کنید: مایکروسافت دیفندر یک اپلیکیشن در دسترس برای آیفون، آیپد، مک اُ اس، اندروید و ویندوز است. ویژگی‌های دقیق این اپلیکیشن بسته به سیستم عامل شما متفاوت است، اما می‌تواند شامل آنتی فیشینگ، ضد بدافزار و یک داشبورد برای زیر نظر گرفتن سایر دستگاه‌های دارای ویندوز دیفندر باشد.

 طور کلی، مایکروسافت 365 تا حد زیادی مشابه آفیس 365 است و بسیاری از ویژگی هایش به نظر می رسد که به آفیس 365 اضافه شده اند. با این حال، مشخص است که مایکروسافت بر روی “مایکروسافت 365” به عنوان یک سرویس اشتراک بزرگتر تمرکز کرده است که فقط در مورد استفاده از اپلیکیشن های اداری برای انجام کار نیست.بلکه در مورد ارائه ابزاری برای مشترکین در زندگی شخصی آنها است.

منتظر ویژگی های بهره وری شخصی بیشتری که در آینده به مایکروسافت 365 اضافه خواهد شد، باشید. در سال 2019، مری جو فولی از ZDNet گزارش داد که ممکن است مایکروسافت یک پسورد منیجر در مایکروسافت 365 قرار دهد. با این حال، در زمان انتشار، مایکروسافت هنوز چیزی در مورد آن اعلام نکرده است.

طرح های مختلف مایکروسافت 365

به منظور بهبود کارایی و پاسخگویی به نیازهای فردی و سازمانی به بهترین نحو، مایکروسافت اقدام به معرفی طرح های متعدد با در نظر داشت مقیاس ،تعداد کاربران و نیازهای خاص کاربری کرده است. هر فرد یا کسب و کاری با توجه به نیازهای خود می تواند از میان این پلن ها طرح مناسب خود را برگزیند. 4 طرح مایکروسافت از این قرار هستند:

1. طرح خانگی: این پلن برای استفاده فردی و خانوادگی طراحی شده و فقط در برگیرنده ابزارهای اصلی مایکروسافت از جمله دیفندر، تیمز، فرمز، و فمیلی سیفیتی هست.
2. طرح بیزنس/تجاری: پلن مایکروسافت برای استفاده های تجاری و کسب و کارهای کوچک و متوسط، طرح بیزنس یا تجاری است. ای طرح گزینه ای ایده آل برای شرکت هایی است که حداکثر دارای 300 کاربر هستند. قابلیت های امنیتی این طرح نسبت به طرح خانگی بیشتر است. امکان مدیریت برنامه ها و سرویس های مایکروسافت شیرپوینت و مایکرو سافت اکسپنج آنلاین در این طرح فراهم است.
3. طرح سازمانی/انترپزایز: این طرح برای سازمان های بزرگ و بین المللی با تعداد کاربران بسیار زیاد و فرآیندهای پیچیده طراحی شده است.بارزترین ویژگی این طرح نسبت به دو طرح قبلی، قابلیت های امنیتی بسیار پیشرفته این پلن است که برای مدیریت دسترسی، کاربران و فایل ها توانایی بسیار بیشتری دارد.
4. طرح آموزشی: این پلن که برای موسسات آموزشی ایجاد شده با ارائه برنامه های مختلف به معلمان و اساتید امکان بررسی عملکرد دانش آموزان و دانش جویان را فراهم می کند. از این طرح به طور ویژه می توان برای ارتباط گروهی و افزایش بهره وری و در نتیجه تجربه یادگیری بی نظیر و شخصی سازی شده استفاده کرد.

امکانات و سرویس‌های آفیس 365

• Outlook (Mail)

• Calendar (تقویم)

• People (مخاطبین)

• Yammer

• Newsfeed

• OneDrive for Business

• SharePoint

• Planner

• Tasks

• Power BI

یک ویروس توان، بار زیادی را روی یک پردازنده (CPU یا GPU) قرار می دهد تا گرمایی ایجاد کند که به طور بالقوه می تواند به دستگاه آسیب برساند. این ویروس ممکن است به کد مخرب اشاره داشته باشد اما معمولاً به عنوان نامی برای نرم افزار تست استرس نیز استفاده می شود.

انواع مختلفی از ویروس‌های کامپیوتری وجود دارد، اما یک ویروس قدرتمند می‌تواند به‌ویژه مخرب باشد. از قضا، این نوع کد در طراحی سخت افزار و تست انعطاف پذیری نیز کاربرد معتبری دارد.

ویروس توان چیست؟

«ویروس توان» قطعه‌ای از کد کامپیوتری است که CPU یا GPU را مجبور می‌کند تا با حداکثر اتلاف انرژی کار کند. این مقدار زیادی انرژی حرارتی تولید می کند، با این هدف که باعث شود پردازنده در دمایی زیاد یا بالاتر از درجه توان طراحی حرارتی (TDP) کار کند.

TDP در طراحی تراشه برای تعیین سطح گرمایی که سیستم خنک‌ کننده باید قادر به تحمل آن در هنگام بارگذاری باشد، استفاده می‌شود. گاهی اوقات به عنوان نقطه طراحی حرارتی یا پارامتر طراحی حرارتی نامیده می شود. انتظار می رود یک CPU با رتبه TDP 80 وات، 80 وات انرژی به عنوان گرما تحت بار تولید کند. بسیاری از کاربران خارج از عملیات بسیار فشرده، جایی که ویروس‌های قدرتمند وارد می‌شوند، هرگز به مقدار TDP رتبه‌بندی شده نخواهند رسید.

ویروس‌های قدرت به‌عنوان «نشان‌های استرس» (مانند معیار) یا تست‌های استرس نیز شناخته می‌شوند، به جز اینکه به جای اندازه‌گیری عملکرد، توانایی پردازشگر در مدیریت استرس را اندازه‌گیری می‌کنند. این ها به طور گسترده به عنوان نوعی آزمایش شکنجه برای پردازنده ها توسط طراحان سخت افزار، مطبوعات و اورکلاکرها استفاده می شود.

Tom’s Hardware یک راهنمای عالی برای تست استرس CPU ها و کامپیوترهای شخصی است که نرم افزاری را به عنوان یک ویروس توان واجد شرایط فراهم می کند. این ابزارها به شما به عنوان کاربر این امکان را می‌ دهند که کنترل را در اختیار داشته و در هر زمان متوقف کنید، در حالی که یک ویروس توان که توسط کد مخرب ایجاد می‌شود، دکمه «خاموش» ندارد.

اثرات مخرب ویروس توان

هدف نهایی یک ویروس توان، تولید انرژی حرارتی کافی برای تحت فشار قرار دادن جدی سیستم است. در یک دوره طولانی، این رود منجر به تولید مقدار زیادی گرما می شود که می تواند باعث آسیب دائمی به سخت افزارهایی مانند CPU، GPU یا مادربرد شود.

هرچه راه‌ کار خنک‌ کننده مؤثرتر باشد، انتظار می‌ رود که کامپیوتر در شرایط آلودگی با ویروس توان به مدت طولانی ‌تری کار کند. حتی اگر حرارت خروجی برای آسیب رساندن به CPU یا GPU کافی نباشد، مقدار گرمای تولید شده می تواند در کیس به گردش درآید و منجر به مشکلاتی در سایر اجزا شود.

این تنها یکی از دلایلی است که جریان هوای خوب در داخل کیس برای محافظت از هر جزء در کامپیوتر شما بسیار مهم است.

ویروس تروجان چیست؟

ویروس تروجان (Trojan Virus) یک نوع بدافزار است که به صورت یک نرم‌افزار یا فایل به ظاهر بی‌خطر و مفید ظاهر می‌شود، اما در واقع دارای اهداف مخرب است. نام آن از داستان اسب تروجان گرفته شده است، جایی که یونانی‌ها از یک اسب چوبی برای مخفی کردن سربازان خود و نفوذ به داخل شهر تروی استفاده کردند.

تروجان‌ها معمولاً از طریق ایمیل، دانلود فایل‌ها از اینترنت، یا کلیک بر روی لینک‌های مشکوک وارد سیستم می‌شوند. برخلاف ویروس‌ها، تروجان‌ها به طور خودکار تکثیر نمی‌شوند، بلکه به کاربر نیاز دارند تا آن‌ها را به طور ناخواسته اجرا کند.

پس از اجرای تروجان، ممکن است دسترسی غیرمجاز به سیستم شما ایجاد شود، اطلاعات شما دزدیده شود، یا سیستم شما به یک شبکه بات برای حملات سایبری تبدیل شود. به همین دلیل، حفاظت از سیستم با استفاده از نرم‌افزارهای ضدویروس و امنیتی و همچنین دقت در دانلود و باز کردن فایل‌ها بسیار مهم است.

در حالی که کاربران مک به طور کلی نیازی به نگرانی در مورد آنتی ویروس ندارند، کاربران ویندوز باید نحوه بررسی وجود کدهای مخرب را برای ایمن ماندن بدانند.

در مورد تست استرس کامپیوتر شما؟ اکنون، اورکلاک ساده تر و ایمن تر از همیشه است و بسیاری GPU و CPU خود را اورکلاک می کنند. شما نباید نگران تست استرس با دستگاه خود به عنوان یک کاربر خانگی باشید، مگر اینکه خطرات آن را کاملاً درک کنید. همچنین اگر صاحبان کسب و کار هایی هستید که اطلاعات خود را در سیستم های کامپیوتری نگهداری می کنید، استفاده از فایروال ها و سایر تجهیزات امنیت شبکه امری ضروری است. برای داشتن اطلاعات بیشتر در رابطه با این موضوع می توانید باکارشناسان داریانت در ارتباط باشید.

جمع بندی

ویروس‌های کامپیوتری می‌توانند خسارات جدی به سیستم‌ها و شبکه‌ها وارد کنند. برای محافظت از سیستم‌ها، استفاده از نرم‌افزارهای آنتی‌ویروس به‌روز، پشتیبان‌گیری منظم از داده‌ها و رعایت اصول امنیتی در اینترنت بسیار مهم است.

در سال های اخیر با پیشرفت روز افزون تکنولوژی، نیاز به ذخیره سازی اطلاعات دیجیتال نیز گسترش فراوانی یافته است. دستگاه های ذخیره سازی مختلفی موجود است که رایج‌ترین آنها شامل درایوهای دیسک سخت (HDD)، درایوهای حالت جامد (SSD)، درایوهای (USB)، کارت‌های حافظه و (NAS) هستند.

تعریف هارد دیسک

حافظه ای دائمی است (با خاموش شدن کامپیوتر اطلاعات شما پاک نمی شود) که برای ذخیره سازی و نگهداری از داده ها، مانند عکس و موسیقی و فایل های شخصی و همچنین نصب سیستم عامل و برنامه ها بکار می رود.

در نسل های اولیه مکانیزم این نوع حافظه ها بیشتر مکانیکی بوده (شامل چندین دیسک چرخان با پوشش مغناطیسی و یک هد جهت ذخیره سازی و بازیابی اطلاعات) ولی در نسل های بعدی اجزای متحرک با حافظه های فلش غیر متحرک جایگزین شدند.

تاریخچه هارد دیسک

اولین نمونه درایو هارد توسط شرکت IBM در سال 1956 با نام تجاری RAMAC و ظرفیت 75/3 مگابایت تولید شد. IBM 350 فضایی برابر با دو دستگاه یخچال را اشغال می کرد و با قیمت بالایی که داشت تنها دانشگاه ها و مراکز دولتی و شرکت های بزرگ قادر به استفاده از آن بودند.

در سال های بعد به خاطر عطشی که برای افزایش قدرت ذخیره سازی وجود داشت نمونه های دیگری نیز ارائه شد؛ در سال 1962، IBM 1311 معرفی شد که به اندازه یک دستگاه لباسشویی بود و توان ذخیره سازی 2 مگابایت داشت.

در دهه 70 میلادی با کاهش قیمت ها و افزایش ظرفیت هاردها، صنعتی جدید بنام کامپیوترهای شخصی ظهور کرد. نمونه های اولیه این کامپیوترها ظرفیت بسیار کمی داشتند.در دهه 80 شرکت شوگارت تکنولوژی با معرفی هارد دیسک خود با ظرفیت 5 مگابایت پای به عرصه رقابت گذاشت.

در طول 25 سال هارد دیسک های عظیم الجثه جای خود را به درایوهایی به اندازه کف دست دادند. در همین دهه با ظهور RAID شاهد ترکیب چندین دستگاه ذخیره سازی مجزا به شکل یک واحد کل بودیم که با تفکیک وظایف خواندن و نوشتن از هم، سرعت انتقال داده را افزایش و همچنین احتمال از دست دادن اطلاعات را کاهش می داد.

در طول دهه 90 بازار به شکل بازگشت ناپذیری متحول شد و درایو های 25/5 اینچی جای خود را به درایو های 5/3 اینچی دادند و به همین ترتیب این درایو ها نیز با مدل 5/2 اینچی که هم اکنون نیز مورد استفاده هستند، جایگزین شدند. به مرور مکانیزم مکانیکی که انرژی زیادی استفاده میکرد و هم سرعت دسترسی کندتری داشت، جای خود را به درایوهایی با سیستم های غیر مکانیکی دادند.

انواع هارد دیسک

برای ذخیره سازی اطلاعات دیجیتال بسته به عوامل مختلف از جمله نوع عملیات مورد نیاز و بودجه، دست ما در بازار باز است تا از میان چندین مورد موجود، بهترین را انتخاب کنیم. انواع مختلف هارد دیسک ها در زیر به اختصار توضیح داده شده اند.

HDD

HDD مخفف Hard Disk Drive است و نوعی درایو فلزی با پوشش مغناطیسی است، که با سرعت زیادی می چرخد و عمل خواندن و نوشتن را انجام می دهد. دسترسی به داده ها از طریق یک هد که روی یک بازو  قرار دارد میسر می شود؛ در حالی که صفحات در حال چرخش هستند، این هد با حرکت به قسمت های مختلف دیسک می تواند اطلاعات را بخواند و یا بنویسد. این درایو ها در لپ تاپ ها و دسکتاپ ها استفاده می شوند.

 هارد دیسک های سنتی چرخان نوعی ذخیره سازی غیر فرار در کامپیوتر هستند؛ یعنی وقتی سیستم را خاموش می‌کنید، اطلاعات ذخیره شده روی آن برخلاف داده‌های ذخیره‌شده در RAM از بین نمی‌رود. طیف گسترده ای از اطلاعات قابلیت ذخیره سازی در هارد دیسک را دارند، از گزارش‌های آب‌وهوایی سال های دور گرفته تا کپی فیلم سه گانه پدرخوانده. فضای فراهم شده برای ذخیره سازی در این درایو از 500 گیگابایت تا 16 ترابایت متغیر است.

SSD

SSD مخفف Solid State Drive است و شبیه به HDD هست ولی برخلاف مکانیزم مکانیکی آن (دیسک چرخان) از فلش مموری استفاده می کند؛ و در نتیجه نسبت به آن سریع تر، گران تر و قابل اعتمادتر است. در این نوع درایوها زمان بوت شدن، بارگذاری برنامه ها و ذخیره سازی سریع تر است. SSD ها انواع مختلفی دارند که هر کدام برای نیازها و کاربردهای متفاوتی مناسب هستند:

SATA SSD: رایج ترین نوع SSD که از رابطه مشابه هارد دیسک های سنتی (SATA) استفاده می کند؛ سرعت آنها نسبت به هارد دیسک بهبود قابل توجهی داشته اما رابط SATA محدودیت هایی ایجاد کرده است. فضای ذخیره سازی در حدود 120 گیگابایت تا 30 ترابایت است. ولی باید توجه داشت که یک SSD با ظرفیت مشابه با یک HDD بسیار گرانتر از آن خواهد بود.

M.2 SSD: این درایو کوچک، سریع و قابل اعتماد است، در دستگاه‌های باریک مانند لپ تاپ های نازک استفاده می‌شود. M.2 از پروتکل‌های متعدد و برنامه‌هایی مانند PCIe و SATA پشتیبانی می‌کند و بر خلاف SATA SSD محدود نیست.  محصولات سازگار با M.2 را می توان در کارت های گرافیک و کارت های شتاب دهنده هوش مصنوعی استفاده کرد. حداکثر ظرفیت ذخیره سازی در این درایو تا 2 ترابایت است.

M.2 NVMe SSD: از نظر اندازه کوچکتر از SSDهای SATA سنتی است و در لپ تاپ ها، تبلت ها و برخی از دسکتاپ های بسیار نازک استفاده می شود؛ از رابط NVMe استفاده می کند که سرعت انتقال داده سریع تری را در مقایسه با SATA SSD ارائه می دهد. برای اپلیکیشن های با کارایی بالا مانند بازی، ویرایش ویدئو و مراکز داده ایده آل است.

به عنوان مثال، برای گیمری که از NVMe SSD استفاده می‌کند، زمان بارگذاری و نصب سریع‌تر محسوس خواهد بود و تجربه کلی بهتری را از بازی خواهد داشت. معمولا در ظرفیت های 1 ترابایتی یا 2 ترابایتی ارائه می شود ولی در ازای قیمت بسیار بالاتر در مدل های 4 ترابایت و 8 ترابایت نیز موجود است.

mSATA SSD: SSD مینی ساتا برای دستگاه های قابل حمل مانند نوت بوک ها و تبلت هایی که از محدودیت انرژی رنج می برند، طراحی شده است؛ حداکثر تا 1 ترابایت ظرفیت ذخیره سازی دارد.

Serial Advanced Technology Attachment (SATA): رابطه مشابه با هارد دیسک‌های سنتی که با اکثر لپ‌تاپ‌ها و دسکتاپ‌ها سازگار است؛ با وجود بهبودی قابل توجه نسبت به هارد دیسک ها، اما با حداکثر سرعت نرخ انتقال داده رابط SATA محدود می شود. تبادل داده تنها از طریق یک خط (lane) انجام می گیرد.

Peripheral Component Interconnect Express (PCIe): رابطی است که از طریق 4 خط (lane) تبادل داده ها را انجام می دهد که در نهایت منتج به سرعت بیشتر خواندن و نوشتن می شود.

NVMe)) Non-Volatile Memory Express: پروتکلی است ارتباطی که برای کار با فلش مموری با استفاده از رابط PCIe طراحی شده است؛ زمانی که با رابط PCIe ترکیب شود سرعت بسیار بالایی را خواهد داشت.

معایب و مزایای انواع درایو

در ادامه قصد داریم که انواع درایو ها را از جهات مختلف بررسی کنیم تا برای تصمیم گیری شما دیدی کاملی ارائه دهیم.

طول عمر: SSD vs HDD

SSD ها معمولا نسبت به HDD ها بیشتر عمر می کنند. HDD ها اغلب به علت داشتن قطعات مکانیکی حدود 3 تا 5 سال دوام می آورند، ولی SSD ها از آنجایی که هیچ قطعه متحرکی ندارند، گاه تا 10 سال یا بیشتر کار می کنند. همچنین، SSD ها نیازمند یکپارچه سازی (defragmentation) نیستند، پس عمر بیشتری خواهند داشت. SSD خرابی‌های سخت‌افزاری و هزینه‌های تعمیر و نگهداری کمتری در طول زمان خواهد داشت.

سرعت خواندن و نوشتن: HDD vs SATA SSD vs NVMe

سرعت خواندن و نوشتن این 3 دستگاه ذخیره سازی به طور چشمگیری نسبت بهم متفاوت است. HDD ها توانایی مدیریت سرعت تا 200 IOPS را دارند، و در عین حال که سرعت SSD های SATA می تواند به 100000 IOPS برسند، سرعت اغلب SSD NVMe بسیار فراتر از آن، یعنی تا 500،000 IOPS یا بیشتر می رسد.

قیمت: SSD vs HDD

می توان گفت که قیمت HDD بطور متوسط یک پنجم SSD است و دلیل این موضوع بهره مندی از تکنولوژی قدیمی تر آن است. این تفاوت زمانی از اهمیت بالایی برخوردار خواهد بود که شما نیازمند ذخیره سازی اطلاعات با حجم بزرگ باشد.

حداکثر ظرفیت: SSD vs HDD

 درحالیکه حداکثر گنجایش یک HDD می تواند تا 20 ترابایت باشد، این عدد برای یک SSD 30 ترابایت است؛ برعکس اکثر SSD های موجود در بازار ظرفیت هایی به مراتب بسیار کمتری دارند، چون قیمت حجم های بالا بسیار زیاد خواهد بود.

اندازه : SSD vs HDD vs M.2 SSD

از آنجایی که یک HDD دارای دیسک های چرخان است، برای کوچک سازی آن محدودیت وجود دارد. در سال های قبل، برای ساخت اندازه 8/1 اینچی کوچک اقدام شد، اما در حدود 320 گیگابایت متوقف شد.

SSD ها دارای چنین محدودیتی نیستند، بنابراین با گذشت زمان روند کوچک شدنشان ادامه خواهد داشت. اکثر لپ‌تاپ‌ها و دسکتاپ‌های مدرن دارای یک SSD  M.2 به اندازه یک آدامس هستند که مستقیماً به مادربرد متصل می شود.

میزان صدای تولیدی و قدرت: SSD vs HDD

حتی کم صداترین HDD ها نیز هنگام کار مقداری  نویز تولید می کنند. (چون دیسک درایو می چرخند، و بازو به جلو و عقب حرکت می کند.) میزان تولید نویز در مدل های سریعتر، حتی بیشتر است. درایوهای SSD بدلیل مکانیزم غیر مکانیکی هیچ نویزی تولید نمی کنند.

یک SSD نیازمند صرف انرژی برای چرخاندن دیسک از حالت سکون نیست. در نتیجه، انرژی مصرفی SSD تحت عنوان اصطکاک یا نویز هدر نخواهد رفت و  این یعنی کارآمدی بالا. این امر در مورد دسکتاپ ها یا سرورها، منجر به کاهش هزینه های انرژی می شود و در لپ‌تاپ ها یا تبلت ها، می‌تواند میزان دقایق یا ساعت های مصرف باتری را افزایش دهد.

سخن آخر

در این مقاله از شرکت داریا با ارائه تاریخچه ای کوتاه از ظهور هارد دیسک ها، به توضیح انواع آنها پرداختیم؛ و در ادامه سعی شد تا با مقایسه ای جامع بین معایا و مزایای هر کدام از درایوهای ذخیره سازی، راهکاری کامل پیش روی خواننده قرار دهیم تا بتواند با دید حرفه ای و کارشناسانه اقدام به انتخاب درایو مناسب خود با در نظر گرفتن نیازها و بودجه ی خود نماید.

در سال های اخیر با افزایش تعداد انواع مختلف دستگاه های رفاه زندگی، نظیر وسایل نقلیه و لوازم خانگی، مدیریت و نگهداری از این دستگاه های سخت افزاری متصل به اینترنت چالش های فراوانی را روی دوش همگان قرار داد. به این صورت که با اتصال این تجهیزات به اینترنت می توان ارتباطی بین این دستگاه ها با همدیگر و مدیر شبکه ایجاد کرد تا با ادغام دنیای فیزیکی با دنیای دیجیتال، بهره وری را افزایش و هزینه ها را کاهش داد.بهتر است بدانید این ارتباط از طریق اینترنت اشیا میسر خواهد بود. در این مقاله بایا وب سایت داریا همراه باشید تا اینترنت اشیا را از جهات مختلف نقد و بررسی کنیم.

اینترنت اشیا چیست؟

اینترنت اشیا (Internet of Things) و یا به اختصار IoT به شبکه‌ای از اشیا فیزیکی، وسایل نقلیه، لوازم خانگی، ابزارهای صنعتی و سایر اشیا اطلاق می شود که به حسگرها، نرم‌افزارها و اتصالات شبکه تجهیز شده‌اند و امکان جمع‌آوری و اشتراک‌گذاری داده‌ها را دارند. در حال حاضر بیش از 7 میلیارد دستگاه اینترنت اشیا وجود دارد و انتظار می رود این تعداد تا سال 2020 به 10 میلیارد و تا سال 2025 به 22 میلیارد برسد.

دستگاه‌های اینترنت اشیا که گاه از آنها تحت عنوان اشیاء هوشمند نیز یاد می شود، میتواند در برگیرنده دستگاه‌های ساده ای مانند ساعت‌های هوشمند، تا دستگاه های پیچیده ای مانند ماشین‌آلات صنعتی و سیستم‌های حمل‌ونقل باشد. پیش بینی می شود در آینده از طریق تکنولوژی IoT شهرهای هوشمندی بوجود آیند که مبتنی بر IoT خواهند بود.

تاریخچه اینترنت اشیا

اینترنت اشیا، تا سال 1999 به طور رسمی نامگذاری نشده بود، یکی از اولین نمونه های اینترنت اشیا به اوایل دهه 1980 برمی گردد که در آن برنامه نویسان یک دستگاه کوکاکولا در دانشگاه کارنگی ملون را از طریق اینترنت به یک دستگاه یخچال متصل کرده بودند و قبل از مراجعه برای خرید نوشیدنی، موجود بودن و خنکی آن  را بررسی می کردند.

کوین اشتون، اولین کسی بود که عبارت اینترنت اشیا را در سال 1999 ابداع و توصیف کرد که این موضوع در طول سال های بعد این تعریف دچار تغییرات فراوانی شد.

اهمیت اینترنت اشیا

اینترنت اشیا به دلایل مختلف برای تجارت حائز اهمیت است. که از جمله برخی از مزایای اصلی IoT می توان به موارد زیر اشاره کرد:

بهبود بهره وری: کسب و کارها می توانند از دستگاه های اینترنت اشیا برای افزایش کارایی و بهره وری استفاده کنند. حسگرهای IoT را در نظر بگیرید که می توان از آنها برای نظارت بر عملکرد تجهیزات و همچنین شناسایی و یا حتی حل مشکلات احتمالی قبل از ایجاد خرابی بهره برد تا هزینه های تعمیر و نگهداری کاهش یابد.

تصمیم گیری بر مبنای داده: دستگاه‌های IoT با تولید حجم وسیعی از داده‌ها، کسب و کارها را قادر می سازند تا رفتار مشتری، روندهای بازار و عملکرد عملیاتی را بسنجند و تصمیم‌گیری‌های آگاهانه‌تری در مورد استراتژی، توسعه محصول، تخصیص منابع و ایجاد مدل‌های تجاری اتخاذ کنند.

صرفه جویی در هزینه ها: کاهش هزینه ها و بهبود سودآوری کسب و کارها می تواند از مسیر کاهش فرآیندهای دستی و خودکارسازی وظایف تکراری توسط اینترنت اشیا امکان پذیر شود.

استفاده بهتر از تجربه مشتری: داده‌های جمع‌آوری شده درباره رفتار مشتری با استفاده از IoT، کسب‌وکارها را قادر می سازد تجربیات شخصی‌سازی‌شده جذابی کسب کنند. به عنوان مثال، می توان از حسگرهای اینترنت اشیا برای ردیابی حرکات مشتری در فروشگاه ها استفاده کرد و بر اساس رفتارشان پیشنهاداتی ارائه کرد .

اینترنت اشیا چه کاربردی دارد؟

کاربردهای بالقوه اینترنت اشیا گسترده و متنوع است و بر طیف گسترده ای از صنایع از جمله تولید، حمل و نقل، مراقبت های بهداشتی و کشاورزی تأثیر دارد. تعداد دستگاه های متصل به اینترنت همچنان در حال گسترش است، پس IoT احتمالا نقش تعیین کننده ای را در تغییرات جهان پیرامون ما نظیر سبک زندگی، کار و ارتباطات ما با یکدیگر خواهد داشت.

در سطح سازمانی، دستگاه‌های IoT با نظارت و استخراج و آنالیز داده از پارامترهای گوناگونی مانند دما، رطوبت، کیفیت هوا و مصرف انرژی، روندها و ناهنجاری‌ها را شناسایی می کنند و به کسب‌وکارها در بهینه‌سازی عملیات‌ و بهبود نتایج کمک میکند.

با استفاده از اینترنت اشیا دستگاه‌های هوشمند قادر خواهند بود تا با یکدیگر و سایر دستگاه‌های مجهز به IoT ارتباط برقرار کنند و با ایجاد شبکه وسیعی از دستگاه‌های متصل به هم، داده‌ها را مبادله کرده و وظایف مختلف را به طور مستقل انجام دهند. ساماندهی ترافیک با استفاده از خودروهای هوشمند، پیش بینی شرایط آب و هوایی در کشاورزی، کنترل ماشین آلات و فرآیندها در کارخانه ها و دسترسی به موجودی انبارها از این جمله هستند.

اینترنت اشیا چگونه کار می کند؟

سیستم های IoT، داده‌ها را از طریق سنسورهایی که در دستگاه‌های اینترنت اشیا تعبیه‌شده جمع‌آوری  می کنند و سپس از طریق یک گیت وی (gateway) اینترنت اشیا برای آنالیز توسط یک اپلیکیشن یا سیستم پشتیبان انتقال می دهند.

چهار مولفه در یک اکوسیستم IoT برای عملکرد آن دخیل هستند:

سنسورها یا دستگاه ها: شامل دستگاه‌های هوشمند مبتنی-بر-وب است که با استفاده از پردازنده‌ها، داده‌های جمع‌آوری شده را ارسال می کنند و یا اقدام لازم را بر روی آنها اعمال می کنند.

قابلیت اتصال:دستگاه های IoT در یک شبکه از طریق گیت وی (gateway) اینترنت با یکدیگر ارتباط برقرار کنند.

آنالیز داده ها

رابط کاربری گرافیکی: یک رابط کاربری گرافیکی (UI) که برای مدیریت دستگاه های IoT استفاده می شود.

ارتباط هوش مصنوعی با اینترنت اشیا

ترکیب هوش مصنوعی (AI) با IoT مزایای بی شماری دارد؛ در اینجا برخی از مزایای کلیدی ذکر می شود:

بهبود بهره وری :دستگاه‌های IoT مبتنی بر AI می‌توانند با خودکارسازی وظایف و فرآیندهای روتین، کسب‌وکارها را کارآمدتر کنند.

تصمیم گیری پیشرفته: هوش مصنوعی با پردازش حجم وسیعی از داده‌های دستگاه‌های اینترنت اشیا، بینش‌های ارزشمندی را برای تصمیم‌گیری امکان‌پذیر می کند. به عنوان مثال، در کشاورزی AI می تواند داده های حسگرها را برای بهینه سازی عملکرد محصول آنالیز کند.

افزایش ایمنی و امنیت: به عنوان مثال، هوش مصنوعی قادر است تا در زمینه امنیت سایبری ، ترافیک شبکه را آنالیز کند و تهدیدات بالقوه را شناسایی و دفع کند.

برای داشتن اطلاعات بیشتر در رابطه با انواع حملات سایبری کلیک کنید.

مشکلات و خطرات اینترنت اشیا

در کنار مزیت های فراوان، اینترنت اشیا با برخی از معایب از جمله موارد زیر احتمالا همراه خواهد بود:

نگرانی های امنیتی: افزایش تعداد دستگاه های متصل، موجب افزایش سطح حمله خواهد شد. همچنان که میزان اطلاعات به اشتراک گذاشته شده بین دستگاه ها بیشتر می شود، احتمال سرقت اطلاعات محرمانه نیز افزایش می یابد.

پیچیدگی مدیریتی: زمانی که تعداد دستگاه های IoT افزایش می یابد، مدیریت آنها نیز چالش برانگیزتر می شود.

از کار افتادن دستگاه های متصل: اینترنت اشیا این احتمال را دارد که در صورت بروز ایراد در سیستم، سایر دستگاه های متصل را نیز از کار بیاندازد.

مسائل مربوط به سازگاری: بدلیل عدم وجود استاندارد بین المللی سازگاری برای IoT، مشکلات سازگاری بین دستگاه ها افزایش پیدا می کند و موجب تکه تکه شدن پلتفرم می شود. این منجر به عدم استانداردسازی و کاهش قابلیت همکاری می شود، زیرا تولیدکنندگان مختلف از تکنولوژی های ناسازگار در دستگاه های خود استفاده می کنند.

موانع قانونی: گسترش دستگاه های اینترنت اشیا به نوبه خود موانع قانونی را نیز در افزایش می دهد. کسب‌وکارها باید از قوانین حفاظت از داده‌ها، حریم خصوصی و امنیت سایبری متنوع پیروی کنند، که می‌تواند در کشورهای مختلف کاملا متفاوت باشد.

معماری اینترنت اشیا و لایه های آن

اینترنت اشیا شامل بسیاری از دستگاه های هوشمندی است که با کمک تکنولوژی های مختلف شبکه، به اینترنت گسترده متصل می شوند. اکثر این تکنولوژی ها بی سیم هستند؛ بنابراین ساختار پیچیده تر شده و مدیریت آن  نیز دشوار می شود. بنابراین معماری مورد نیاز است؛ معماری های مختلف برای دستگاه های

IoTموجود است ولی از آن میان، معماری 5 لایه به عنوان بهترین معماری پیشنهادی اینترنت اشیا در نظر گرفته می شود.

1. لایه ادراک: اولین لایه معماری اینترنت اشیا که از تعدادی حسگر و محرک برای جمع آوری اطلاعات مفید مانند دما، رطوبت، تشخیص نفوذ، صداها و غیره استفاده می کند؛ برخی از اقدامات را می توان بر اساس اطلاعات این لایه انجام داد.
2. لایه شبکه: لایه اتصال بین لایه ادراک و میان افزار است. داده ها را از لایه ادراک دریافت می کند و با استفاده از فناوری های شبکه مانند 3G، 4G، UTMS، Wi-Fi، مادون قرمز و غیره به لایه میان افزار ارسال می کند.
3. لایه میان افزار: لایه میان افزار دارای برخی ویژگی های پیشرفته مانند ذخیره سازی، محاسبات، پردازش و قابلیت های اقدام است. تمام مجموعه داده ها را ذخیره می کند و بر اساس آدرس و نام دستگاه داده های مناسب را به آن دستگاه می دهد.
4. لایه اپلیکیشن: این لایه فرآیندهای اپلیکیشن را بر اساس اطلاعات به دست آمده از لایه میان افزار مدیریت می کند. این اپلیکیشن شامل ارسال ایمیل، فعال کردن زنگ هشدار، سیستم امنیتی، روشن یا خاموش کردن دستگاه، ساعت هوشمند، کشاورزی هوشمند و غیره است.
5. لایه کسب و کار: موفقیت هر دستگاه تنها به تکنولوژی های به کار رفته در آن بستگی ندارد، بلکه به نحوه تحویل آن به مصرف کنندگان نیز بستگی دارد. این وظایف را لایه کسب کار برای دستگاه انجام می دهد.

آینده اینترنت اشیا

آینده اینترنت اشیا با پیش بینی وقوع پیشرفت های هیجان انگیز، امیدوار کننده خواهد بود،. برخی از روندها و پیش بینی ها برای آینده اینترنت اشیا، می تواند از این قرار باشد:

رشد: انتظار می‌رود با گسترش صنایع و همچنین توسعه موارد استفاده و اپلیکیشن های جدید تعداد دستگاه‌های IoT به سرعت در حال رشد خواهد بود و تخمین‌ها حاکی از آن است که در سال های آینده ده‌ها میلیارد دستگاه اینترنت اشیا در حال استفاده خواهد بود.

محاسبات لبه: محاسبات لبه به صورت فزاینده ای برای اینترنت اشیا اهمیت پیدا کرده است، و دلیل آن این موضوع است که پردازش و آنالیز داده در جایی نزدیک به منبع انجام می شود و در نتیجه زمان پاسخ‌دهی و تأخیر، نسبت به آنالیز بصورت مرکزی کاهش می یابد.

بلاک چین: تکنولوژی بلاک چین به عنوان راه کاری برای افزایش امنیت و حفظ حریم خصوصی در اینترنت اشیا در حال بررسی است. بلاک چین با ایجاد شبکه های امن و غیرمتمرکز برای دستگاه های IoT، آسیب پذیری های امنیتی داده ها را به حداقل می رساند.

پایداری: از آنجاییکه مشاغل به دنبال راه هایی برای کاهش اثرات زیست محیطی خود هستند، پس پایداری در حال تبدیل شدن به یک موضوع مهم برای اینترنت اشیا است.

سخن پایانی

در پایان، اینترنت اشیا (IoT) به عنوان یکی از تکنولوژی‌های پیشرو، در حال تغییر چهره جهان ماست. از لوازم خانگی هوشمند گرفته تا سیستم‌های پیچیده حمل‌ونقل و صنعت، این فناوری با اتصال و تعامل اشیا مختلف به یکدیگر، زندگی ما را به سمت امکانات جدید هدایت می‌کند. آینده‌ای که در آن شهرهای هوشمند با بهره‌گیری از IoT بهینه‌تر و پایدارتر خواهند شد، به سرعت در حال نزدیک شدن است. در این مسیر، توجه به امنیت، حریم خصوصی و مدیریت داده‌ها از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است تا بتوان از تمامی مزایای این فناوری نوین به بهترین شکل ممکن بهره‌مند شد.

سوالات متداول

شما از کدام دستگاه های اینترنت اشیا استفاده می کنید؟

بله، بسیاری از وسایل روزمره مانند ماشین لباس‌شویی، یخچال، تلویزیون، مایکروویو، و حتی پوشاک هوشمند می‌توانند بخشی از شبکه اینترنت اشیا (IoT) باشند. این دستگاه‌ها با اتصال به اینترنت و استفاده از حسگرها و نرم‌افزارها، قادر به جمع‌آوری داده‌ها، ارسال و دریافت اطلاعات، و انجام وظایف خود به صورت هوشمند هستند. این تکنولوژی زندگی روزمره را آسان‌تر، کارآمدتر و شخصی‌سازی شده‌تر می‌کند و به افراد امکان کنترل و مدیریت از راه دور را می‌دهد.

در حال حاضر وضعیت IoT در ایران چگونه است؟

وضعیت اینترنت اشیا (IoT) در ایران در حال پیشرفت است، اما با چالش‌هایی نیز مواجه می‌باشد. در سال‌های اخیر، توجه به این فناوری در صنایع مختلف، از جمله صنعت نفت و گاز، حمل‌ونقل، کشاورزی و شهرهای هوشمند، افزایش یافته است. برخی از شرکت‌های ایرانی در حال توسعه راه‌حل‌های IoT هستند و پروژه‌هایی مانند کنتورهای هوشمند آب و برق، مدیریت هوشمند ترافیک و سیستم‌های نظارت بر سلامت نیز در حال اجراست.

با این حال، چالش‌هایی مانند زیرساخت‌های شبکه، امنیت داده‌ها، قوانین و مقررات، و هزینه‌های بالا وجود دارد که می‌تواند رشد IoT در ایران را محدود کند. با وجود این مشکلات، با توجه به نیاز به بهبود کارایی و بهره‌وری، پیش‌بینی می‌شود که این فناوری در سال‌های آینده رشد بیشتری در ایران داشته باشد.

با توجه به موارد مطرح شده آیا ادامه روند پیشروی اینترنت اشیا بنفع ما خواهد بود؟

ادامه روند پیشروی اینترنت اشیا (IoT) می‌تواند به طور کلی به نفع جامعه باشد، اما این امر به نحوه مدیریت و اجرای آن بستگی دارد. از مزایای اصلی IoT می‌توان به بهبود کارایی، کاهش هزینه‌ها، ارتقای کیفیت خدمات، و تسهیل زندگی روزمره اشاره کرد. به عنوان مثال، سیستم‌های هوشمند مدیریت انرژی می‌توانند مصرف انرژی را کاهش دهند، یا دستگاه‌های پزشکی متصل به اینترنت می‌توانند به بهبود مراقبت‌های بهداشتی کمک کنند.

با چه تمهیداتی می توان عیوب را حداقل و مزایای IoT را حداکثر کرد؟

برای به حداکثر رساندن مزایای اینترنت اشیا (IoT) و به حداقل رساندن عیوب آن، باید بر تقویت امنیت و حفظ حریم خصوصی از طریق رمزنگاری داده‌ها و به‌روزرسانی‌های منظم تمرکز کرد. توسعه زیرساخت‌های شبکه با افزایش پهنای باند و استانداردسازی دستگاه‌ها نیز اهمیت زیادی دارد. تدوین قوانین شفاف برای حفاظت از داده‌ها و استانداردسازی دستگاه‌ها، همراه با آموزش کاربران و توسعه‌دهندگان، به استفاده بهینه و ایمن از IoT کمک می‌کند. همچنین، طراحی دستگاه‌های انعطاف‌پذیر با قابلیت به‌روزرسانی از راه دور و مدیریت چرخه عمر آنها، می‌تواند به کاهش مخاطرات و افزایش کارایی این فناوری منجر شود.

همه در مورد اینترنت صحبت می کنند و اینکه آیا یا چگونه باید آن را قانون گذاری کرد. اما عده کمی از مردم می دانند که اینترنت واقعا چگونه کار می کند؟ یا اینکه دقیقاً اینترنت چیست. اینترنت محبوب ترین شبکه کامپیوتری دنیا است که ابتدا به شکل یک پروژه تحقیقاتی آکادمیک در سال 1969 شروع و سپس در دهه 1990 میلادی به یک شبکه جهانی تبدیل شد. امروزه نیز توسط بیش از 2 میلیارد نفر در سرتاسر دنیا استفاده می شود.

اینترنت به دلیل عدم تمرکزش مشهور است؛ نه کسی صاحب اینترنت است و نه کسی می تواند تعیین کند چه کسانی به آن وصل شوند، در عوض، هزاران سازمان مختلف، شبکه های خود را مدیریت کرده و درباره توافق نامه های اتصال دو طرفه، آزادانه مذاکره کنند.

اینترنت چیست؟

اینترنت یک شبکه جهانی از شبکه‌های کامپیوتری است که به وسیله پروتکل‌های استانداردی به نام “پروتکل اینترنت” (IP) و “پروتکل کنترل انتقال” (TCP) به هم متصل شده‌اند. این شبکه به کاربران امکان می‌دهد تا اطلاعات را بین دستگاه‌های مختلف در سراسر جهان به اشتراک بگذارند و از خدماتی مانند وب، ایمیل، پیام‌رسانی فوری، ویدئو کنفرانس و بسیاری دیگر بهره‌مند شوند.

اینترنت در ابتدا به عنوان یک پروژه تحقیقاتی در دهه ۱۹۶۰ برای ارتباط بین کامپیوترهای مختلف آغاز شد و به تدریج به یک شبکه بزرگ و عمومی تبدیل شد که امروزه میلیاردها نفر در سراسر جهان از آن استفاده می‌کنند. اینترنت بستر اصلی بسیاری از خدمات دیجیتالی و ارتباطات مدرن است و نقش بسیار مهمی در زندگی روزمره مردم دارد.

اینترنت چگونه کار کار می کند؟

وقتی از طریق مرورگر مانند گوگل کروم به یک وبسایت وصل میشوید پردازش های زیادی در پشت پرده رخ می دهد تا اطلاعات وبسایت برای شما نمایش داده شود. در واقع، زمانی که آدرس وبسایت را وارد مرورگر می کنید، کامپیوتر شما قادر به ارسال مستقیم بسته های داده برای سرور نمی باشد.

در واقع، این داده ها و اطلاعات به مودم یا روتر ارسال می شود. سپس، مودم شما همان اطلاعات را به روتر شرکت های ارائه دهنده خدمات  ارسال می کند. آنگاه، ISP به وسیله سرویس نام دامنه(DNS)، آدرس آی پی (ip) وبسایت مورد نظر را پیدا کرده و به روتر های ISPهای دیگر ارسال میکند. به این طریق، سروری که فایل های وبسایت وبسایت مورد نطر در آنجا قرار دارد، پیدا شده و اطلاعات فایل ها را به سیستم کامپیوتر شما منتقل می کند. فایل های دریافتی، توسط مرورگر تفسیر شده و نمایش داده می شوند.

اینترنت با انتقال اطلاعات از طریق شبکه وسیع و به هم پیوسته کامپیوتر ها کار می کند و راهی برای اتصال کامپیوترها و شبکه ها در سراسر جهان است. بسیاری از ما این کار را در مقیاس بسیار کوچک تر در شبکه های خانگی خود انجام می دهیم. همچنین می توانید مستقیما چند کامپیوتر را به یکدیگر متصل کنید، یک سوئیچ به عنوان یک هاب مرکزی عمل می کند. سوئیچ یک کامپیوتر تخصصی است که وظیفه آن مدیریت ارتباط بین کامپیوتر هایی است که به آنها متصل است.

این بدان معناست که با ایجاد یک اتصال به سوئیچ، مانند این است که شما به هر کامپیوتر دیگری که به روتر متصل شده است، متصل شده اید.این شبکه ها معمولا به عنوان شبکه های محلی نامیده می شوند و آنگونه شبکه هایی هستند که مردم برای بازی های آنلاین از آن استفاده می کنند.

اینترنت کجاست؟

اینترنت به عنوان یک شبکه جهانی، در یک مکان خاص متمرکز نیست. بلکه اینترنت از میلیون‌ها کامپیوتر، سرور، دستگاه‌های شبکه و دیگر تجهیزات فیزیکی تشکیل شده و در سراسر جهان پخش شده‌اند. این تجهیزات به هم متصل هستند و به وسیله کابل‌های فیبر نوری، کابل ‌های مسی، امواج بی ‌سیم و ماهواره‌ها با یکدیگر در ارتباط اند.

در واقع، اینترنت به صورت فیزیکی در دیتاسنترها، مراکز شبکه، خانه‌ها، شرکت‌ها، دانشگاه‌ها و مکان‌های دیگری قرار دارد که تجهیزات شبکه‌ای در آن‌ها نصب شده‌است. اطلاعات از طریق این شبکه‌های به هم پیوسته منتقل می‌ شود و به همین دلیل اینترنت به عنوان یک شبکه پراکنده و غیرمتمرکز شناخته می‌ شود.

برای دسترسی به اینترنت، دستگاه شما (مثل کامپیوتر یا گوشی هوشمند) به یک شبکه محلی متصل می ‌شود و سپس از طریق یک ارائه‌ دهنده خدمات اینترنت (ISP) به شبکه جهانی اینترنت دسترسی پیدا می ‌کند.

چه کسی اینترنت را ساخته است؟

اینترنت به عنوان یک پروژه تحقیقاتی تحت نام ARPANET در سال ۱۹۶۹ آغاز شد، که توسط سازمان پروژه‌های تحقیقاتی پیشرفته (ARPA) با سرپرستی باب تیلور و توسط شرکت مشاوره بولت، برانک و نیومن ساخته شد. در سال ۱۹۷۳، وینت سرف و باب کان با توسعه پروتکل‌های TCP/IP، استانداردهای شبکه جدیدی را برای ARPANET ایجاد کردند که به پایه و اساس اینترنت مدرن تبدیل شد و ARPANET در سال ۱۹۸۳ از این پروتکل‌ها استفاده کرد.

در دهه ۱۹۸۰، تأمین هزینه‌های اینترنت از ارتش آمریکا به سازمان ملی علوم (NSF) منتقل شد که شبکه‌های دوربردی را تأمین مالی می‌کرد. سپس در سال ۱۹۹۴، دولت کلینتون کنترل اینترنت را به بخش خصوصی واگذار کرد که منجر به رشد سریع و جهانی شدن اینترنت شد.

کاربرد وب

بیشتر مردم از طریق یک مرورگر وب به اینترنت وصل می شوند، وب آنقدر محبوب شده که بسیاری از مردم به اشتباه واژه های “اینترنت” و “وب” را به عنوان معادل یکدیگر به کار می گیرند. اما در واقع وب یکی از کاربردهای فراوان اینترنت است. از جمله سایر کاربرد های اینترنت می توان به ایمیل، بیت تورنت، و اف تی پی اشاره کرد.

اصطلاحات پیرامون اینترنت

برای درک این موضوع که اینترنت چیست و چگونه کار می کند، مهم است که با برخی از مفاهیم و اصطلاحات اساسی آشنا باشید. به عنوان مثال:

1. Packet: یک واحد کوچک از داده ها است که از طریق اینترنت منتقل می شود.
2. روتر: دستگاهی است که بسته های داده را بین شبکه های مختلف هدایت میکند.
3. آدرس IP: یک شناسه منحصر به فرد اختصاص داده شده به هر دستگاه در یک شبکه است و برای هدایت داده ها به مقصد صحیح استفاده شود.
4. نام دامنه: دامنه یک نام قابل خواندن برای انسان است که برای شناسایی یک وب سایت استفاده می شود.
5. DNS: سیستم نام دامنه است و مسئول ترجمه نام دامنه به آدرس IP است.
6. HTTP: پروتکلی برای انتقال ابر متناسب که وظیفه انتقال داده ها بین یک مشتری (مانند یک مرورگر وب) و یک سرور (مانند یک وب سایت) را بر عهده دارد.
7. HTTPS7: یک نسخه رمزگذاری شده از HTTP است که برای برقراری ارتباط امن بین یک مشتری و سرور استفاده می شود.
8. پروتکل TLS/SSL: این پروتکل، پروتکل های امنیتی لایه سوکت امن و لایه حمل و نقل هستند و برای ارائه ارتباطات امن از طریق اینترنت استفاده می شوند.

درک این مفاهیم و اصطلاحات اساسی برای برای این که بدانیم اینترنت چیست و کار با آن به چه صورت است و همچنین توسعه برنامه ها و خدمات مبتنی بر اینترنت به چه شکل می باشد، ضروری است.

تفاوت بین اینترنت و وب

وب جهانی اولین چیزی است که اینترنت را برای مردم، عادی سازی و مفید کرده است. وب مرورگر ها و صفحات وب و همچنین مفاهیمی مانند لینک های قابل کلیک را معرفی کرد؛ این به این معناست که برای اولین بار، مردم می توانند ساعت ها را صرف کلیک کلیک کردن از صفحه ای به صفحه دیگر در وب گردی کنند.

هنگامی که یک صفحه وب را در مرورگر خود باز می کنید، کامپیوتر شما درخواستی را به یک وب سرور ارسال و سپس یک سند فرامتنی را که مرورگر شما می تواند نمایش دهد، بر می گرداند. جالب است بدانید، بسیاری از صفحات وب ثابت هستند، به این معنا که صفحه وب سرور در جایی ذخیره می شود. هنگامی که درخواست بازکردن آن را دارید، یک کپی از صفحه به کامپیوتر شما ارسال می شود.

سایر وبسایت ها پویا هستند، به این صورت که هنگامی که شما درخواست می کنید که یک صفحه پویا مشاهده کنید، سرور اطلاعاتی را که شما به آن می دهید و اطلاعاتی را از پایگاه داده خود می گیرد تا یک صفحه وب برای شما بسازد. به این ترتیب  گوگل می تواند  یک صفحه وب همراه با نتایج جستجوی شما را برای شما ارسال کند یا چگونه eBay می تواند یک صفحه وب با مواردی که در حال حاضر در فروش هستند برای شما ارسال کند.

آیا اینترنت از وب بزرگتر است؟

با توجه به نحوه کار اینترنت هر سرور در اینترنت یک وب سرور نیست. انواع مختلفی از سرور ها وجود دارد که همه عملکرد های متفاوتی دارند. این موارد شامل  موارد زیر است:

• سرورهای ایمیل برای ارسال و دریافت ایمیل
• سرور های DNS برای جستجوی نام وب سایت ها
• سرور های فایل برای ذخیره داده ها
• سرور های IRC برای شبکه های چت اینترنتی قدیمی
• سرور های لیست برای مدریت لیست های پست الکترونیکی
• سرور های پروکسی برای میانجیگری بین مشتریان و سایر سرور ها

همچنین سرور های زیادی در اینترنت با عملکرد های بسیار خاص وجود دارد. اینترنت یک اتصال جهانی از شبکه است و وب (WWW) در واقع مجموعه ای از اطلاعت است که با استفاده از اینترنت می توانیم به آنها دسترسی پیدا کنیم. ما از طریق لینک هایی که در وب وجود یا خودمان ایجاد می کنیم، می توانیم به هزاران هزار صفحه وب دیگر دسترسی پیدا کنیم و از اطلاعات آن استفاده نماییم.

یک شبکه ساده از اینترنت

زمانی که دو کامپیوتر نیاز به ارتباط دارند، باید آنها را به صورت فیزیکی و با استفاده از کابل و یا به صورت بی سیم مانند سیستم های وای فای یا بلوتوث به هم وصل کنید. همه ی کامپیوتر های مدرن می توانند هر یک از آن اتصالات را حفظ کنند.

چنین شبکه ای به دو کامپیوتر محدود نمی شود. می توانید هر تعداد کامپیوتر را که بخواهید وصل کنید. اما طولی نخواهد کشید که این موضوع پیچیده می شود. مثلا اگر می خواهید ده کامپیوتر را به یکدیگر متصل کنید، به 45 کابل و 9 شاخه برای هر کامپیوتر نیاز دارید. برای حل این مشکل، هر کامپیوتر در یک شبکه به یک کامپیوتر کوچک مخصوص به نام سوئیچ متصل است.

زیر ساخت اینترنت چیست؟

اجزای اصلی زیر ساخت اینترنت شامل موارد زیر می شود:

• مراکز داده
• شبکه ها
• سرور ها
• دستگاه های ذخیره سازی
• برنامه های سرور

توجه داشته داشته باشید که سخت افزار ها ممکن است در یک کشور خاص بومی سازی شده باشند ولی شبکه جهانی و بین المللی را به یکدیگر متصل می کنند. زیرساخت ها، همانند جاده ها و اتوبان هایی هستند که شهر ها و کشور های مختلف را به یکدیگر ارتباط می دهند.

اینترنت دقیقا چیست؟

احتمالاً شما “شبکه محلی” خود را در خانه دارید که از تمام دستگاه های متصل به روتر شما تشکیل شده است که به اینترنت متصل می شود. کلمه “اینترنت” به یک سیستم جهانی از “شبکه های کامپیوتری متصل به هم” اشاره دارد.

اینترنت واقعاً همین است—تعداد بسیار زیادی از شبکه های کامپیوترهای در سراسر جهان که به هم متصل شده اند. البته، سخت‌افزار فیزیکی زیادی وجود دارد – از کابل‌های زیر خیابان‌های شهرتان گرفته تا کابل‌های عظیم در کف اقیانوس‌ها و ماهواره‌هایی که در مدار اطراف سیاره هستند – که این ارتباط را ممکن می‌کند. همچنین نرم‌افزارهای زیادی در پس‌زمینه کار می‌کنند که به شما امکان می‌دهند آدرس وب‌سایتی مانند “google.com” را تایپ کنید و کامپیوتر‌تان را وادار کنید تا اطلاعات را به مکان فیزیکی که آن وب‌سایت در آن قرار دارد به سریع‌ترین شکل ممکن ارسال کند.

حتی زمانی که فقط به یک وب سایت متصل می شوید، چیزهای بیشتری در پشت پرده اتفاق می افتد. کامپیوتر‌ شما نمی‌تواند مستقیماً یک تکه از اطلاعات یا «بسته» داده را به کامپیوتر‌ میزبان وب‌سایت ارسال کند. در عوض، بسته‌ای را به روتر خانگی شما ارسال می‌کند که حاوی اطلاعاتی در مورد جایی است که می‌رود و سرور وب کجا باید پاسخ دهد. سپس روتر شما آن بسته را به روترهای ارائه‌دهنده خدمات اینترنتی شما (مخابرات، شاتل یا هر شرکت دیگری که استفاده می‌کنید) می‌فرستد، جایی که به روتر دیگری در ارائه‌دهنده خدمات اینترنتی دیگر ارسال می‌شود و به همین ترتیب تا زمانی که به مقصد برسد. هر بسته ای که از سرور راه دور به سیستم شما ارسال می شود، سفر معکوس را انجام می دهد.

با یک تشبیه ناقص، کمی شبیه ارسال نامه از طریق پست است. کارمند پست محلی شما نمی تواند فقط نامه را بگیرد و مستقیماً در سراسر کشور یا قاره به آدرس مقصد ببرد. در عوض، نامه به اداره پست محلی شما می رود، در آنجا به اداره پست دیگری ارسال می شود، و سپس یک پست دیگر، و به همین ترتیب، تا زمانی که به مقصد برسد. مدت بیشتری طول می کشد تا یک نامه به آن طرف دنیا برسد تا آن طرف کشور، زیرا باید توقف های بیشتری داشته باشد، و این به طور کلی برای اینترنت نیز صادق است. کمی بیشتر طول می کشد تا بسته ها مسافت های طولانی با انتقال­های – یا “هاپ های” – بیشتر را طی کنند.

برخلاف پست فیزیکی، ارسال بسته‌های داده هنوز هم بسیار سریع است، و چندین بار در ثانیه اتفاق می‌افتد. هر بسته، بسیار کوچک است و تعداد زیادی از بسته ها هنگام ارتباط کامپیوترها به فرستاده و دریافت می شوند – حتی اگر فقط یک وب سایت لود شود. زمان سفر یک بسته با میلی ثانیه اندازه گیری می شود.

داده ها می توانند مسیرهای متفاوت زیادی را طی کنند

این شبکه از شبکه ها کمی جالب تر و پیچیده تر از آن چیزی است که به نظر می رسد. با ارتباط همه این شبکه ها به یکدیگر، داده­ها تنها یک مسیر را طی نمی کنند. از آنجایی که شبکه ها به چندین شبکه دیگر متصل هستند، شبکه کاملی از ارتباطات در سراسر جهان وجود دارد. این بدان معنی است که آن بسته ها (قطعات کوچک داده ارسال شده بین دستگاه ها) می توانند چندین مسیر را طی کنند تا به جایی که می خواهند برسند.

به عبارت دیگر، حتی اگر شبکه ای بین شما و یک وب سایت از کار بیفتد، معمولاً مسیر دیگری وجود دارد که داده ها می توانند طی کنند. روترها در طول مسیر از چیزی به نام پروتکل درگاه مرزی یا BGP برای انتقال اطلاعات در مورد اینکه آیا یک شبکه از کار افتاده و مسیر بهینه برای داده ها استفاده می کنند.

ایجاد این شبکه به هم پیوسته (یا اینترنت) به سادگی وصل کردن هر شبکه به یک شبکه نزدیک نیست. شبکه‌ها به روش‌های مختلف در طول مسیرهای مختلف به هم متصل می‌شوند و نرم‌افزاری که روی این روترها (به این دلیل که ترافیک را در امتداد شبکه هدایت می‌کنند نامیده می‌شوند) اجرا می‌شود، همیشه برای یافتن مسیرهای بهینه برای داده‌ها کار می‌کند.

در واقع می‌توانید مسیری را که بسته‌های شما به آدرس مقصد طی می‌کنند، با استفاده از دستور tracert مشاهده کنید، که به روترها در مسیری که بسته طی می‌کند اعلام می کند که گزارش دهند.

به عنوان مثال، در تصویر زیر، مسیر Howtogeek.com را از ارتباط اینترنتی Comcast در یوجین، اورگان دنبال کردیم. بسته‌ها از طریق شبکه کامکست به سمت شمال به سیاتل رفتند، قبل از اینکه از طریق شیکاگو، نیویورک و نیوآرک به شبکه اصلی ارتباطات تاتا (as6453.net) هدایت شوند و سپس به مرکز داده لینود در نیوآرک، نیوجرسی برسند. جایی که وب سایت میزبانی می شود.

ما از بسته‌هایی که “سفر می کنند” صحبت می‌کنیم، اما البته که، آنها فقط تکه‌هایی از داده هستند. یک روتر با روتر دیگری تماس می گیرد و داده­های موجود در بسته را ارسال می کند. روتر بعدی از اطلاعات روی بسته استفاده می کند تا بفهمد به کجا می­رود و داده­ها را در مسیر خود به روتر بعدی منتقل می کند. بسته فقط یک سیگنال روی سیم است.

آدرس های آی پی، DNS، TCP/IP، HTTP، و جزئیات بیشتر

حداقل، این یک نمای کلی از نحوه عملکرد اینترنت است. موضوعات کوچک زیادی برای اینترنت که همه ما از آنها استفاده می کنیم، مهم هستند و می توانید با جزئیات بیشتر در مورد آنها مطالعه کنید.

به عنوان مثال، هر دستگاه در یک شبکه دارای یک آدرس آی پی عددی منحصر به فرد در آن شبکه است. داده به این آدرس­ها ارسال می شود. هم آدرس های IPv4 قدیمی تر و هم آدرس های IPv6 جدیدتر وجود دارد. IP مخفف “پروتکل اینترنت” است، بنابراین آدرس IP یک “آدرس پروتکل اینترنت” است. اینها آدرس هایی هستند که دستگاه های موجود در شبکه از آنها استفاده می کنند و صحبت می کنند.

مردم از نام های دامنه قابل خواندن برای انسان مانند darianet.com و google.com استفاده می کنند که به یاد ماندنی تر و قابل درک تر از یک سری اعداد هستند. با این حال، هنگامی که از نام های دامنه مانند این استفاده می کنید، کامپیوتر شما با سرور سیستم نام دامنه خود (DNS) تماس می گیرد و آدرس آی پی عددی آن دامنه را می خواهد. آن را مانند یک دفترچه تلفن عمومی بزرگ در نظر بگیرید. شرکت ها و افرادی که خواستار نام دامنه هستند باید برای ثبت آنها هزینه ای بپردازند. احتمالاً از سرویس DNS ارائه‌دهنده خدمات اینترنتی خود استفاده می‌کنید، اما می‌توانید از سرور DNS دیگری مانند Google Public DNS یا OpenDNS استفاده کنید.

در زیربنای همه اینها، لایه‌های مختلفی از “پروتکل‌ها” وجود دارد که دستگاه‌ها حتی در هنگام استفاده از پروتکل اینترنت از آنها برای ارتباط استفاده می‌کنند. رایج ترین پروتکل انتقال TCP/IP است که مخفف عبارت Transmission Control Protocol/Internet Protocol است. TCP کلا در مورد اطمینان است و دستگاه ها به صورت رفت و برگشتی چت می کنند و بسته های داده را ردیابی می کنند تا اطمینان حاصل شود که هیچ چیز در طول مسیر گم نمی شود. اگر گم شود، مورد توجه قرار گرفته و دوباره ارسال می شود. همچنین پروتکل های دیگری مانند UDP وجود دارد که قابلیت اطمینان را برای سرعت بیشتر حذف می کند.

در بالای پروتکل‌های انتقال مانند TCP و UDP، پروتکل‌های اپلیکیشن مانند HTTP یا HTTPS قرار دارند – پروتکل انتقال ابرمتن، که مرورگر وب شما از آن استفاده می‌کند. پروتکل HTTP در بالای پروتکل TCP کار می کند که در بالای پروتکل IP کار می کند. سایر اپلیکیشن­ها ممکن است از پروتکل های متفاوتی استفاده کنند یا پروتکل های خود را ایجاد کنند که با این وجود روی پروتکل هایی مانند TCP و IP کار می کنند. بسیاری از تکنولوژی­هایی که ما استفاده می‌کنیم شامل لایه‌هایی از تکنولوژی است که بر روی لایه‌های دیگر ساخته شده‌اند، و همین امر در مورد اینترنت نیز صادق است.

جمع بندی

اینترنت به عنوان یک شبکه جهانی و غیرمتمرکز، نمونه‌ای بی‌نظیر از همکاری و هم‌افزایی میان نهادهای مختلف در سراسر جهان است. مدیریت این شبکه عظیم توسط استانداردهای فنی مشترکی که توسط سازمان‌های آزاد و مبتنی بر اجماع تعیین می‌شوند، نشان می‌دهد که با همکاری و تعامل، می‌توان بستری ایجاد کرد که نه تنها اطلاعات را به اشتراک بگذارد، بلکه دنیا را به هم نزدیک‌تر کند. اینترنت همچنان در حال تکامل است و نقش هر یک از ما در شکل‌دهی به آینده آن اهمیت دارد.