همه ی نوشته های:Ms Sobhani

احراز هویت فرآیندی است برای تعیین اینکه یک شخص یا چیز واقعا شخص یا چیزی که ادعا می کنند هستند یا خیر. تکنولوژی احراز هویت با بررسی اینکه آیا اطلاعات اکانت کاربر با اطلاعات موجود در پایگاه داده کاربران مجاز یا یک سرور احراز هویت داده مطابقت دارد، کنترل دسترسی را برای سیستم ها فراهم می کند. احراز هویت، ایمنی سیستم ها، پروسه ها و اطلاعات سازمانی را تضمین می کند.

چندین نوع احراز هویت وجود دارد. برای هویت کاربر، کاربران معمولاً با آی دی کاربری شناسایی می شوند. احراز هویت زمانی اتفاق می‌افتد که کاربر اطلاعات اکانتی مانند پسورد را ارائه کند که با آی دی کاربری خود مطابقت دارد. الزام به داشتن شناسه کاربری و پسورد به عنوان احراز هویت تک-عاملی (SFA) شناخته می شود. در سال های اخیر، سازمان ها با درخواست فاکتورهای احراز هویت بیشتر، احراز هویت را تقویت کرده اند. این فاکتور های بیشتر می توانند کد منحصر به فردی باشند که هنگام تلاش برای لاگین به سیستم از طریق دستگاه تلفن همراه به کاربر ارائه می شود یا یک امضای بیومتریک، مانند اسکن صورت یا اثر انگشت. این به عنوان احراز هویت دو-مرحله ای (2FA) شناخته می شود. پروتکل های احراز هویت می توانند از 2FA فراتر بروند و از عوامل متعددی برای احراز هویت یک شخص یا سیستم استفاده کنند. روش های احراز هویت که از دو یا چند عامل استفاده می کنند، احراز هویت چند-عاملی (MFA) نامیده می شوند.

احراز هویت چیست؟

احراز هویت (Authentication) به فرآیندی گفته می شود که طی آن سیستم یا سازمانی هویت یک کاربر یا دستگاه را تأیید می ‌کند تا اطمینان حاصل شود که این فرد یا سیستم همان کسی است که ادعا می‌ کند یا خیر. این فرآیند یکی از اصلی ‌ترین بخش‌ های امنیت شبکه و اطلاعات است که به جلوگیری از دسترسی غیرمجاز به منابع و اطلاعات حساس کمک می ‌کند.

در احراز هویت، کاربران یا سیستم‌ ها معمولاً باید اطلاعاتی را ارائه دهند که فقط آن‌ ها از آن مطلع هستند، مانند رمز عبور یا پین (pin)، چیزی که دارند مانند کارت هوشمند یا توکن، یا چیزی که هستند، مانند اثر انگشت یا تشخیص چهره. این روش‌ها می ‌توانند به ‌تنهایی یا در ترکیب با یکدیگر استفاده شوند تا سطح امنیت بیشتری را فراهم کنند.

روش‌های احراز هویت در سطوح مختلفی مانند احراز هویت تک ‌عاملی (Single-Factor Authentication یا SFA) که تنها از یک عامل مانند رمز عبور استفاده می ‌شود، و احراز هویت چندعاملی (Multi-Factor Authentication یا MFA) که ترکیبی از چند عامل احراز هویت است، پیاده‌ سازی می ‌شوند.

توجه داشته باشید که در MFA، علاوه بر عامل دانش (مانند رمز عبور)، ممکن است از عوامل مالکیت (مانند دستگاه یا کارت) و عوامل بیومتریک (مانند اثر انگشت یا تشخیص چهره) استفاده شود. احراز هویت دو‌مرحله ‌ای (2FA) نوعی از MFA است که امنیت بیشتری نسبت به SFA دارد و معمولاً ترکیبی از رمز عبور و یک کد ارسال‌ شده به تلفن یا ایمیل کاربر است. این تکنیک‌ها در محیط ‌های آنلاین و شبکه ‌های شرکتی به ‌طور گسترده استفاده می ‌شوند تا از نفوذ افراد غیرمجاز به سیستم‌ ها و سرورها جلوگیری شود.

کد احراز هویت چیست؟

کد احراز هویت (Authentication Code) یک کد موقت و منحصربه ‌فرد است که برای تأیید هویت کاربران در سیستم‌های امنیتی به ‌ویژه در فرآیندهای احراز هویت دو مرحله ‌ای (2FA) استفاده می ‌شود. این کد معمولاً پس از وارد کردن نام کاربری و رمز عبور، به عنوان مرحله دوم برای افزایش امنیت، به کاربر ارسال می‌شود. هدف استفاده از این کد، اطمینان از این است که کاربر واقعی به سیستم دسترسی پیدا کند و نه کسی که فقط به رمز عبور دسترسی دارد.

کد احراز هویت ممکن است از طریق پیامک، ایمیل یا اپلیکیشن ‌های تولید کننده کدهای موقت مانند Google Authenticator یا Authy  ارسال شود. بهتر است بدانید این کدها معمولاً مدت زمان محدودی معتبر هستند (معمولاً 30 ثانیه تا چند دقیقه) و پس از آن منقضی می ‌شوند. کد احراز هویت به‌ عنوان یک لایه اضافه برای افزایش امنیت حساب ‌های کاربری و جلوگیری از نفوذ افراد غیرمجاز استفاده می‌ شود، دلیل این موضوع این است که اگر رمز عبور کاربری دزدیده شود، بدون دسترسی به این کد، مهاجم نمی ‌تواند به حساب کاربری شما دسترسی پیدا کند و به این ترتیب سیستم شما امن خواهد شد.

انواع روش های احراز هویت

روش ‌های احراز هویت به مجموعه ‌ای از تکنیک‌ها و ابزارهایی گفته می ‌شود که برای تأیید هویت کاربران یا دستگاه‌ها در سیستم‌های مختلف استفاده می‌شود. از جمله انواع روش های احراز هویت می توان به موارد زیر اشاره کرد:

1. احراز هویت بیومتریک (بهترین روش احراز هویت
   این روش شامل استفاده از ویژگی‌های فیزیکی و منحصربه ‌فرد هر فرد مانند اثر انگشت، تشخیص چهره، اسکن چشم، یا حتی الگوهای صدا و امضا است. از آنجایی که این ویژگی‌ها در هر فرد متفاوت و تغییرناپذیر هستند، احراز هویت بیومتریک یکی از امن‌ ترین و قابل اعتمادترین روش‌ها برای تأیید هویت به شمار می‌آید. به دلیل دقت و امنیت بالای این روش از احراز هویت، بسیاری از شرکت‌ها و سازمان‌ها به استفاده از این روش روی آورده‌اند.
2. احراز هویت مبتنی بر گواهی (Certificate-based Authentication)
   در این روش، هویت کاربر با استفاده از گواهینامه‌های دیجیتال و کلیدهای رمزنگاری تأیید می ‌شود. این گواهینامه‌ها معمولاً به صورت فایل‌ هایی روی دستگاه کاربر یا توکن ‌های امنیتی ذخیره می ‌شوند و هنگام اتصال به سیستم، اعتبار آن‌ها بررسی می ‌شود. این روش بیشتر در سازمان‌ها و محیط ‌های امن برای تبادل اطلاعات حساس استفاده می ‌شود، چرا که نیازمند تأمین گواهینامه‌های معتبر توسط مراجع قابل اعتماد است.
3. احراز هویت مبتنی بر رمز عبور (Password-based Authentication)
   احراز هویت مبتنی بر رمز عبور رایج ‌ترین روش احراز هویت است که کاربر با وارد کردن رمز عبور به سیستم دسترسی پیدا می ‌کند. این روش اگرچه آسان و کاربردی است، اما به دلیل وابستگی به یک عامل (رمز عبور) و آسیب ‌پذیری در برابر حملات مانند دزدیدن رمز عبور یا حملات فیشینگ، امنیت کمتری نسبت به روش‌های دیگر دارد. برای افزایش امنیت، ترکیب این روش با روش‌های دیگر توصیه می‌شود.
4. احراز هویت چند عاملی  (MFA – Multi-Factor Authentication)
   احراز هویت چند عاملی از چندین عامل برای تأیید هویت کاربر استفاده می ‌کند. این عوامل می ‌توانند ترکیبی از رمز عبور، کد احراز هویت، یا اطلاعات بیومتریک باشند. استفاده از MFA باعث می‌شود تا حتی در صورت لو رفتن یکی از اطلاعات امنیتی (مانند رمز عبور)، نفوذگر همچنان نیاز به عوامل دیگر داشته باشد، که این روش را به یکی از امن‌ترین راه‌های احراز هویت تبدیل می‌کند.
5. احراز هویت دو مرحله‌ای (2FA – Two-Factor Authentication)
   این روش یکی از زیرمجموعه‌های احراز هویت چند عاملی است که معمولاً از دو عامل مستقل برای تأیید هویت استفاده می‌کند. معمولاً این دو عامل شامل رمز عبور به‌عنوان اولین عامل و یک کد امنیتی که از طریق پیامک یا ایمیل ارسال می‌شود، به‌عنوان دومین عامل است. احراز هویت دو مرحله ‌ای در بسیاری از سیستم‌ها و پلتفرم‌های آنلاین استفاده می‌شود تا امنیت حساب‌های کاربری را افزایش دهند.

بهترین روش احراز هویت چیست؟

بهترین روش احراز هویت، احراز هویت بیومتریک است. این روش از ویژگی‌های فیزیکی و رفتاری منحصر به فرد هر فرد مانند اثر انگشت، چهره، صدا یا حتی الگوهای شبکیه چشم استفاده می ‌کند. دلایل برتری این روش عبارتند از:

• امنیت بالاتر: ویژگی‌های بیومتریک برای هر فرد منحصربه ‌فرد است و برخلاف رمز عبور یا کارت‌های شناسایی، قابل کپی یا سرقت نیست.
• راحتی و سرعت: کاربر نیازی به حفظ کردن رمز عبور یا حمل کارت ندارد. برای مثال، باز کردن قفل گوشی با اثر انگشت یا تشخیص چهره بسیار سریع ‌تر و آسان ‌تر از وارد کردن رمز عبور است.
• کاهش احتمال تقلب: امکان جعل ویژگی‌های بیومتریک بسیار پایین است، در حالی که رمزها و کارت‌ها قابل سرقت یا فراموشی هستند.

به طور کلی به همین سبب، احراز هویت بیومتریک به عنوان یکی از امن‌ ترین و راحت‌ ترین روش‌های احراز هویت شناخته می ‌شود.

انواع روش های احراز هویت شامل چیست؟

روش‌ های احراز هویت مختلف شامل احراز هویت چندعاملی، احراز هویت تک عاملی و احراز هویت یکپارچه هستند.

احراز هویت چندعاملی به استفاده از چندین روش یا لایه امنیتی برای تأیید هویت کاربران اشاره دارد. این روش معمولاً ترکیبی از عوامل مختلف نظیر رمز عبور، کد ارسال شده به تلفن همراه، و شناسایی بیومتریک است که به‌ طور همزمان برای افزایش امنیت مورد استفاده قرار می‌گیرند.

احراز هویت تک عاملی تنها از یک روش برای تأیید هویت کاربر استفاده می ‌کند، که معمولاً شامل رمز عبور یا کد یک ‌بار مصرف است. بهتر است بدانید این روش به ‌طور معمول ساده ‌تر و سریع ‌تر است، اما ممکن است امنیت کمتری نسبت به روش‌های چندعاملی داشته باشد.

احراز هویت یکپارچه به کاربران این امکان را می‌دهد تا با ورود به یک سیستم واحد، به تمامی سرویس‌ها و اپلیکیشن‌های متصل به آن دسترسی پیدا کنند. این روش به‌ طور ویژه در محیط ‌های سازمانی و تحت وب کاربرد دارد و باعث سهولت در مدیریت ورود و امنیت می‌ شود.

اهزار هویت چیست؟

احراز هویت (Authentication) به فرآیندی گفته می شود که طی آن سیستم یا سازمانی هویت یک کاربر یا دستگاه را تأیید می ‌کند تا اطمینان حاصل شود که این فرد یا سیستم همان کسی است که ادعا می‌ کند. این فرآیند یکی از اصلی ‌ترین بخش‌ های امنیت اطلاعات و شبکه است که به جلوگیری از دسترسی غیرمجاز به منابع و اطلاعات حساس کمک می ‌کند. در احراز هویت، کاربران یا سیستم‌ ها معمولاً باید اطلاعاتی را ارائه دهند که فقط آن‌ ها از آن مطلع هستند، مانند رمز عبور یا پین (pin)، چیزی که دارند مانند کارت هوشمند یا توکن، یا چیزی که هستند، مانند اثر انگشت یا تشخیص چهره. این روش‌ها می ‌توانند به ‌تنهایی یا در ترکیب با یکدیگر استفاده شوند تا سطح امنیت بیشتری را فراهم کنند.

روش‌های احراز هویت در سطوح مختلفی مانند احراز هویت تک ‌عاملی (Single-Factor Authentication یا SFA) که تنها از یک عامل مانند رمز عبور استفاده می ‌شود، و احراز هویت چندعاملی (Multi-Factor Authentication یا MFA) که ترکیبی از چند عامل احراز هویت است، پیاده‌ سازی می ‌شوند.

توجه داشته باشید که در MFA، علاوه بر عامل دانش (مانند رمز عبور)، ممکن است از عوامل مالکیت (مانند دستگاه یا کارت) و عوامل بیومتریک (مانند اثر انگشت یا تشخیص چهره) استفاده شود. احراز هویت دو‌مرحله ‌ای (2FA) نوعی از MFA است که امنیت بیشتری نسبت به SFA دارد و معمولاً ترکیبی از رمز عبور و یک کد ارسال‌ شده به تلفن یا ایمیل کاربر است. این تکنیک‌ها در محیط ‌های آنلاین و شبکه ‌های شرکتی به ‌طور گسترده استفاده می ‌شوند تا از نفوذ افراد غیرمجاز به سیستم‌ ها و سرورها جلوگیری شود.

چرا احراز هویت در امنیت سایبری مهم است؟

احراز هویت، سازمان ها را قادر می سازد تا ایمنی شبکه های خود را با دادن اجازه دسترسی فقط به کاربران یا پروسه های احراز هویت شده به منابع محافظت شده، حفظ کنند. این منابع می توانند شامل کامپیوترهای شخصی، شبکه های بی سیم، اکسس پوینت بی سیم، پایگاه های داده، وب سایت ها و سایر اپلیکیشن ها و سرویس های مبتنی بر شبکه باشد.

پس از احراز هویت، یک کاربر یا پروسه معمولاً تحت یک پروسه احراز دسترسی قرار می گیرد تا مشخص شود که آیا موجودیت تأیید شده، به یک منبع یا سیستم محافظت شده خاص می تواند دسترسی داشته باشد یا خیر. یک کاربر می تواند احراز هویت شود، اما اگر به کاربر اجازه دسترسی به یک منبع داده نشده باشد، امکان دسترسی به آن فراهم نمی شود.

در حالی که اصطلاحات احراز هویت (Authentication) و احراز دسترسی (Authorization) اغلب به جای یکدیگر استفاده می‌شوند و با هم پیاده‌سازی می‌شوند، اما عملکردهای مجزایی هستند. احراز هویت شامل تأیید هویت یک کاربر یا پروسه ثبت شده قبل از فعال کردن دسترسی به شبکه ها و سیستم های محافظت شده است. احراز دسترسی یک فرآیند دقیق تر است که تضمین می کند کاربر یا پروسه احراز هویت شده مجوز دسترسی به منبع خاص درخواست شده را دریافت کرده است یا خیر.

فرآیندی که از طریق آن دسترسی به برخی منابع محافظت شده به کاربران خاصی محدود می شود، کنترل دسترسی نامیده می شود. در مدل های کنترل دسترسی، احراز هویت همیشه قبل از احراز دسترسی است. انواع مختلف کنترل دسترسی به لایه های مختلف احراز هویت نیاز دارند.

احراز هویت چگونه کار می کند؟

در طی احراز هویت، اطلاعات اکانت ارائه شده توسط کاربر با اطلاعات موجود در یک پایگاه داده حاوی اطلاعات کاربران مجاز مقایسه می شود. این پایگاه داده می تواند بر روی سرور سیستم عامل محلی یا سرور احراز هویت قرار گیرد. اگر اطلاعات اکانت با اطلاعات موجود در فایل مطابقت داشته باشند و موجودیت تأیید شده، مجاز به استفاده از منبع باشد، کاربر دسترسی پیدا می کند.

مجوزهای کاربر تعیین می کند که کاربر به کدام منابع و سایر حقوق دسترسی مرتبط با کاربر، دسترسی پیدا می کند. آن حقوق دیگر، می تواند فاکتورهایی مانند ساعاتی که کاربر می تواند به منبع دسترسی داشته باشد و چه مقدار از منبع می تواند مصرف کند، باشد.

به طور سنتی، احراز هویت توسط سیستم‌ ها یا منابعی که به آنها دسترسی پیدا می کردید، انجام می ‌شد. به عنوان مثال، یک سرور با استفاده از سیستم پسورد، آی دی های لاگین یا نام کاربری و پسورد خود، کاربران را احراز هویت می کرد.

با این حال، پروتکل‌ های اپلیکیشن وب – مانند HTTP و HTTPS – stateless هستند، به این معنی که احراز هویت دقیق، کاربران نهایی را ملزم می‌کند که هر بار که با استفاده از HTTPS به منبعی دسترسی پیدا می‌کنند، مجددا احراز هویت شوند. برای ساده‌سازی احراز هویت کاربر برای اپلیکیشن‌های وب، سیستم احراز هویت، یک توکن تأیید احراز هویت امضا شده را برای اپلیکیشن کاربر نهایی صادر می‌کند. آن توکن به هر درخواست کلاینت اضافه می شود. این بدان معناست که کاربران مجبور نیستند هر بار که از یک اپلیکیشن وب استفاده می کنند، عملیات لاگین را انجام دهند.

احراز هویت برای چه مواردی استفاده می شود؟

سازمان‌ها از احراز هویت برای کنترل افرادی که می‌توانند به شبکه‌ و منابع شرکت دسترسی داشته باشند، و برای شناسایی و کنترل ماشین‌ها و سرورهایی که دسترسی دارند، استفاده می‌کنند. شرکت ها همچنین از احراز هویت استفاده می کنند تا کارمندان راه دور بتوانند به اپلیکیشن ها و شبکه ها به طور ایمن دسترسی داشته باشند. برخی از موارد استفاده خاص شامل موارد زیر است:

لاگین به سیستم های شرکتی

روش‌های احراز هویت به منظور تأیید هویت کارکنان و اعطا دسترسی آنها به سیستم‌های شرکتی مانند ایمیل، پایگاه‌های داده و مرکز اسناد، استفاده می‌شود. این روش به حفظ محرمانه بودن و یکپارچگی داده های حساس شرکت کمک می کند.

بانکداری آنلاین و تراکنش های مالی

روش های احراز هویت، هویت مشتریان را تأیید می کند و اطمینان حاصل می کند که فقط کاربران مجاز می توانند به حساب های بانکی دسترسی داشته باشند، تراکنش های مالی را تأیید کنند و سایر فعالیت های بانکی آنلاین را انجام دهند.

دسترسی راه دور ایمن

بسیاری از سازمان ها به کارمندان خود اجازه می دهند از راه دور کار کنند و از مکان های خارج از سازمان به منابع متصل شوند. روش های احراز هویت، دسترسی راه دور ایمن، تأیید هویت کاربران ریموت، اطمینان از دسترسی مجاز و حفظ امنیت زیرساخت شبکه سازمان را امکان پذیر می کند.

سوابق الکترونیکی مراقبت های بهداشتی (EHRs)

روش‌های احراز هویت در مراقبت‌های بهداشتی حیاتی هستند تا از حریم خصوصی و امنیت EHR بیماران محافظت کنند و در عین حال متخصصان مجاز مراقبت‌های بهداشتی را قادر می‌سازند در صورت نیاز به آنها دسترسی داشته باشند.

تراکنش های تجارت الکترونیک. روش های احراز هویت برای تأیید هویت مشتریان، محافظت از اطلاعات حساس و امکان ساختن تراکنش های آنلاین امن، استفاده می شود. این کار به جلوگیری از کلاهبرداری و افزایش اعتماد مشتری کمک می کند.

فاکتورهای احراز هویت چیست؟

اعتبارسنجی یک کاربر با شناسه کاربری و پسورد، ابتدایی ترین نوع احراز هویت در نظر گرفته می شود و فقط کافی است که کاربر آن دو اطلاعات را بداند. از آنجایی که این نوع احراز هویت تنها به یک عامل احراز هویت متکی است، این یک نوع SFA است.

احراز هویت قوی در برابر حمله، قابل اعتمادتر و مقاوم تر است. به طور معمول، حداقل از دو نوع مختلف فاکتور احراز هویت استفاده می کند و اغلب به رمزهای عبور قوی با حداقل هشت کاراکتر، ترکیبی از حروف کوچک و بزرگ، نمادها و اعداد خاص نیاز دارد. 2FA و MFA انواعی از احراز هویت قوی هستند که MFA یکی از رایج‌ترین روش‌های احراز هویت امروزی است.

یک فاکتور احراز هویت بخشی از داده یا ویژگی را ارائه می کند که می تواند کاربری که درخواست دسترسی به یک سیستم دارد را تائید کند. یک ضرب المثل امنیتی قدیمی می گوید که فاکتورهای احراز هویت می تواند چیزی باشد که شما می دانید، چیزی که دارید یا چیزی که هستید. فاکتورهای اضافی در سال‌های اخیر پیشنهاد و اعمال شده‌اند که مکان، اغلب به عنوان فاکتور چهارم و زمان به عنوان فاکتور پنجم عمل می‌کند.

فاکتورهای احراز هویت

فاکتورهای احراز هویت که در حال حاضر مورد استفاده قرار می گیرند عبارتند از:

زمان و مکان

دو مورد از پنج فاکتوری هستند که برای احراز هویت کاربری که درخواست دسترسی به یک سیستم را دارد، استفاده می شود.

فاکتور دانش

فاکتور دانش، یا چیزی که شما می دانید، می تواند هر اطلاعات اکانتی باشد که منعکس کننده اطلاعات کاربر است، مانند شماره شناسایی شخصی (PIN)، نام کاربری، پسورد یا جوابهای سؤالات امنیتی مخفی.

فاکتور مالکیت

فاکتور مالکیت ،یعنی چیزی که شما دارید می تواند نوعی اطلاعات اکانت باشد  که کاربر می تواند با خود داشته باشد یا حمل کند مثل دستگاه های سخت افزاری مانند توکن امنیتی، کارت هوشمند یا تلفن همراه که می توانید برای دریافت پیام متنی یا اجرای اپلیکیشن احراز هویت که می تواند پسورد یکبار مصرف (OTP) یا پین ایجاد کند، استفاده کنید.

فاکتور ذاتی

عامل ذاتی، یا چیزی که شما هستید، معمولا بر اساس شناسایی بیومتریک مانند اثر انگشت ، تشخیص چهره یا اسکن شبکیه است.

فاکتور مکان

جایی که شما هستید ممکن است کمتر مشخص باشد، اما گاهی اوقات برای تکمیل فاکتورهای دیگر استفاده می شود. مکان را می توان با دقت معقول توسط دستگاه های مجهز به سیستم موقعیت یاب جهانی یا با دقت کمتر به وسیله بررسی آدرس ها و مسیرهای شبکه تعیین کرد. فاکتور مکان معمولاً تنها فاکتور نیست که برای احراز هویت استفاده می شود. معمولاً فاکتورهای دیگری را تکمیل می کند و ابزاری برای رد برخی درخواست ها فراهم می کند. به عنوان مثال، می‌تواند از دسترسی مهاجمی که در یک منطقه جغرافیایی دور افتاده قرار دارد و خود را به عنوان کاربری که معمولاً از خانه یا محل کار خود در کشور اصلی سازمان لاگین می کند معرفی می کند، جلوگیری کند.

فاکتور زمان

مانند فاکتور مکان، فاکتور زمان یا زمانی که شما در حال احراز هویت هستید، مکانیزم تکمیلی دیگری برای از بین بردن مهاجمانی است که سعی می کنند در زمانی که آن منبع در دسترس کاربر مجاز نیست، به آن منبع دسترسی پیدا کنند. اغلب با موقعیت مکانی جفت می شود. به عنوان مثال، اگر کاربر آخرین بار در ظهر در ایالات متحده احراز هویت شده باشد، تلاش برای احراز هویت یک ساعت بعد از آسیا بر اساس ترکیب زمان و مکان رد می شود. علیرغم شایستگی آنها به عنوان فاکتورهای تکمیلی احراز هویت، مکان و زمان به خودی خود برای احراز هویت یک کاربر، بدون حداقل یکی از سه فاکتور اول، کافی نیستند.

انواع مختلف احراز هویت چیست؟

انواع مختلفی از مکانیسم های احراز هویت وجود دارد، از جمله موارد زیر:

احراز هویت تک-عاملی

SFA رایج ترین روش احراز هویت است؛ و فقط یک فایل پسورد که در آن شناسه های کاربر همراه با هش های پسوردهای مرتبط با هر کاربر ذخیره می شود، کافی است. هنگام لاگین به سیستم، پسوردی که کاربر ارسال می کند هش شده و با مقدار موجود در فایل رمز مقایسه می شود. اگر دو هش مطابقت داشته باشند، کاربر احراز هویت می شود.

این رویکرد برای احراز هویت دارای اشکالات متعددی است، به ویژه برای منابع مستقر در سیستم های مختلف. یکی از دلایل این است که مهاجمانی که به فایل پسورد یک سیستم دسترسی پیدا می کنند، می توانند از حملات brute-force علیه پسوردهای هش شده برای استخراج پسورد استفاده کنند. SFA همچنین ملزم می کند اپلیکیشن های مدرنی که به منابع چندین سیستم دسترسی دارند چندین احراز هویت انجام دهند.

تکنولوژی Single Sign-On برخی از نقاط ضعف احراز هویت مبتنی بر پسورد را برطرف کرده است. همچنین می توان تا حدی با نام های کاربری و رمزهای عبور هوشمندتر بر اساس قوانینی مانند حداقل طول و پیچیدگی و با استفاده از حروف بزرگ و نمادها آنها را برطرف کرد. با این حال، احراز هویت مبتنی بر پسورد و احراز هویت مبتنی بر دانش نسبت به سیستم هایی که به چندین روش مستقل نیاز دارند آسیب پذیرتر هستند.

احراز هویت دو-عاملی

2FA یک لایه حفاظتی اضافی را با ملزم کردن کاربر به ارائه فاکتور دوم تائید هویت علاوه بر پسورد، فراهم می کند. در این روش کاربر ملزم به می شود. این سیستم ها اغلب از کابران می خواهند کد تائید ارسالی به تلفن همراه از پیش ثبت شده یا کدی که در یک اپلیکیشن احراز هویت ایجاد می شود را وارد کنند.

احراز هویت چند-عاملی

MFA از کاربران می خواهد با بیش از یک فاکتور، هویت خود را احراز کنند، که ممکن است یک فاکتور بیومتریک مانند اثر انگشت یا تشخیص چهره باشد، یا یک فاکتور مالکیت مانند جا کلیدی امنیتی، یا یک کد که توسط اپلیکیشن احراز هویت تولید شده.

رمز یکبار مصرف

OTP یک رشته کاراکترهای عددی یا عددی-الفبایی است که به طور خودکار ایجاد می شود و یک کاربر را احراز هویت می کند. این پسورد فقط برای یک جلسه لاگین یا تراکنش معتبر است و معمولاً برای کاربران جدید یا کاربرانی که پسورد خود را گم کرده‌اند نیز استفاده می شود. در این روش به آنها یک OTP داده می شود تا لاگین کنند و پسورد جدید خود را بسازند.

احراز هویت سه-عاملی

این نوع MFA از سه عامل احراز هویت استفاده می‌کند – معمولاً اینها یک فاکتور دانش، مانند پسورد، همراه با یک فاکتور مالکیت، مانند یک توکن امنیتی، و یک فاکتور ذاتی، مانند بیومتریک هستند.

انواع احراز هویت بیومتریک

احراز هویت بیومتریک

این نوع احراز هویت معمولاً به عنوان فاکتور دوم یا سوم استفاده می شود. اسکن اثر انگشت، اسکن صورت یا شبکیه چشم و تشخیص صدا نمونه های رایجی هستند. حداقل 16 فاکتور احراز هویت بیومتریک وجود دارد، از اسکن اثر انگشت و شبکیه چشم گرفته تا تشخیص صدا و الگوهای رگ.

احراز هویت موبایل

این پروسه تأیید کاربران از طریق دستگاه های آنها، یا تأیید صحت خود دستگاه ها است. این به کاربران امکان می دهد از هر کجا به مکان ها و منابع امن وارد شوند. فرآیند احراز هویت تلفن همراه معمولاً به MFA نیاز دارد که می تواند شامل OTP ها، احراز هویت بیومتریک یا کد پاسخ سریع باشد.

احراز هویت مداوم

با این نوع احراز هویت، کاربران وارد یا خارج نمی شوند. در عوض، اپلیکیشن یک شرکت به طور مداوم یک امتیاز احراز هویت را محاسبه می کند که میزان اطمینان از اینکه مالک حساب شخصی است که از دستگاه استفاده می کند را اندازه می گیرد.

احراز هویت رابط برنامه نویسی اپلیکیشن (API)

سه روش زیر، روش های استاندارد مدیریت احراز هویت API هستند:

• در احراز هویت ابتدایی HTTP، سرور، اطلاعات احراز هویت مانند نام کاربری و پسورد را از یک کلاینت درخواست می کند. سپس مشتری اطلاعات احراز هویت را در یک هدر احراز دسترسی به سرور ارسال می کند.
• در احراز هویت کلید API، یک مقدار تولید شده منحصر به فرد به کاربر برای اولین بار اختصاص داده می شود که نشان می دهد کاربر شناخته شده است. هر بار که کاربر سعی می کند دوباره وارد سیستم شود، از کلید منحصر به فرد او استفاده می شود تا تأیید شود که همان کاربری است که قبلاً وارد سیستم شده است.
• Open Authorization یا OAuth، یک استاندارد باز برای احراز هویت و احراز دسترسی مبتنی بر توکن در اینترنت است. این استاندارد این امکان را فراهم می سازد که اطلاعات اکانت کاربر توسط سرویس های شخص ثالث مانند فیسبوک، بدون افشای پسورد کاربر، استفاده شوند. OAuth به عنوان یک واسطه از طرف کاربر عمل کرده و به سرویس یک توکن دسترسی ارائه می دهد که به اشتراک گذاری اطلاعات اکانت خاص را مجاز می کند.

احراز هویت در مقابل احراز دسترسی

احراز هویت تأیید می کند که کاربر همان کسی است که می گوید. احراز دسترسی فرآیندی است که از طریق آن یک ادمین، حقوقی را به کاربران تأیید شده اعطا می کند؛ و همچنین فرآیند بررسی مجوزهای اکانت کاربری برای تأیید دسترسی کاربر به آن منابع است.

امتیازات و ترجیحات اعطا شده برای یک اکانت مجاز به مجوزهای کاربر بستگی دارد. آنها به صورت محلی یا روی یک سرور احراز هویت ذخیره می شوند. یک ادمین تنظیمات تعریف شده برای این متغیرهای دسترسی کاربر را ایجاد می کند.

احراز هویت کاربر در مقابل احراز هویت ماشین

ماشین‌ها و اپلیکیشن‌ها باید اقدامات خودکار خود را در یک شبکه مجاز کنند. نمونه هایی از این موارد عبارتند از سرویس های بکاپ گیری آنلاین، پچ، به روز رسانی و سیستم های نظارت از راه دور، مانند مواردی که در تکنولوژی های پزشکی از راه دور و شبکه هوشمند استفاده می شود. همه اینها باید به طور ایمن احراز هویت شوند تا تأیید شوند که مجاز به انجام هر تعاملی که درخواست می کنند هستند و هکر نیستند.

احراز هویت ماشین را می توان با اطلاعات اکانت ماشین، مشابه شناسه و پسورد کاربر، اما ارائه شده توسط دستگاه مورد نظر، انجام داد. احراز هویت ماشین همچنین از گواهی‌های دیجیتال صادر و تأیید شده توسط یک مرجع گواهی به عنوان بخشی از زیرساخت کلید عمومی برای اثبات هویت در حین تبادل اطلاعات از طریق اینترنت استفاده می‌کند.

با رشد دستگاه‌های مجهز به اینترنت، احراز هویت قابل اعتماد دستگاه برای فعال کردن ارتباطات ایمن برای اتوماسیون خانگی و سایر کاربردهای اینترنت اشیا، بسیار حیاتی است. هر اکسس پوینت اینترنت اشیا یک نقطه نفوذ بالقوه است. و هر دستگاه شبکه ای نیاز به احراز هویت ماشین قوی دارد و باید برای دسترسی محدود پیکربندی شود تا در صورت نقض آنها، کارهایی را که می توان انجام داد محدود کرد.

سخن پایانی 

در نهایت، انتخاب روش مناسب احراز هویت بستگی به نیازها و سطح امنیت مورد نظر شما دارد. در حالی که احراز هویت چندعاملی به عنوان یکی از امن‌ترین روش‌ها شناخته می‌شود و می‌تواند محافظت زیادی در برابر تهدیدات امنیتی ارائه دهد، احراز هویت تک عاملی و یکپارچه نیز با توجه به سادگی و کارآیی خود در موقعیت‌های مختلف کاربردی هستند. با ارزیابی دقیق نیازهای امنیتی و استفاده از تکنولوژی‌های مناسب، می‌توانید اطمینان حاصل کنید که اطلاعات و دسترسی‌های شما به بهترین شکل ممکن محافظت می‌شود.

مهندسی اجتماعی چیست؟

مهندسی اجتماعی، شامل طیف وسیعی از حملات است که از تعاملات انسانی و احساسات برای فریب هدف استفاده می شود. در طول حمله، قربانی برای در اختیار گذاشتن اطلاعات حساس در اختیار دیگران، فریب داده می شود یا شخصا امنیت را به خطر بیندازد.

یک حمله مهندسی اجتماعی، معمولاً از چندین مرحله تشکیل شده است. مهاجم در مورد قربانی تحقیق می کند، اطلاعاتی در مورد آنها و چگونگی استفاده از اطلاعات برای دور زدن پروتکل های امنیتی یا برای به دست آوردن اطلاعات، جمع آوری می کند. در ادامه، مهاجم قبل از اینکه اطلاعات را افشا کند یا نقض سیاست‌های امنیتی را دستکاری کند، کاری می کند تا اعتماد هدف را جلب کند.

به طور خلاصه می توان گفت مهندسی اجتماعی یک روش فریب‌کاری است که مهاجمان از آن برای دسترسی به اطلاعات حساس، بدون نیاز به هک مستقیم سیستم‌های امنیتی، استفاده می‌کنند. این نوع حمله بر اساس دستکاری روانی انسان‌ها انجام می‌شود و هدف آن جلب اعتماد قربانی برای فاش کردن اطلاعات محرمانه یا انجام اقداماتی است که به نفع مهاجم است. در حملات مهندسی اجتماعی، معمولاً احساسات و غرایز انسانی مانند ترس، اعتماد، و کنجکاوی مورد سوءاستفاده قرار می‌گیرند.

نحوه عملکرد مهندسی اجتماعی

در این تعریف از مهندسی اجتماعی، شروع یک حمله مهندسی، به گونه ای است که مهاجمان مشخص می کنند از یک سازمان یا شخص چه می خواهند. سپس رفتارها، علاقه‌ها و ناپسندی‌های یک هدف انسانی را مطالعه می‌کنند تا بهترین روش برای سواستفاده از آنها را دریابند. سپس حمله را اجرا کرده و سعی می کنند به داده های حساس یا شبکه ها یا سیستم های ایمن دسترسی پیدا کند. برای ارتکاب حملات مهندسی اجتماعی، رفتار انسان مورد سوء استفاده قرار می گیرد. در رفتار انسان، صفات خاصی وجود دارد که بومی اند و حملات سایبری مهندسی اجتماعی، به دنبال سو استفاده از این صفات هستند.

علاقه

مردم تمایل دارند به کسانی که دوستشان دارند، اعتبار بیشتری نسبت به کسانی که دوستشان ندارند بدهند. به منظور سوء استفاده از این، یک مهاجم مهندسی اجتماعی ممکن است سعی کند قابل اعتماد و جذاب به نظر برسد و به تظاهر، کسی را دوست داشته باشد که علایق مشابهی با آن دارد.

عمل متقابل

مهندسان اجتماعی با ارائه چیزی با ارزش ظاهری، حتی اگر به سادگی یک لطف کوچک یا نرم افزار رایگان باشد، غریزه عمل متقابل را تحریک می کنند. هنگامی که مردم احساس می‌کنند چیزی دریافت کرده‌اند، احتمال بیشتری دارد که جبران لطف کنند، که می‌تواند شامل اشتراک‌گذاری اطلاعات یا اعطای دسترسی باشد.

تعهد

پس از اینکه کسی متعهد به یک اقدام عملی می شود، احساس می کند که موظف است به تصمیم خود پایبند بماند. مهاجمی که از ابزارهای مهندسی اجتماعی استفاده می‌کند، می‌تواند با موافقت قربانی با چیزهای کوچک، قبل از درخواست چیز بزرگ‌تر، از آن سوء استفاده کند. آنها همچنین ممکن است قبل از آشکار شدن خطرات آن، از آنها بخواهند که با یک اقدام موافقت کنند.

اثبات اجتماعی

احتمال اینکه افراد از محصولی حمایت کنند در حالی که افراد مورد اعتمادشان نیز آن را تأیید کرده اند بسیار بیشتر است. مهاجمان ممکن است از شبکه های اجتماعی، برای سوء استفاده از مفهوم اثبات اجتماعی با این ادعا که دوستان آنلاین قربانی، قبلاً یک اقدام، محصول یا خدماتی را تأیید کرده اند، استفاده کنند.

قدرت

افراد، به طور طبیعی تمایل دارند به مقامات، بیشتر از کسانی که تجربه یا تخصص کمتری دارند اعتماد کنند. از این رو، ممکن است مهاجم سعی کند از عباراتی مانند “طبق نظر کارشناسان” یا “علم ثابت می کند” برای متقاعد و موافقت کردن هدف و با چیزی استفاده کند.

مهندسی اجتماعی در حال حاضر

با گذشت زمان، تکنولوژی ها و روش ها تغییر کردند، اما دستکاری روانی تغییر نکرد. همانطور که در کلاهبرداری شاهزاده نیجریه قابل مشاهده است.

جعبه ابزار مهندسی اجتماعی برای این کلاهبرداری فقط شامل یک حساب ایمیل و برخی اسناد جعلی است. شخصی که تظاهر می کند یک شاهزاده نیجریه ای است، ادعا می کند که حساب بانکی قفل شده و بدون کمک نمی تواند به آن دسترسی پیدا کند. اگر گیرنده پیام، هزینه مورد نیاز برای رشوه دادن به مقامات یا پرداخت هزینه برای دسترسی به وجوه را به آنها بدهد، “شاهزاده” غنیمت ها را با گیرنده تقسیم خواهد کرد. البته، پولی وجود ندارد، و هر چیزی که دریافت شود هرگز برگردانده نمی‌شود.

تکنیک های حمله کلاهبرداری مهندسی اجتماعی

تکنیک‌های حمله کلاهبرداری مهندسی اجتماعی شامل روش‌های متنوعی هستند که مهاجمان با استفاده از آنها قربانیان خود را فریب می‌دهند. این تکنیک‌ها به منظور دسترسی به اطلاعات حساس، پول، یا دیگر منافع انجام می‌شوند و اغلب با سوءاستفاده از اعتماد یا عواطف انسانی همراه هستند. در ادامه برخی از متداول‌ترین تکنیک‌های حمله مهندسی اجتماعی را بررسی می‌کنیم:

طعمه گذاری

حمله طعمه‌ای (Baiting)،سعی می‌کند با قول دادن به چیزی که حس کنجکاوی یا طمع او را جلب می‌کند، قربانی را جذب کند. این کار هدف را فریب می‌دهد تا چیزی را نصب یا بر روی چیزی کلیک کند که در نهایت، بدافزاری مانند بدافزار مورد استفاده برای داروسازی یا جاسوس‌افزار، را روی سیستم قرار دهد.

ترس افراز

ترس افزار (Scareware)، هدف را با تهدیدهای جعلی یا هشدارهای دروغین بمباران می کند به این امید که تمایل طبیعی آنها برای محافظت از خودشان یا چیزی که برایشان ارزش قائل هستند، آنها را به انجام اقدام مورد نظر هکر سوق دهد. یکی از رایج‌ترین انواع، استفاده از بنرهایی با ظاهر حقیقی است که هشدار می‌دهند کامپیوتر آنها ممکن است به ویروس یا نوع دیگری از بدافزار آلوده شده باشد.

برای داشتن اطلاعات بیشتر در رابطه با اینکه هکر کیست و چگونه هک می کند؟ کلیک کنید.

پِریتِکستینگ

در حمله ای که از پِریتِکستینگ(Pretexting) استفاده می شود، مهاجم با توجه به هویت قربانی، دروغ می گوید. پس از اینکه آنها اعتماد هدف را به دست آوردند، آنها را فریب می دهند تا اطلاعات حساس را تحویل گیرند.

فیشینگ

در یک حمله فیشینگ، مهاجم احساس فوریت ایجاد می کند یا به کنجکاوی قربانی متوسل می شود. سپس آنها را وادار می کنند که روی یک لینک مخرب کلیک کنند یا اطلاعات خصوصی را از طریق یک فرم ارائه دهند.

اسپیر فیشینگ

با حمله اسپیر فیشینگ (Spear Phishing)، قربانی به طور خاص هدف قرار می گیرد و مهاجم اغلب تحقیقات گسترده ای را قبل تر از موعد انجام می دهد. هنگامی که مهاجم بداند چگونه قربانی را فریب دهد، حمله را آغاز می کند، برای اطلاعات، اکانت ها یا داده های حساس فیشینگ می کند.

حمله گودال آب

در حمله گودال آب (Water Holing)، مهاجم سعی می‌کند با آلوده کردن سایت‌هایی که مورد اعتماد هستند، گروهی از افراد مشخص را به خطر بیاندازد. ممکن است مهاجم بر روی سایت‌هایی تمرکز کند که اغلب، افراد از آن‌ها بازدید می‌کنند و در آن صفحات احساس امنیت می‌کنند.

حمله جبران لطف

در یک حمله جبران لطف (Quid Pro Quo)، مهاجم وانمود می‌کند که در ازای اطلاعات یا اقدامی خاص، چیزی را در اختیار قربانی قرار می‌دهد. به عنوان مثال، مهاجم ممکن است وانمود کند که فردی از پشتیبانی فنی است، سپس هدف را متقاعد کند که دستورات را وارد کرده و یا نرم‌افزاری را دانلود کند که بدافزار را روی سیستم آنها نصب می‌کند.

تله عسل

با حمله تله عسل (Honey Trap)، مهندس اجتماعی هویت یک فرد جذاب را به خود می گیرد و سپس با قربانی به صورت آنلاین رابطه برقرار می کنند تا سعی کنند اطلاعات حساس را از آنها دریافت کنند.

تِیل گِیتینگ

تِیل گِیتینگ(Tailgating) تعقیب فردی با مجوز امنیتی، توسط مهاجم به داخل ساختمان است. به طوریکه هدف، یا به مهاجم اعتماد می‌کند یا از روی ادب، در را برای آنها باز نگه می‌دارد.

سرکش

با یک حمله سرکش(Rogue)، قربانی فریب داده می شود و مبلغی را می پردازد تا بدافزار را از سیستم خود حذف کند. بدافزار از سیستم حذف نمی شود، اما قربانی همچنان به مهاجم پرداخت می کند.

ویشینگ

ویشینگ (Vishing)، مخفف فیشینگ صوتی، از مکالمه تلفنی برای دریافت اطلاعات مالی یا شخصی هدف استفاده می کند. آنها اغلب هویت خود را با استفاده از جعل پنهان می کنند، که شناسه تماس گیرنده را تغییر می دهد. مانند سایر تاکتیک های مهندسی اجتماعی، مهاجم سعی می کند اعتماد افراد را جلب کند یا از ترس استفاده می کند تا آنها را وادار به افشای اطلاعات ارزشمند کند.

نمونه های معروف حملات مهندسی اجتماعی

فرانک اَبگنِیل احتمالاً مشهورترین نمونه حمله مهندسی اجتماعی است. کتاب و فیلم «اگر می‌توانی مرا بگیر» به تصویر می‌کشد که چگونه آقای اَبگنِیل برای جلب اعتماد مردم و سوء استفاده از افراد مختلف، از جمله یک پزشک، یک وکیل، و یک خلبان هواپیما، خود را به تصویر می‌کشد.

در سال 2011، یک مهاجم با ارسال ایمیل های فیشینگ به گروه هایی از کارمندان، به شرکت امنیتی RSA نفوذ کرد. ایمیل ها یک صفحه اکسل ضمیمه شده بودند. صفحه دارای کد مخربی بود که از یک آسیب پذیری در Adobe Flash، برای نصب یک درب پشتی در سیستم استفاده می کرد. اگر کارمندان برای باز کردن پرونده، مهندس اجتماعی نبودند، حمله موفقیت آمیز نبود.

چگونه حملات مهندسی اجتماعی را شناسایی کنیم؟

شناسایی حملات مهندسی اجتماعی نیازمند دقت و آگاهی است، زیرا این حملات معمولاً با استفاده از روش‌های فریبکارانه و سوءاستفاده از عواطف انسانی طراحی می‌شوند. در ادامه چند روش کلیدی برای شناسایی و جلوگیری از افتادن در دام این حملات آورده شده است:

• برای تشخیص حمله مهندسی اجتماعی، به دنبال علائم زیر باشید:
• یک درخواست احساسی که ترس، کنجکاوی، هیجان، خشم، غم یا گناه را تحت تاثیر قرار می دهد.
• احساس فوریت در مورد درخواست
• تلاش برای ایجاد اعتماد با گیرنده

به طور خلاصه، هر زمان که کسی بخواهد از طریق فریب یا اجبار شما را وادار به ارائه پول یا اطلاعات حساس کند، شما یک هدف حمله مهندسی اجتماعی قرار می گیرید.

مراحل حمله مهندسی اجتماعی

حملات مهندسی اجتماعی اغلب از چند مرحله تشکیل می‌شوند:

1. تحقیق: مهاجم اطلاعاتی درباره قربانی (یا سازمان) جمع‌آوری می‌کند.
2. ایجاد اعتماد: مهاجم به شکلی که قابل اعتماد به نظر برسد با هدف ارتباط برقرار می‌کند.
3. سوءاستفاده از اعتماد: مهاجم قربانی را فریب می‌دهد تا اطلاعات حساس یا دسترسی به منابع را فراهم کند.
4. فرار: پس از دست‌یابی به اهداف خود، مهاجم به سرعت از موقعیت خارج می‌شود.

برای جلوگیری از حملات مهندسی اجتماعی، نیاز به اتخاذ تدابیر پیشگیرانه و آگاهی از روش‌های معمول این حملات دارید. در ادامه به چند روش کلیدی برای حفاظت از خود و سازمانتان در برابر حملات مهندسی اجتماعی اشاره می‌ کنیم:

عادات ارتباط ایمن و مدیریت حساب

همیشه هنگام برقراری ارتباط آنلاین مراقب باشید و هرگز به کسی که نتوانید هویت او را تأیید کنید اعتماد نکنید. مهمتر از همه، هرگز روی چیزی که مشکوک به نظر می رسد کلیک نکنید و هرگز اطلاعات حساس را فاش نکنید.

• هرگز روی پیوندهای موجود در ایمیل یا پیام کلیک نکنید

به جای کلیک بر روی یک منبع یاب یکنواخت (URL)، آن را به صورت دستی در نوار آدرس تایپ کنید. قبل از کلیک کردن روی آنها، مبدأ همه URL ها را دوباره بررسی کنید و اگر نمی توانید مشروعیت آنها را تأیید کنید، از آنها اجتناب کنید.

• احراز هویت چند عاملی (MFA)

استفاده از بیش از یک رمز عبور برای دسترسی به یک حساب می تواند در جلوگیری از نفوذ مهندسان اجتماعی به یک سیستم موثر باشد. این می تواند شامل بیومتریک یا پسورد های موقت ارسال شده از طریق یک پیام متنی باشد.

• استفاده از پسوردهای قوی و مدیریت پسورد

پسورد شما باید پیچیده و منحصر به فرد باشد و هرگز برای بیش از یک سایت یا حساب تکرار نشود. می توانید از یک مدیریت پسورد امن برای سازماندهی آنها استفاده کنید و در صورت نیاز در دسترس قرار دهید.

• در ایجاد دوستی های فقط-آنلاین محتاط باشید

رابطه‌ای که شامل هیچ گونه تعامل حضوری یا مکالمه تلفنی نمی‌شود، می‌تواند به راحتی برای مهندسی اجتماعی در سال 2021 استفاده شود. مراقب هرکسی باشید که می‌خواهد فقط به صورت آنلاین تعامل داشته باشد،.

عادات استفاده از شبکه ایمن

• هرگز اجازه ندهید افراد غریبه به شبکه وای فای اصلی شما متصل شوند

اجازه دادن به شخصی برای دسترسی به شبکه Wi-Fi اصلی شما، امکان استراق سمع را محیا می کند. برای جلوگیری از این امر، از شبکه مهمان برای کسانی که به دفتر یا خانه شما مراجعه می کنند استفاده کنید.

• از VPN استفاده کنید

یک شبکه خصوصی مجازی (VPN) یک تونل امن و رمزگذاری شده برای شما فراهم می کند که ارتباطات از آن عبور می کند. حتی اگر کسی ارتباطات شما را جاسوسی کند،  VPNارسال ها را رمزگذاری می کند و آنها را برای مهاجم بی فایده می کند.

برای داشتن اطلاعات بیشتر در رابطه با رمگذاری چیست؟ کلیک کنید.

• همه دستگاه ها و سرویس های متصل به شبکه را ایمن نگه دارید

در حالی که احتمالاً اتصالات Wi-Fi شما در دفتر و اطراف آن مانند دستگاه های تلفن همراه شما ایمن هستند، مهم است که از سایر دستگاه ها مانند سیستم های سرگرمی-اطلاعاتی در ماشین خود غافل نشوید. ورود به این سیستم ها می تواند به مهندس اجتماعی کمک کند تا حمله خود را بیشتر شخصی سازی کند.

عادات استفاده از دستگاه ایمن

• از نرم افزار جامع امنیت اینترنتی استفاده کنید

نرم افزار امنیت اینترنت می تواند از سیستم شما در برابر بدافزارهایی که از طریق یک حمله مهندسی اجتماعی کاشته می شوند محافظت کند. همچنین برخی از راه‌حل‌های امنیتی می‌توانند منبع حمله را ردیابی کنند، که سپس می‌توان آن‌ها را به مقامات گزارش کرد تا در تحقیقات آنها در مورد جرم کمک کند.

• هرگز دستگاه های خود را در مکان های عمومی ناامن نگذارید

کامپیوتر و دستگاه های تلفن همراه شما باید همیشه همراه شما قفل یا ایمن باشد. این موضوع چه در یک مکان عمومی و چه در محیط نیمه عمومی مانند شغل خود صادق است.

• تمام نرم افزارها را به روز نگه دارید

آپدیت نرم افزار کمک می کند تا اطمینان حاصل شود که برنامه های شما حتی در برابر جدیدترین انواع حملات به چشم انداز غیر قابل نفوذ هستند. پس از موفقیت آمیز بودن حمله، تیم طراحی نرم افزار ممکن است آسیب پذیری موجود در یک آپدیت را برطرف کند، بنابراین به روز رسانی های مکرر به روزترین امنیت را برای شما فراهم می کند.

• رخنه های شناخته شده داده ی حساب های آنلاین خود را بررسی کنید

برخی از شرکت ها، حساب هایی را که توسط هکرها به خطر افتاده است را پیگیری می کنند. اگر اطلاعات حساب شما در لیست آنها است، با تغییر پسورد یا افزودن MFA، اقداماتی را برای ایمن سازی آن انجام دهید.

جمع بندی

Telnet، به عنوان یکی از قدیمی‌ترین پروتکل‌های شبکه، امکان دسترسی و کنترل از راه دور دستگاه‌ها را از طریق رابط خط فرمان فراهم می‌کند. این پروتکل که در روزهای ابتدایی اینترنت توسعه یافت، به دلیل سادگی و کاربرد گسترده، در گذشته بسیار محبوب بود. اما با ظهور حملات سایبری و نیاز به ارتباطات امن‌تر، استفاده از Telnet کاهش یافت. نبود رمزنگاری در این پروتکل، اطلاعات حساسی مانند نام کاربری و رمز عبور را در معرض استراق سمع قرار می‌دهد. با این حال، همچنان در برخی محیط‌های خاص، مانند مدیریت دستگاه‌های قدیمی یا تست و عیب‌یابی شبکه، Telnet جایگاه خود را حفظ کرده است. در این مقاله به بررسی عملکرد Telnet، کاربردهای آن و چالش‌های امنیتی آن می پردازیم، با ما همراه باشید.

پروتکل Telnet چیست؟

telnet (teletype network) یک پروتکل شبکه برای ارتباط دوطرفه مبتنی بر متن از طریق CLI است که امکان دسترسی ریموت را فراهم می کند. Telnet در برابر تحدیدات و حمله های سایبری بسیار آسیب پذیر است؛ زیرا در مقایسه با SSH مدرن، رمزگذاری نشده است.  Telnet ذاتا ناامن است. اطلاعات کاربری (نام کاربری و پسورد) ارسال شده از طریق telnet رمزگذاری نشده است و بنابراین در برابر سرقت هویت آسیب پذیر است. با این حال، کاربران می توانند برای جلوگیری از این نوع نفوذ، به جای آن یک اتصال Secure Shell برقرار کنند.

اتصال Secure Shell برای ورود به یک ماشین راه دور از طریق شبکه، اجرای دستورات روی یک ماشین راه دور و انتقال فایل ها از یک ماشین به ماشین دیگر استفاده می شود. Secure Shell جایگزین telnet، rlogin، rsh و rcp می شود.

telnet چگونه کار می کند؟

Telnet به شما این امکان را می دهد که از راه دور به کامپیوتر متصل شده و به آن دسترسی داشته باشید و آن را طوری کنترل کنید که گویی در مقابل آن نشسته اید. بیایید مراحل استفاده از آن را توضیح دهیم:

مرحله 1: شروع یک جلسه

برای شروع یک جلسه Telnet، باید یک سرویس گیرنده Telnet روی رایانه خود نصب کنید. می توانید کلاینت های Telnet را برای اکثر سیستم عامل ها (سیستم عامل ها) از جمله ویندوز، مک و لینوکس پیدا کنید. پس از نصب یک کلاینت، می توانید آن را باز کرده و دستور اتصال به کامپیوتر راه دور را تایپ کنید. به عنوان مثال، دستور به این شکل است: “تلنت راه دور_رایانه_آدرس”.

مرحله 2: اتصال به رایانه از راه دور

هنگامی که فرمان اتصال به رایانه راه دور را وارد می کنید، سرویس گیرنده Telnet شما درخواستی را برای برقراری اتصال به رایانه راه دور ارسال می کند. اگر رایانه راه دور اتصال را بپذیرد، از شما خواسته می شود که یک نام کاربری و رمز عبور برای ورود به سیستم وارد کنید.

مرحله 3: کنترل کامپیوتر از راه دور

هنگامی که وارد سیستم شدید، می توانید کامپیوتر از راه دور را کنترل کنید، درست مثل اینکه در مقابل آن نشسته اید. می‌توانید دستورات را اجرا کنید، فایل‌ها را باز کنید و هر کار دیگری را که معمولاً روی رایانه انجام می‌دهید انجام دهید. تفاوت اصلی این است که شما آن را از راه دور انجام می دهید، بنابراین ممکن است تاخیر کمی در زمان پاسخ وجود داشته باشد.

مرحله 4: پایان جلسه

وقتی استفاده از آن را تمام کردید، می‌توانید با تایپ کردن «exit» یا «quit» در خط فرمان، جلسه را پایان دهید. با این کار ارتباط شما با کامپیوتر راه دور قطع می شود و شما را به کامپیوتر خود باز می گرداند.

کاربردهای Telnet

Telnet در روزهای اولیه اینترنت به طور گسترده مورد استفاده قرار می گرفت و امروزه نیز کاربردهایی دارد. در اینجا برخی از رایج ترین کاربردهای این پروتکل آورده شده است:

عیب یابی اتصال شبکه

می توان از آن برای آزمایش اتصال به دستگاه یا سرور شبکه استفاده کرد. با ایجاد یک اتصال Telnet به دستگاه یا سرور، می توانید بررسی کنید که آیا در دسترس است یا خیر، هر گونه خطا یا مشکلات اتصال را شناسایی کنید و مشکلات شبکه را تشخیص دهید.

پیکربندی دستگاه های شبکه

مدیران شبکه می توانند از Telnet برای پیکربندی از راه دور دستگاه های شبکه مانند روترها، سوئیچ ها و فایروال ها استفاده کنند. این به آنها اجازه می دهد تا دستگاه ها را از یک مکان مرکزی مدیریت کنند و بدون دسترسی فیزیکی به هر دستگاه، تغییراتی در زیرساخت شبکه ایجاد کنند.

مدیریت از راه دور سرورها

می توان از آن برای مدیریت از راه دور سرورهایی که دارای رابط خط فرمان هستند استفاده کرد. با ایجاد یک جلسه Telnet، مدیران سیستم می توانند از راه دور سرورها را مدیریت و پیکربندی کنند، اسکریپت ها را اجرا کنند و کارهای دیگر را انجام دهند.

دسترسی به سیستم های قدیمی

برخی از سیستم های کامپیوتری قدیمی هنوز برای دسترسی از راه دور به Telnet متکی هستند. این به اتصال به این سیستم ها، اجرای برنامه ها، پردازش داده ها و مدیریت منابع کمک می کند.

تست و اشکال زدایی برنامه ها

این پروتکل می تواند به عنوان یک ابزار تست برای بررسی اینکه آیا یک برنامه کاربردی می تواند با یک سرور یا دستگاه راه دور متصل شود یا خیر، استفاده شود. با ایجاد یک اتصال Telnet، توسعه دهندگان و آزمایش کنندگان می توانند بررسی کنند که برنامه به درستی کار می کند و هر گونه مشکل را عیب یابی کنند.

مشکلات امنیتی Telnet

جلسات Telnet بین مشتری و سرور بدون راه حل رمزگذاری نمی شوند. بنابراین کسانی که به جریان بسته TCP/IP بین میزبان ها دسترسی دارند می توانند تمام ترافیک را مشاهده کنند، به آن گوش دهند و اطلاعات حساس بالقوه مانند ورود و رمز عبور کاربرانی که به سرور Telnet متصل می شوند را ضبط کنند.

چرا امروزه از پروتکل Telnet استفاده می کنیم؟

Telnet عمدتاً توسط پروتکل Secure Shell (SSH) همپوشانی دارد، حداقل در اینترنت عمومی. اما اگر Telnet برای مدت طولانی منسوخ شده و در برابر یک حمله امنیتی آسیب پذیر است، چرا در وهله اول از آن استفاده کنید؟

با وجود اینکه پروتکل Telnet به دلیل عدم امنیت و نداشتن ویژگی‌های رمزنگاری مدرن امروزه کمتر استفاده می‌شود، هنوز دلایلی برای استفاده از آن وجود دارد:

دسترسی به سیستم‌های قدیمی: بسیاری از دستگاه‌ها و سرورهای قدیمی که هنوز در حال استفاده هستند، تنها از Telnet پشتیبانی می‌کنند. برای مدیریت و پیکربندی این دستگاه‌ها، مجبور به استفاده از Telnet هستید.

عیب ‌یابی شبکه : Telnet به عنوان یک ابزار سریع برای تست و بررسی اتصال دستگاه‌ها در شبکه به کار می ‌رود. مدیران شبکه می‌ توانند از آن برای بررسی سریع وضعیت دسترسی به پورت‌ها و ارتباطات شبکه استفاده کنند.

محیط‌های امن داخلی: در برخی شبکه‌ های داخلی و محصور که از نظر امنیتی کنترل شده هستند، استفاده از Telnet بدون ایجاد خطرات امنیتی ممکن است. در چنین محیط‌ هایی، از این پروتکل به دلیل سادگی و سرعت در مدیریت استفاده می ‌شود.

دلایل نوستالژیک: برخی علاقه ‌مندان به فناوری قدیمی به دلایل نوستالژیک همچنان از Telnet استفاده می‌ کنند. این پروتکل برای اجرای برخی برنامه‌ها و مشاهده اطلاعات قدیمی همچنان جذابیت خود را حفظ کرده است.

محدودیت‌های سیستم‌ها: برخی سیستم‌های خاص یا روترهای قدیمی تنها از طریق Telnet قابل دسترسی و پیکربندی هستند و مدیران شبکه مجبور به استفاده از آن هستند.

اگرچه Telnet ناامن است، اما با استفاده از تکنیک‌هایی مانند VPN یا استفاده از شبکه‌های محدود، می‌توان تا حدودی امنیت آن را افزایش داد.

اما در موارد غیر پیش پا افتاده، ممکن است لازم باشد به یک سرور قدیمی یونیکس یا روتر سیسکو که نیاز به اتصال Telnet دارد، دسترسی داشته باشید. و اگرچه ارتباطات Telnet به صورت متن ساده، نا امن و رمزگذاری نشده ارسال می شوند، Kerberos می تواند یک راه حل رمزگذاری ارائه دهد در حالی که SSH می تواند یک جایگزین Telnet ارائه دهد.

آیا Telnet امن است؟

Telnet قبل از پذیرش جریان اصلی اینترنت توسعه یافته بود. به همین دلیل است که فاقد ویژگی های رمزگذاری مدرن است و برای انتقال اطلاعات حساس امن در نظر گرفته نمی شود. این داده ها از جمله رمزهای عبور را به صورت متن ساده منتقل می کند، که دیگران به راحتی می توانند آنها را در شبکه رهگیری کنند. برای برقراری ارتباط امن، توصیه می شود از پروتکل هایی مانند SSH (Secure Shell) استفاده کنید که تمام داده های منتقل شده بین مشتری و سرور را رمزگذاری می کند و هم محرمانه بودن و هم یکپارچگی داده ها را فراهم می کند.

با این حال، برای نمونه هایی که Telnet هنوز در حال استفاده است، برخی از روش ها برای افزایش امنیت ارتباطات شما وجود دارد.

VPN

اگر مجبور به استفاده از Telnet هستید، اجرای آن از طریق یک شبکه خصوصی مجازی (VPN) می تواند اتصال را ایمن کند. تمام ترافیک بین رایانه شما و گره خروج VPN را رمزگذاری می کند، که می تواند از ترافیک شما در برابر استراق سمع محافظت کند.

فهرست سفید IP

دسترسی به سرور Telnet را با اجازه دادن فقط به آدرس های IP خاص برای اتصال محدود کنید. توجه داشته باشید که این کار از دسترسی غیرمجاز جلوگیری می کند اما در برابر رهگیری داده های در حال انتقال محافظت نمی کند.

Telnet از طریق TLS/SSL

پیاده سازی Telnet از طریق TLS یا SSL می تواند رمزگذاری برای جلسات Telnet فراهم کند. این امر مستلزم پیکربندی سرور Telnet برای پشتیبانی از SSL و استفاده از یک سرویس گیرنده Telnet است که از اتصالات SSL پشتیبانی می کند.

احراز هویت قوی

استفاده از احراز هویت دو مرحله‌ای (2FA) می‌تواند یک لایه امنیتی اضافی اضافه کند، اما این راه‌اندازی ممکن است پیچیده باشد و توسط Telnet استاندارد پشتیبانی نمی‌شود.

کاربرد پروتکل Telnet در سیسکو

سخن پایانی

Telnet یک پروتکل شبکه قدیمی اما همچنان پرکاربرد است که امکان دسترسی و کنترل از راه دور رایانه ها و دستگاه ها را فراهم می کند. اگرچه محبوبیت آن به دلیل توسعه پروتکل‌های امن‌تر و پیشرفته‌تر کاهش یافته است، اما Telnet همچنان جایگاه خود را در دنیای شبکه و محاسبات دارد. این یک ابزار ساده و با پشتیبانی گسترده است که همچنان کاربردهای عملی دارد.

میهمانان هر هتل، انتظار یک دسترسی به اینترنت سریع و مطمئن را از هر کدام از اتاق ها، در زمان اقامت خود دارند و به همین دلیل است که Wi-Fi، یک جنبه حیاتی برای املاک هایی همچون هتل ها محسوب می شود و اتصال کند و باگ اینترنتی، ممکن است به دریافت نظرات منفی و انتقادات توسط میهمانان هتل منجر شود؛ بنابراین برای مهیا کردن یک تجربه خوب از اقامت برای مهمان، مستلزم مهیا کردن یک شبکه بیسیم با کیفیت بالا که از محدوده پوششی گسترده، تعداد بالایی از ظرفیت اتصال کاربر و سرعت قابل اطمینان است.

بهترین اکسس پوینت برای هتل

از جمله بهترین و مناسب ترین اکسس پوینت ها، می توان به اکسس پوینت های FortiAP و Access Point Cisco اشاره کرد که طیف وسیعی از نقاط دسترسی به وای فای را ارائه داده و به طور اختصاصی برای غلبه بر چالش های خاص موجود در شبکه های بی سیم هتل طراحی و بهینه شده اند؛ در ادامه این مطلب، کارشناسان توضیح می دهند که چرا این اکسس پوینت ها برای استفاده در هتل ها عالی هستند.

ظرفیت اتصال بیشتر به ازای هر اکسس پوینت

یک هتل، به تعداد اکسس پوینت های کافی برای مهیا کردن اینترنت برای همه ی دستگاه های موجود در اتاق های میهمان و کارکنان هتل نیاز دارد و هر چقدر که یک اکسس پوینت (AP) واحد، بتواند دستگاه های بیشتری را اداره کند، تعداد AP های کمتری برای خرید و استقرار لازم است، که می تواند هزینه ها و دردسر های مدیریت یک هتل را به میزان قابل توجهی کاهش دهد.

پوشش وای فای فوق العاده با کمترین تداخل

واضح است که اکسس پوینت های مستقر در هتل، باید مساحت زیادی را به صورت سه بعدی در سرتاسر ملک پوشش دهند ولی در عین حال سیگنال های فرکانس رادیویی (RF) نیز نباید آنقدر قوی باشند که با سایر RF ها مانند کارت های کلید هتل یا مچ بند و موارد دیگر تداخل داشته باشند.

بر خلاف اکسس پوینت های سنتی که از آنتن های همه جهته استفاده می کنند و با تابش RF ها در همه جهات، محیط را بیش از حد اشباع می کنند، اکسس پوینت های مدرن مانند FortiAP و Access Point Cisco، از تکنولوژی آنتن تطبیقی BeamFlex+ برای هدایت سیگنال های رادیویی هر دستگاه به صورت بسته ای، استفاده کرده و برای برقراری بهترین ارتباط ممکن با هر دستگاهی که درخواست دسترسی دارد، از میان تعداد زیادی از الگوهای آنتن، بهترین را به صورت پویا و خودکار انتخاب می کنند تا پوشش و عملکرد بهتری را با کمترین تداخل RF ارائه دهند.

سرعت و عملکرد بالای وای فای، حتی با ظرفیت کامل!

مهمانان هتل انتظار دارند تجربه وای فای داخل اتاق آنها، به همان کیفیت و سرعتی که در خانه وجود دارد پرسرعت باشد؛ اکسس پوینت های FortiAP و Access Point Cisco، از تکنولوژی کانال پویا Channel Fly برخوردار هستند و به صورت خودکار، کم تراکم ترین کانال RF را برای هر اتصال استفاده می کنند؛ و همچنین از آنتن های تطبیقی BeamFlex و تکنولوژی یادگیری ماشینی برای بهینه سازی انتخاب کانال و انتقال هموار مشتری ها بین کانال ها استفاده می کنند تا هر مهمان از عملکرد عالی وایفای مانند شبکه خانگی بهره مند شود.

کاربرد اکسس پوینت در هتل

همانطور که گفته شد، اکسس پوینت (Access Point) در هتل‌ها نقشی بسیار حیاتی در ارائه خدمات اینترنت بی‌سیم به مهمانان ایفا می‌کند. با افزایش تعداد دستگاه‌های متصل به شبکه و نیاز به دسترسی پایدار و با کیفیت به اینترنت، استفاده از اکسس پوینت‌ها در هتل‌ها ضروری شده است. در ادامه به کاربردهای اصلی اکسس پوینت در هتل‌ها می‌پردازیم:

• محدوده گسترده پوششی

اکسس پوینت ها محدوده پوششی گسترده ای را ارائه می دهند که بتوان حتی در مکان هایی که سیگنال وای فای ضعیف باشد بتوان از ترافیک اینترنت سرعت بالایی بهره مند شد؛ همین مورد به تنهایی یکی از اصلی ترین دلایل استفاده از اکسس پوینت به جای مودم است.

• سرعت بالا

دستگاه های اکسس پوینت به صورت خودکار سرعت انتقال داده را افزایش می دهند و اگر چند دستگاه AP به صورت همزمان در یک محیط، فعال و مستقر باشند، سرعت و عملکرد شبکه به صورت قابل توجهی افزایش می یابد.

• امنیت

دستگاه های AP از پروتکل های امنیتی مانند WPA2 برخوردار هستند که از دسترسی های غیرمجاز به شبکه جلوگیری می کند.

• کاهش هزینه

استفاده از اکسس پوینت به جای روتر و مودم، می تواند در کاهش هزینه ها به میزان قابل توجهی تاثیرگذار باشد.

• قابلیت اتصال تعداد زیادی از دستگاه ها

اکسس پوینت ها این قابلیت را دارند که به صورت همزمان از 60 دستگاه پشتیبانی کنند و این مورد نیز یکی از اصلی ترین مزایای استفاده از اکسس پوینت محسوب می شود.

• نصب آسان

نصب و مستقر سازی دستگاه AP به قدری ساده و آسان است که شما می توانید فقط با استفاده از یک کابل اترنت آن را راه اندازی کنید؛ جالب است بدانید که اکسس پوینت های جدید و مدرن حتی نیاز به کابل هم ندارند و می توان آن ها را به صورت بی سیم مستقر کرد.

• مدیریت دسترسی

دستگاه های اکسس پوینت از ACL و CAPTIVE PORTAL پشتیبانی می کنند و به همین دلیل است که می توان دسترسی کاربران به شبکه وای فای را کنترل و مدیریت کرد.

دستگاه های اکسس پوینت هتل باید در کجا ها مستقر شود؟

مکان‌یابی مناسب برای نصب دستگاه‌های اکسس پوینت (Access Point) در هتل‌ها برای ارائه پوشش گسترده و با کیفیت Wi-Fi به مهمانان بسیار اهمیت دارد. این دستگاه‌ها باید به گونه‌ای مستقر شوند که حداکثر بهره‌وری و کارایی را در کل ساختمان هتل فراهم کنند. شما می توانید دستگاه های اکسس پوینت را در اتاق ها و راهرو های هتل مستقر کنید زیرا در این صورت سیگنال های RF می توانند به راحتی، از اتاق ها منتقل شوند.

چرا نمی توان از مودم برای هتل ها استفاده کرد؟

مودم ها قابلیت اینکه ترافیک وای فای اینترنت برای دستگاه های زیادی مهیا کنند را ندارند ولی در مقابل، هر یک عدد دستگاه اکسس پوینت، می تواند 60 دستگاه را به صورت همزمان پشتیبانی کند و در مکان هایی مانند هتل که نیاز به ظرفیت اتصال بالا و محدوده سه بعدی پوششی گسترده دارند، بسیار منطقی تر و به صرفه تر است که از اکسس پوینت به جای مودم استفاده شود.

جمع بندی

در این مطلب، با مفهوم و کارایی اکسس پوینت، کاربرد و بهترین انواع آن ها برای استفاده در هتل ها آشنا شدیم و دانستیم که اکسس پوینت ها به دلیل محدوده پوششی گسترده و تعداد ظرفیت اتصال دستگاه بالایی که دارند، در اماکنی مانند هتل ها بسیار پرکاربرد هستند. شما می توانید برای دریافت مشاوره رایگان و خرید بهترین اکسس پوینت ها برای هتل، با کارشناسان ما تماس بگیرید.

در عصر فناوری و ارتباطات، شبکه‌های بی‌سیم به یکی از ابزارهای ضروری تبدیل شده‌اند و اکسس پوینت‌ها نقش مهمی در تقویت و گسترش این شبکه‌ها ایفا می‌کنند. اگر به دنبال بهبود پوشش Wi-Fi و اتصال دستگاه‌های بیشتر به شبکه‌تان هستید، آشنایی با اکسس پوینت می‌تواند به شما کمک کند. در این مطلب با دستگاه اکسس پوینت و کارایی ها و قابلیت هایی که در اختیار ما می گذارد، آشنا می شویم و نحوه تنظیم و استفاده، و حتی تبدیل و استفاده از روتر به عنوان یک اکسس پوینت را نیز می آموزیم؛ با ما همراه باشید تا کمی عمیق تر به دستگاه ها و تجهیزات شبکه بپردازیم.

اکسس پوینت چیست؟

اکسس پوینت (Access Point) یک دستگاه شبکه‌ای است که به عنوان نقطه دسترسی بی‌سیم (Wi-Fi) عمل می‌کند و امکان اتصال دستگاه‌های بی‌سیم مانند لپ‌تاپ، تلفن همراه و تبلت‌ها به شبکه محلی (LAN) را فراهم می‌کند. اکسس پوینت به صورت فیزیکی به یک شبکه سیمی (مانند یک روتر یا سوییچ) متصل می‌شود و سیگنال‌های بی‌سیم را برای دستگاه‌ها فراهم می‌کند.

بهتر است بدانید اکسس پوینت دستگاهی است که سیستم های شبکه را بدون استفاده از کابل، به شبکه LAN  یا WLAN متصل میکند و داده ها و اطلاعات را ارسال و دریافت میکند؛ اکسس پوینت توسط یک کابل اترنت به روتر وصل می شود و سیگنال های اینترنت را دریافت و سپس به یک شبکه Wi-Fi جداگانه تبدیل می کند، این کار، سرعت بالایی از اینترنت را مهیا می سازد.

تفاوت اکسس پوینت و مودم

مودم از طریق یک DSL یا کابل، به شبکه LAN وصل می شود و سپس سیستم ها و دستگاه ها را به اینترنت متصل می کند؛ مودم، در پروسه demodulation و modulation، صفر و یک های کامپیوتری را به سیگنال های آنالوگ تبدیل کرده و از طریق یک کابل به خط تلفن منتقل می کند، سپس سیگنال های آنالوگ را به سیگنال های دیجیتالی تبدیل کرده و به سیستم ارسال می کند؛ کاربرد اکسس پوینت و مودم در ظاهر یکسان به نظر می رسد، ولی تفاوت هایی مانند نوع اتصال در آن ها مشاهده می شود؛ مودم، یک روتر یا کامپیوتر را به اینترنت وصل می کند در حالی که اکسس پوینت یک اتصال بی سیم به یک شبکه سیمی را برای سیستم ها امکان پذیر می کند؛ اکسس پوینت بیشتر در ساختمان های بزرگ و مودم، بیشتر در محل هایی مانند منازل و مغازه های کوچک مورد استفاده قرار می گیرد.

نحوه تنظیم اکسس پوینت

برخی از تنظیمات اولیه​ ای وجود دارند که باید ابتدا قبل از راه اندازی و استفاده از دستگاه اکسس پوینت، انجام داده شوند، در ادامه به برخی از این تنظیمات می پردازیم.

• نام سیستم که نقطه دسترسی در شبکه را مشخص می​کند
• SSID یک شبکه بی​سیم است که اکسس پوینت در آن پخش می​شود
• نام انجمن ساده پروتکل مدیریت شبکه (SNMP) و ویژگی فایل SNMP (در صورت استفاده از SNMP)
• آدرس IP که شناسه منحصر​به​فرد نقطه دسترسی در شبکه است.
• ماسک زیر شبکه و دروازه پیش​فرض که بخش شبکه و مسیر نقطه دسترسی را مشخص می​سازد
• حالت امنیتی، که تعیین می​کند نقطه دسترسی چگونه ترافیک بی​سیم را احراز هویت و رمزگذاری کند
• تنظیمات رادیویی که باند فرکانس، کانال و قدرت سیگنال بی​سیم را کنترل می​کند.
• اگر در مراحل اولیه نصب نیاز به شروع مجدد دارید، می​توانید اکسس پوینت را به تنظیمات پیش​فرض کارخانه بازنشانی کنید. با استفاده از دکمه MODE تنظیمات پیش​فرض بازنشانی می​شود.

نحوه راه اندازی و استفاده از اکسس پوینت

برای راه اندازی و استفاده اکسس پوینت، ابتدا یک مکان مناسب برای قرار دادن اکسس پوینت خود انتخاب کنید؛ اگر روتر شما از نوع وایرلس باشد، اکسس پوینت را در مکانی قرار دهید که  هیچ تداخلی با دستگاه های دیگر شبکه محلی نداشته باشد و به​ خوبی محدوده تحت پوشش را گسترش دهد؛ و اگر روتر شما از نوع سیمی باشد، اکسس پوینت را در مکانی که تداخلی با عملکرد تجهیزات سخت ​افزاری و نرم ​افزاری دیگر نداشته باشد قرار دهید.

اکسس پوینت را در محلی قرار دهید که هیچ تداخلی با روتر نداشته باشد و با توجه به هدفی که از اکسس پوینت دارید، آن را در مکانی قرار دهید که در مسیر انتقال اطلاعات هیچ مانعی برای آن پیش نیاید و امکان بروز اختلال در شبکه به حداقل برسد؛ اگر دستگاه شما با آداپتور AC/DC تغذیه می​شود، آن را به اکسس پوینت متصل کرده و سپس آن را به پریز برق متصل کنید.

در ادامه، با استفاده از یک کابل اترنت(Ethernet)، اکسس پوینت را به روتر وصل کنید ولی به این نکته نیز توجه داشته باشید که کابل باید از یک طرف به پورت LAN روتر متصل شده و از طرف دیگر به پورت اصلی اترنت اکسس پوینت وصل شود؛ بعد از این، طرف دیگر کابل اترنت را برای اتصال به روتر به سیستم کامپیوتر وصل کنید و توجه داشته باشید که کابل اترنت باید از یک طرفی به پورت LAN روتر و از طرفی دیگر به پورت اترنت کامپیوتر متصل شود؛ با این کار، شما کامپیوتر را به شبکه محلی متصل می کنید و به اکسس پوینت اجازه مدیریت مستقیم انتقال داده​ها را می دهید و اگر نیاز به دسترسی به اینترنت از طریق شبکه محلی بود، از کابل اترنت برای اتصال روتر به مودم استفاده کرده و آن را از طرفی به پورت اصلی اترنت روتر و از طرفی دیگر به پورت اترنت مودم متصل کنید.

در مرحله بعدی، با توجه به دفترچه راهنما که درون جعبه دستگاه قرار گرفته است، اکسس پوینت را کانفیگ کنید و پس از این شما موفق به راه اندازی اکسس پوینت خود شده اید.

چگونه اکسس پوینت را به مودم وصل کنیم؟

همانطور که میدانید، اکسس پوینت این قابلیت را دارد که چندین کاربر به صورت همزمان به آن متصل شوند و از ترافیک اینترنتی آن در محدوده گسترده ای بهره مند شوند ولی مودم از این قابلیت برخوردار نبوده و فقط تعداد افراد محدودی می توانند به صورت همزمان از آن بهره مند شوند؛ به همین دلیل است که سازمان ها و افراد ماهر مانند تیم IT به اتصال این دو دستگاه کارآمد به هم رو آوردند؛ برای اتصال اکسس پوینت به مودم، ابتدا باید اکسس پوینت را با استفاده از یک کابل اترنت به روتر شبکه متصل کرد و سپس مودم و روتر را به هم وصل کرد؛ با انجام این کار، ارتباط بین اکسس پوینت و مودم برقرار می شود و کاربران بیشتری از ظرفیت یک مودم می توانند به شبکه اینترنتی Wi-Fi وصل شوند.

اتصال اکسس پوینت به سوئیچ شبکه

اتصال اکسس پوینت به سوئیچ عملی است که در بیشتر شبکه های سازمانی صورت می گیرد تا محدوده تحت پوشش Wi-Fi را گسترده تر کنند؛ برای متصل کردن یک اکسس پوینت به سوئیچ شبکه، باید از یک کابل استاندارد اترنت استفاده شود به طوری که یک طرف آن را به یکی از پورت های اکسس پوینت، و طرف دیگر آن به یکی از پورت های سوئیچ شبکه متصل باشد، پس از برقراری اتصال، می توان از محدوده گسترده تری از اینترنت برای کاربران بهره مند شد. برای داشتن اطلاعات بیشتر در رابطه با سوئیچ شبکه چیست؟ کلیک کنید.

تبدیل مودم به اکسس پوینت بدون کابل

برای تبدیل یک مودم به اکسس پوینت، باید ابتدا به صفحه تنظیمات دسترسی آن وارد شوید که معمولا با یک لاگین ساده در یک مرورگر وب امکان پذیر است؛ سپسOperation mode  را به Access Point تغییر دهید؛ این کار عملکرد روتینگ مودم را غیر فعال کرده و باعث می شوند که فقط از سیگنال های Wi-Fi پشتیبانی کند؛ به همین دلیل نیازمند اتصال به یک روتر را خواهد داشت تا ترافیک اینترنت برقرار شود. اکثر مودم های امروزی و مدرن، نمی توانند به صورت مستقل به عنوان یک اکسس پوینت عمل کنند و برای عملکرد قابل قبول نیاز به یک روتر دارند.

چگونه اکسس پوینت را به مودم وصل کنیم؟

تبدیل یک روتر بی سیم به اکسس پوینت کار آسان و راحتی است و در گام اول بهتر است بدانید که اگر در یک شبکه دو روتر قرار داشته باشد، برای اینکه در تشخیص IP آدرس ​ها اختلال ایجاد نشود، باید یکی از روتر ها به اکسس پوینت تبدیل شود ولی این نکته را نیز در نظر داشته باشید که یک روتر، در واقع یک اکسس پوینت است که از قابلیت مسیریابی و DHCP Server برخوردار می ​باشد؛ پس می ​توان به این نتیجه رسید که برای تبدیل یک روتر بی سیم به اکسس پوینت، علاوه بر اینکه باید در تنظیمات عمومی تغییراتی ایجاد کرد، باید DHCP سرور را نیز غیر فعال کرد.

برای تبدیل یک روتر به اکسس پوینت، باید اول تنظیمات عمومی آن انجام شود و برای انجام این کار نیز، باید ابتدا روتر را به کامپیوتر وصل کرده و سپس آن را روشن کنید؛ و در ادامه باید به مرورگر خود بروید و IP آدرس را وارد کنید و IP آدرس را به ساب نت روتر اصلی تغییر دهید.

کاربرد اکسس پوینت در شبکه

از اکسس پوینت ها، در ساختمان های بزرگ مانند دکل اپراتور های تلفن همراه، شبکه های داخلی، کامپیوتری، مخابراتی، بلوتوث و… استفاده می شود ولی این به این معنا نیست که نمی توان از آنها در محل های کوچک تر مانند مغازه ها نیز استفاده کرد؛ با اتصال اکسس پوینت به یک سوئیچ یا روتر، اتصال آسان دستگاه ها به اینترنت با سرعت بالا امکان پذیر می شود و همچنین از اکسس پوینت که در حالت Repeater تنظیم شده است، برای تقویت امواج برای مسافت های دور تر نیز استفاده می شود.

سخن پایانی

شرکت داریا، وارد کننده معتبر دستگاه های امنیت شبکه است و بهترین خدمات اکسس پوینت های برند Fortinet و Cisco، که محصولات اورجینال هستند، به همراه ضمانت و با مناسب ترین قیمت، به شما مشتریان ارائه می دهد.

اکسس پوینت‌ها با ارائه اتصال بی‌سیم پایدار و گسترده، نقشی کلیدی در بهبود و گسترش شبکه‌های محلی ایفا می‌کنند. چه در محیط‌های کوچک مانند منازل و مغازه‌ها و چه در سازمان‌ها و ساختمان‌های بزرگ، استفاده از این دستگاه‌ها به شما امکان می‌دهد تا بهره‌وری و کارایی شبکه خود را به حداکثر برسانید. با انتخاب و تنظیم درست اکسس پوینت‌ها، می‌توانید اتصالات بی‌سیم مطمئن و پرسرعتی را برای کاربران خود فراهم کنید. شرکت داریا نیز با ارائه دستگاه‌های امنیتی و اکسس پوینت‌های معتبر، گزینه‌ای ایده‌آل برای تأمین نیازهای شماست.

سیستم نام دامنه (DNS) به عنوان ستون فقرات اینترنت عمل می‌کند و وظیفه تبدیل نام‌های دامنه به آدرس‌های IP قابل فهم برای کامپیوترها را بر عهده دارد. این سیستم به کاربران اجازه می‌دهد به‌جای وارد کردن آدرس‌های عددی پیچیده، با استفاده از نام‌های ساده و قابل یادآوری وب‌سایت‌ها را پیدا کنند. با عملکرد موثر DNS، تجربه مرور اینترنت به‌طور قابل توجهی ساده‌تر و سریع‌تر می‌شود.

DNS چیست؟

سیستم نام دامنه Domain Name System یا به اختصار (DNS) همان دفترچه تلفن اینترنت است  و نام‌های دامنه قابل خواندن توسط انسان مثل (www.google.com) را به آدرس‌های IP قابل خواندن توسط ماشین (مثلاً 192.0.2.44) ترجمه می‌کند تا امکان دسترسی به اطلاعات آنلاین میسر کند.

مرورگرهای وب از طریق آدرس های پروتکل اینترنت (IP) تعامل می کنند. DNS نام دامنه را به آدرس های آی پی ترجمه می کند تا مرورگرها بتوانند منابع اینترنتی را بارگیری کنند. هر دستگاهی که به اینترنت متصل می شود، از تلفن هوشمند یا لپ‌تاپ شما گرفته تا سرورهای وب‌سایت‌های بزرگ ،یک آدرس IP منحصر به فرد به آن اختصاص می یابد تا سایر دستگاه ها از طریق آن آدرس، دستگاه مورد نظر را بیابند.

با استفاده از سرورهای DNS نیازی نیست که آدرس‌های IP مانند 192.178.1.1 در نسخه 4 آدرس های آی پی یا آدرس‌های آی پی پیچیده‌تر الفبایی-عددی جدیدتر مانند 2400:cb00:2048:1::c629:d7a2 را در نسخه 6 آدرس های آی پی حفظ کرد. برای ورود به یک وب‌سایت  از طریق یک مرورگر وب، نیازی نیست یک شماره طولانی را به خاطر بسپارید؛ تنها کافی است نام دامنه‌ مانند www.darianet.com را وارد کنید و مستقیما به سایت وارد شوید.

انواع سرورهای DNS

سرور دی اس ان نام دامنه وب سایت را که کاربران در مرورگرهای وب جستجو می کنند را  به آدرس های آی پی عددی مربوطه ترجمه می کنند. چهار نوع سرور دی ان اس وجود دارد: Recursive resolvers، root nameservers، TLD nameservers و authoritative nameserver. در یک جستجوی DNS معمولی (زمانی که هیچ cache وجود ندارد)، این چهار سرور با هماهنگی با هم کار می کنند تا آدرس آی پی یک دامنه مشخص را به کلاینت تحویل  دهند.

Recursive resolvers: (همچنین DNS recursor) اولین مرحله در یک کوئری (query)  DNS است که به عنوان یک واسط بین یک کلاینت و یک نیم سرور  DNS عمل می کند. پس از دریافت یک کوئِری  از یک کلاینت ، یک Recursive resolver  با استفاده از داده‌های ذخیره‌شده (cache) از درخواست های قبلی، پاسخ می‌دهد.

در صورتی که هیچ رکوردی ذخیره نشده باشد، درخواستی را به نِیم سرور ریشه ارسال می‌کند، پس از آن، درخواست دیگری را به نِیم سرورTLD می فرستد، و نهایتا آخرین درخواست را به یک نِیم سرور authoritative ارسال می‌کند؛ و پس از دریافت پاسخ از نِیم سرور authoritative که حاوی آدرس آی پی درخواستی کلاینت هست، recursive resolver پاسخ را برای کلاینت ارسال می‌کند.

در طی این فرآیند، اطلاعات دریافتی از نِیم سرور authoritative  در حافظه پنهان (cache) توسط recursive resolver ذخیره می شود تا زمانیکه که یک کلاینت آدرس آی پی یک نام دامنه را که اخیراً توسط کلاینت دیگری درخواست شده است را درخواست می کند، resolver  بتواند با دور زدن فرآیند ارتباط نِیم سرور ها، رکورد درخواستی را از حافظه پنهان به کلاینت تحویل دهد.

اکثر کاربران اینترنت Recursive Resolver که از ISP خود دریافت می کنند، استفاده می کنند؛ اما گزینه های دیگری از جمله Google Public DNS نیز وجود دارد.

root nameserver: نِیم سرور ریشه اولین ایستگاه در جستجوی یک Recursive Resolver برای رکوردهای DNS  است. نِیم سرور ریشه ، درخواست recursive resolver که شامل یک نام دامنه است را می‌پذیرد؛ و با هدایت recursive resolver به یک نِیم سرور TLD بر اساس پسوند آن دامنه (.com ، net. ، .org و غیره) پاسخ می‌دهد. نِیم سرورهای ریشه توسط سازمان غیرانتفاعی (ICANN) نظارت می‌شوند.

13 نِیم سرور ریشه در سراسر جهان وجود دارد و هر کدام از آنها دارای چندین نسخه هستند که برای پاسخ های سریعتر ازAnycast routing  استفاده می کنند؛ در مجموع تعداد این سرور ها بیش از 600 عدد است.

TLD nameserver: نِیم سرور  top-level domainیا اختصارا نِیم سرورTLD ، اطلاعات همه نام‌های دامنه‌ای که یک پسوند دامنه مشترک دارند، مانند .com، .net و یا هر پسوند دیگری را، حفظ می‌کند. به عنوان مثال، یک نِیم سرورTLD  پسوند .com حاوی اطلاعاتی هر وب سایتی است که به .com ختم می شود. فرض کنیم کاربری در جستجوی google.com باشد، پس از دریافت پاسخ از نِیم سرور ریشه، recursive resolver یک کوئِری را به نِیم سرورTLD  پسوند .com ارسال می کند، و نِیم سرورTLD  با معطوف کردن ذهن ما به سمت authoritative nameserver به آن دامنه پاسخ می‌دهد. .

مدیریت نِیم سرورهای TLD به عهده (IANA) که شعبه ای از ICANN است، می باشد. IANA سرورهای TLD را به دو گروه اصلی تقسیم می کند:

• دامنه های عمومی: دامنه هایی هستند که مختص یک کشور خاص نیستند، برخی از شناخته شده ترین نمونه هایاین نوع دامنه ها شامل .com، .org، .net، .edu و .gov هستند.
• دامنه‌های کد کشورها: این دامنه‌ها شامل هر دامنه‌ای می‌شود که مختص یک کشور یا ایالت خاص است. به عنوان مثال می توان به .uk، .us، .tr و .ir اشاره کرد.

Authoritative nameserver: هنگامی که یکRecursive resolver  پاسخی از یک نِیم سرور TLD دریافت می کند، resolver  با استفاده از آن پاسخ به یک نِیم سرور authoritative هدایت می شود. این  نِیم سرور معمولا آخرین مرحله است که resolver  در مسیرش به سمت یک آدرس آی پی طی می کند. نِیم سرور authoritative حاوی اطلاعات مختص به نام دامنه ای است که ارائه می کند (به عنوان مثال google.com) و می تواند آدرس آی پی که سرور در رکورد DNS A یافت را به Recursive resolver ارائه کند؛ و در صورتی که دامنه دارای رکورد CNAME (نام مستعار) باشد، یک دامنه مستعار ارائه می‌کند. طی این مرحله، Recursive resolver باید یک جستجوی DNS کاملاً جدید را برای تهیه رکورد از یک نِیم سرور authoritative (که اغلب یک رکورد A حاوی آدرس IP است) را انجام دهد. Cloudflare DNS نِیم سرورهای authoritative را توزیع می کند که همراه با Anycast routing ارائه می شوند تا آنها را قابل اطمینان تر کند.

چگونه DNS ترافیک را به اپلیکیشن وب شما هدایت می کند؟

نمودار زیر نمایی کلی از نحوه عملکرد سرویس های دی ان اس  recursiveو authoritative  برای هدایت کاربر نهایی به یک وب سایت یا اپلیکیشن را نشان می دهد.

1. کاربر یک مرورگر وب را باز می کند، example.com را در نوار آدرس تایپ می کند و Enter را فشار می دهد.
2. درخواست example.com به یک DNS resolver هدایت می‌شود که معمولاً توسط ارائه‌دهنده خدمات اینترنت (IPS) مدیریت می‌شود.
3. DNS resolver درخواست example.com را به یک نِیم سرور ریشه DNS ارسال می‌کند.
4. resolver DNS دوباره درخواست example.com را به یکی از نِیم سرورهای TLD برای دامنه‌های .com ارسال می‌کند. سرور نام دامنه های .com به این درخواست با استفاده از نام چهار نِیم سرور Amazon Route 53 که با دامنه example.com مرتبط هستند، پاسخ می دهد.
5. resolver DNS یک نِیم سرورهای Amazon Route 53 را انتخاب می‌کند و درخواست example.com را به آن نِیم سرور ارسال می‌کند.
6. نِیم سرورهای Amazon Route 53 در com بدنبال رکورد www.example.com جستجو می کند، مقدار مربوطه، مثلا آدرس IP یک وب سرور، 192.0.2.44، را دریافت می کند، و آدرس آی پی را به resolver DNS برمی گرداند.
7. حال resolver DNS آدرس آی پی مورد نیاز کاربر را در اختیار دارد؛ resolver آن مقدار را به مرورگر وب برمی گرداند. resolver DNS آدرس آی پی com را برای مدت زمانی که شما مشخص می کنید، ذخیره می‌کند تا در صورت مراجعه شخصی به example.com در دفعات بعد بتواند سریع‌تر پاسخ دهد.
8. مرورگر وب درخواست ویزیت example.com را که از resolver DNS دریافت کرده است را به آدرس IP ارسال می کند. و این همان محتوای مورد درخواست شما است؛ مثلا یک وب سرور در حال اجرای سرویس ذخیره سازی آمازون (Amazon S3 bucket).
9. وب سرور یا هر منبع دیگری در 192.0.2.44، صفحه وب example.com را به مرورگر وب برمی گرداند و نهایتا صفحه توسط مرورگر وب به نمایش در می آید.

کش دی ان اس چیست؟

حافظه نهان (cache)  یا کَش دی ان اس (سیستم نام دامنه) رکوردی است از تمام کوئِری ( درخواست) هایی که از مرورگر شما به سرور DNS انجام می شود. هنگامی که یک URL را در مرورگر خود وارد می کنید، مرورگر شما درخواستی را به سرور دی ان اس ارسال می کند و آدرس آی پی URL را طلب می کند. پس از دریافت آدرس، مرورگر شما خواهد توانست تا وب سایت مورد نظر را در پنجره شما بارگیری کند.

اگر دفعات بعد سعی کنید به وب سایت مورد نظر دسترسی داشته باشید، چه اتفاقی خواهد افتاد؟ آیا مرورگر باید یک درخواست کاملاً جدید به سرور DNS ارسال کند؟ جواب منفی است.

پیش‌فرض اکثر سیستم‌ های عامل‌ بر این است که آدرس‌های IP و دیگر رکوردهای سیستم نام دامنه (DNS) را به منظور انجام سریع‌تر درخواست‌های آتی ذخیره می‌کنند، حاصل این ذخیره سازی، کش دی ان اس نامیده می شود.

زمانیکه شما قصد استفاده از یک وب سایت برای باز دوم استفاده کنید، این کش مانع از این می شود که  مرورگر درخواست جدیدی ازسال کند؛ و بجای آن از اطلاعات ذخیره شده کش برای بارگذاری وب سایت استفاده کند. این امر زمان پاسخگویی سرور را کاهش می دهد و موجب بارگذاری سریعتر سایت می شود.

کاربرد Flush DNS یا (پاکسازی دی ان اس )

Flushing DNS، هر آدرس آی پی یا سایر رکوردهای DNS را از کش شما پاک می کند و این مسئله به حل مشکلات امنیتی، اتصال به اینترنت و سایر مشکلات کمک کند.

به عنوان مثال، وقتی برای اولین بار https://lonezscents.com را در نوار آدرس مرورگر خود تایپ می کنید، مرورگر از سرورهای دی ان اس در مورد مکان سایت پرسش می کند و هنگامی که این اطلاعات را بدست می آورد، آن را در حافظه پنهان لوکال خود ذخیره می کند. سپس، زمانیکه دز دفعات بعد آدرس وب سایت تایپ می شود، مرورگر ابتدا اطلاعات DNS خود را در کش لوکال جستجو می کند و بدین ترتیب می تواند سایت را سریعتر بارگذاری کند.

اما وجود کش دی ان اس همیشه هم مفید نیست؛ گاه آدرس های آی پی خطرناک یا نتایج خراب می توانند در حافظه پنهان ذخیره شوند و نیاز به حذف شدن دارند. کش DNS همچنین می تواند به اتصال شما به اینترنت تأثیر بگذارد و یا مشکلات دیگری ایجاد کند. دلیل هر چه باشد مهم نیست، ولی همه سیستم‌عامل‌های اصلی برای شما این امکان را فراهم می کنند که فرآیند پاک کردن حافظه پنهان یاFlush DNS را اجباری کنید.

نکته حائز اهمیت در این باره این است که کش DNS شما هر از گاهی و بدون دخالت شما خود به خود پاک می شود. و این به این دلیل است که کش دی ان اس علاوه بر ذخیره سازی تمام اطلاعات مربوط به شناسایی و یافتن یک وب سایت، مؤلفه ای به نام TTL را نیز ذخیره می کند.

DNS cache Time to Live

TTL کش دی ان اس یک دوره زمانی (بر حسب ثانیه) است که مشخص می کند رکورد DNS برای آن سایت تا آن زمان معتبر باقی می ماند. در طول این بازه زمانی، تمامی درخواست ها برای وب سایت مد نظر از کش لوکال بدون کمک سرور DNS پاسخ داده می شود ولی پس از انقضای TTL، اطلاعات مربوطه از کش حذف می شود.

با وجود TTL، بنا به برخی دلایلی ممکن است لازم باشید به جای اینکه وظیفه حذف کش را به TTL بسپاریم، مجبورباشیم خودمان شخصا و قبل از انقضا این بازه زمانی اقدام به پاکسازی  رکوردهای کش کنیم. در ادامه دلیل این اجبار را بررسی خواهیم کرد.

چرا DNS را باید پاک کرد؟

به چند دلیل ممکن است مجبور باشید تا کش DNS خود را پاک کنید. این دلایل می توانند با امنیت، مشکلات فنی یا حریم خصوصی داده ها مرتبط باشند. در ادامه به طور خلاصه به هر میپردازیم.

1. جلوگیری از جعل :DNS جعل DNS حمله ای است که در آن عوامل مخرب به کش DNS شما دسترسی پیدا می کنند و اطلاعات را تغییر می دهند تا شما را به یک سایت اشتباه هدایت کنند. در برخی موارد، آنها شما را به یک وب‌سایت کلاه برداری که شبیه مقصد مورد نظر است هدایت می‌کنند تا اطلاعات حساس شما نظیر اطلاعات ورود به سیستم بانکی آنلاین خود را وارد کنید.
2. خطای 404 : فرض کنید اطلاعات DNS سایتی را که مدتی است به نام دامنه یا میزبان جدیدی منتقل شده است، ذخیره کرده اید. در این صورت، اطلاعات DNS روی کامپیتور شما ممکن است فوراً به‌روزرسانی نشود و موجب شود که در نهایت یا با خطای 404 مواجه شوید و یا نسخه قدیمی سایت را مشاهده کنید. اگرچه اطلاعاتبه هر نحوی در DNS شما به روز خواهند شد ولی، لازم نیست منتظر بمانید. کش دی ان اس را در هر زمانی که بخواهید می توانید پاک کنید.
3. مشکل دسترسی به یک وب سایت: اگر در بارگذاری وب‌سایت به مشکل برخورد کردید، ابتدا باید مراحلی بغیر از پاک کردن کَش مانند پاک کردن فایل‌ها و کوکی‌های موقت مرورگر، تغییر تنظیمات مرورگر برای خاموش کردن بلاک کننده‌های پاپ-آپ و اجازه دادن به سایت‌ها برای ذخیره سازی و خواندن کوکی‌ها را امتحان کرد. اما اگر انجام موارد بالا کارساز نبود، با پاک کردن رکورد های DNS خود می‌توانید درخواست جدیدی به سرور ارسال کنید.
4. تمایل به خصوصی نگه داشتن رفتار جستجوی خود: شاید تصور کنید منظور از ردیابی رفتار کاربر در اینترنت تنها منحصر به کوکی ها است، اما کش دی ان اس نیز می تواند سوابق جستجوی شما را آشکار کند. دلیل این موضوع این است که کش DNS طوری طراحی شده است که مانند یک دفترچه آدرس مجازی عمل می کند و اطلاعات وب سایت هایی را که معمولا بازدید می کنید را ذخیره می کند. برای در امن نگهداشتن این اطلاعات از دست گردآورندگان داده یا عوامل مخرب در وب، بهتر خواهد بود که به صورت دوره ای کش DNS خود را پاک کنید.

مراحل پاک سازی (Flush) کش دی ان اس

فرآیند پاک کردن بسته به سیستم عامل کامپیتور شما متفاوت است. این روند را در دو سیستم عامل اصلی ویندوز و مک و همچنین گوگل کروم بررسی می کنیم.

مراحل پاکسازی در Mac: فرآیند پاکسازی کش در همه نسخه های نرم افزاری Mac کامپیتور یکسان است؛ تنها تفاوت در مرحله 6 است که خط فرمان متفاوتی دارد.

1. Finder را باز کنید.
2. روی Applications کلیک کنید.
3. به پوشه Utilities بروید و روی آن کلیک کنید.
4. Terminal را باز کنید.
5. برای باز کردن Terminal ، می‌توانید به سادگی Launchpad را باز کنید و در نوار جستجو عبارت Terminal را تایپ کنید.
6. در پنجره Terminal ، یکی از دستورات زیر را بر اساس نسخه نرم افزار خود تایپ کنید:

• Ventura & Monterey: sudo dscacheutil -flushcache; sudo killall -HUP mDNSResponder
• Lion, Mountain Lion, Mavericks, El Capitan, Sierra, High Sierra, Mojave: sudo killall -HUP mDNSResponder
• Yosemite: sudo discoveryutil mdnsflushcache
• Tiger: lookupd -flushcache

7. رمز عبور خود را وارد کرده و دوباره Enter را فشار دهید.
8. باید پیامی را مشاهده کنید که تأیید می کند کش دی ان اس ریسِت شده است.

مراحل پاکسازی در ویندوز : این مراحل برای پاکسازی کش دی ان اس در ویندوز 10 و 11 است ولی برای ویندوز 8.1 نیز کار کند.

1. روی دکمه Start کلیک کنید.
2. Command Prompt را انتخاب کنید.
3. برای باز کردن کنسول command prompt، می‌توانید به سادگی کلیدهای Windows و R را همزمان فشار دهید و cmd را وارد کنید.
4. یک پنجره پاپ-آپ خواهید دید مبنی بر اینکه آیا می خواهید به Command Prompt اجازه دهید تا تغییراتی در کامپیتور شما ایجاد کند. در صورت تمایل، بله را انتخاب کنید.
5. در این مرحله شاید از شما درخواست شود تا به عنوان ادمین وارد شوید، برای ادامه باید با ادمین سیستم خود تماس بگیرید.
6. در پنجره خط فرمان، ipconfig /flushdns را تایپ کنید.
7. Enter را فشار دهید.
8. حال پیامی را خواهید دید که تأیید می کند کش DNS Resolver با موفقیت پاک شد.

مراحل پاکسازی در گوگل کروم: گوگل کروم یک سیستم عامل نیست، اما جدای از کش سیستم عامل و کَش مرورگر کروم، یک کش DNS برای خودش نگه می دارد. اگر Chrome را به‌عنوان مرورگر وب پیش‌فرض خود انتخاب کرده باشید، باید هم کش DNS Chrome و هم کش DNS سیستم عامل خود را پاک کنید. این روند از این قرار است:

1. آدرس chrome://net-internals/#dns را در نوار آدرس مرورگر خود تایپ کنید.
2. روی دکمه Clear host cache کلیک کنید.
3. تمام. کش دی ان اس گوگل کروم فلاش (پاک شد).

بهترین سرورهای DNS رایگان 2024

یک سرور دی ان اس خوب تجربه وب نوردی و اتصال آنلاین سریعتر و ایمن تری را نسبت به  دی ان اسISP شما فراهم می آورد. با هر بار آنلاین شدن، به صورت خودکار ISP شما، یک سرور DNS به شما اختصاص می دهد، اما بیشتر اوقات دی ان اس ISP شما بهترین انتخاب نیست؛ در صورت کند بودن دی ان اس، سرعت مرور شما کاهش می یابد که در این صورت، احتمالا نتوانید به قسمتی و یا شاید کل وب دسترسی داشته باشید.

ناگفته نماند که لزوما همه دی ان اس های رایگان عمومی بهتر از دی ان اس ISP شما نخواهند بود؛ جهت راهنمایی برای انتخاب بهترین گزینه در این قسمت از مطلب برآنیم تا 4 مورد از برجسته ترین سرورهای DNS را معرفی کنیم.

Cloudflare: سرورهای DNS اولیه و ثانویه: 1.1.1.1 و 1.0.0.1

Cloudflare که به خاطر CDN رتبه برتر خود شناخته می شود، با گسترش رِنج خود سعی کرده تا بر بگیرنده یک سرویس DNS عمومی جدید باشد. تمرکز اصلی  Cloudflareبیشتر بر روی اصول است. عملکرد این سرور و همچنین آزمون های مستقل توسط سایت‌هایی مانند DNSPerf نشان می‌دهد که Cloudflare سریع‌ترین سرویس DNS عمومی برای سرعت‌های خام در سراسر جهان است.

برجستگی دیگری Cloudflare  حفظ حریم خصوصی است؛ همه لاگ ها در طول 24 ساعت همگی حذف می شوند. فیلترینگ محتوا را برای نرم افزارهای مخرب و مسدود کردن محتوای بزرگسالان به ترتیب با سرویس های 1.1.1.2/1.0.0.2 و 1.1.1.3/1.0.0.3 معرفی کرده است( البته انتخاب این دو گزینه اختیاری است). همچنین انجمن Cloudflare برای زمانی ارائه شده که شما با مشکلی مواجه شدید.

Google Public DNS: سرورهای DNS اولیه و ثانویه: 8.8.8.8 و 8.8.4.4

دی ان اسGoogle Public  یک جایگزین ساده و موثر برای نِیم سرورهای ISP است.در رعایت حریم خصوصی نمی تواند با Cloudflare برابری کند، اما بد هم نیست. سرویس گوگل اطلاعات آدرس IP دستگاه درخواست کننده را برای حدود 24 تا 48 ساعت برای عیب یابی و اهداف تشخیصی ثبت می کند. سایت پشتیبانی گوگل راهنمایی های بسیار مختصری آنهم فقط برای کاربران با تجربه ارائه می دهد.

Gcore: سرورهای DNS اولیه و ثانویه: 95.85.95.85 و 2.56.220.2

Gcore که قبلاً با نام G-Core Labs شناخته می شد، به عنوان یک شرکت زیرساخت اینترنتی شناخته شده در سطح جهانی است که به خاطر ثبت رکوردهای متعدد شناخته شده است. این شرکت در درجه اول برای ارائه راه کارهای محاسباتی ابری و لبه ای قوی متناسب با بخش های سرگرمی و رسانه است معروف است.

اگر به دنبال سرورهای مجازی یا اختصاصی هستید که توسط یک زیرساخت بین‌المللی قوی پشتیبانی می‌شوند با این شرط که هزینه‌های برایتان اوکی هستید (احتمالاً هزینه‌های اضافی زیادی دارند )، پس Gcore احتمالا برای نیازهای شما ایده آل خواهد بود.

Quad9: سرورهای DNS اولیه و ثانویه: 9.9.9.9 و 149.112.112.112

Quad9 یک DNS با تجربه است که از آگوست 2016 یک سرویس DNS سریع و رایگان ارائه می دهد. توانایی این شرکت در مسدود سازی دامنه های مخرب با جمع آوری اطلاعات از «حدود 20» منبع عمومی و خصوصی میسز شده است.

Quad9 با عملکرد بسیار قابل‌توجه (سرعت بسیار بالاتر از حد متوسط) در حال رقابت با شرکت هایی مانند NextDNS و G-Core است، ولی کمی از رهبران بازار مانند Google و Cloudflare عقب تر است. راهنمای راه‌اندازی به اندازه شرکت های دیگر جامع نیست و برخی از آموزش‌ها کمی قدیمی به نظر می‌رسند.

DNS Zone چیست؟

یک DNS به مناطق مختلفی تقسیم می شود و هر منطقه بخشی از فضای نام دی ان اس است که توسط یک سازمان یا مدیر خاص مدیریت می شود. فضای نام دامنه سلسله مراتبی است که در آن دامنه ریشه DNS در بالا قرار دارد؛ هر منطقه DNS از یک دامنه شروع می شود و همچنین می تواند به زیر دامنه ها گسترش یابد. هدف از منطقه بندی کردن یک دی ان اس ارائه کنترل دقیق تر برای مدیران و سازمان های مسئول است.

به عنوان مثال، فرض کنید cloudflare.com  یک دامنه است و سه زیر دامنه آن از این قرار هستند: support.cloudflare.com، community.cloudflare.com و .blog.cloudflare.com

دامنه cloudflare.com میتواند در همان منطقه زیر دامنه های community.cloudflare.com و support.cloudflare.com باشد؛ ولی اگر مدیران نیازمند کنترل دقیق تری باشند ( شاید به دلیل تعداد دستگاه های متصل به سایت support و حجم سوابق DNS مرتبط) می توان زیر دامنه support.cloudflare.com را در منطقه خاص خود پارتیشن بندی کرد..

به عنوان مثال، دامنه “example.com” می تواند در همان منطقه زیر دامنه های “blog.example.com” و “community.example.com” وجود داشته باشد. ولی اگر مدیران نیاز مند کنترل دقیق تری باشند ( شاید به دلیل تعداد دستگاه های متصل به سایت support و حجم سوابق DNS مرتبط) می توان زیر دامنه support.cloudflare.com را در منطقه خود پارتیشن بندی کرد. منطقه DNS مشخص می کند که یک دامنه یا بخشی از آن دامنه توسط کدام مدیر مدیریت شود. با این حال، یک منطقه می تواند چندین زیر دامنه را در بر بگیرد. و چندین منطقه می تواند در یک سرور دی ان اس واحد وجود داشته باشد. منظور از مناطق DNS دلالت بر جداسازی فیزیکی نیست، بلکه هدف از ان کنترل قسمت‌های مختلف فضای نام است.

Zoneها ( منطقه بندی) می تواند بار مدیریتی مرتبط با یک دامنه را کاهش دهد، حجم درخواست DNS را کاهش دهد و همچنین کارایی و مقیاس پذیری کلی خدمات DNS را افزایش دهد. مدیریت منطقه موثر که از ویژگی‌های امنیتی مانند DNSSEC و به‌روزرسانی‌های پویا استفاده می‌کند، با تقویت امنیت دی ان اس، تهدیدات امنیتی مانند جعل DNS و حملات ربودن را کاهش دهد.

انواع DNS Zone

منطقه DNS اولیه: Primary( Master) DNS zone این منطقه از DNS فایل منطقه اصلی را با تمام رکوردهای DNS آن منطقه ذخیره می کند. این منطقه یک کپی خواندن/نوشتن است؛ به‌روزرسانی‌های منطقه در این ناحیه انجام می‌شود و سپس در مناطق ثانویه کپی می‌شود. در یک زمان واحد فقط یک منطقه اصلی روی یک سرور DNS می تواند وجود داشته باشد. مدیریت هاست از این منطقه امکان پذیر است.

منطقه DNS ثانویه: Secondary( Slave) DNS zone یک کپی فقط-خواندنی (read-only) از منطقه اولیه است که برای ایجاد افزونگی و اجرای تعادل بار برای کوئری‌های DNS استفاده می‌شود.

درخواست‌های DNS اغلب در بین سرورهای اولیه و ثانویه توزیع می‌شوند. در صورت از کار افتادن سرور اصلی، سرورهای ثانویه می‌توانند تمام یا بخشی از بار را با استفاده از انتقال دهنده منطقه (zone transfers) به عهده بگیرند مناطق ثانویه همچنین با سرورهای اولیه در ارتباط هستند تا از به روز بودن نسخه ها اطمینان حاصل کنند.

منطقه Forward lookup: با استفاده از منطقه جستجوی فوروارد نام دامنه را می توان به آدرس آی پی ترجمه کرد. هنگامی که یک کوئِری برای نام دامنه ای که قابل خواندن توسط انسان است، توسط یک  DNS resolver دریافت می شود، از سوابق مَپینگ A یا AAAA در این منطقه برای یافتن آدرس آی پی متناظر استفاده می کند.

منطقه Reverse lookup: منطقه جستجوی معکوس به عنوان نقطه مقابل مناطق جستجوی فوروارد، آدرس های IP را با استفاده از رکوردهای PTR (سوابق اشاره گر) به نام دامنه برمی گرداند.

از این فرآیند می‌توان برای استقرار سرویس‌هایی که نیازمند تأیید دامنه هستند استفاده کرد؛ همچنین کاربرد دیگر این فرآیند زمانی است که تیم‌ها برای ورود به سیستم نیاز به درک دامنه مرتبط با یک آدرس IP دارند است (مثلا در هنگام عیب‌یابی و فیلتر کردن هرزنامه). دامنه هایی که توسط کوئِری ها در مناطق جستجوی DNS معکوس استفاده می شود یا in-addr.arpa و یا ip6.arpa می باشد.

منطقه Stub: این منطقه در واقع  یک کپی از منطقه DNS اولیه است و فقط حاوی رکوردهایی است که سیستم برای شناسایی نِیم سرورهای authoritative برای یک منطقه به آن نیاز دارد؛ به عنوان یک اشاره گر عمل می کند و وابستگی به سرورهای recursive  برای درخواست های مناطق سطح بالا جهت مکان یابی سرور authoritative  را کاهش می دهد. نزدیکی مناطق Stub به سرورهای authoritative به کاهش ترافیک کوئری  DNS  و زمان وضوح کمک می کند.

فایل DNS zone چیست؟

یک فایل منطقه دی ان اس یک فایل متنی ساده است که در سرورهای DNS ذخیره می شود؛ تمام رکوردهای دامنه های موجود در آن منطقه را در برمی گیرد. هر خط از فایل منطقه یک رکورد منبع را مشخص می کند (اطلاعاتی در مورد ماهیت، که معمولاً بر اساس نوع داده سازماندهی می شود).

این سوابق منابع هستند که تضمین می کنند زمانی که یک کوئِری توسط یک کاربر ارسال می شود، DNS خواهد توانست به سرعت کاربران را به سرور صحیح هدایت کند. فایل های Zone همیشه با یک رکورد Start of Authority (SOA)  شروع می شوند که حاوی اطلاعات مهمی از جمله اطلاعات تماس مدیر منطقه است.

چه نوع رکوردهای DNS در فایل DNS Zone وجود دارد؟

فایل‌های منطقه در ان اس با دو رکورد اجباری شروع می‌شوند:

1. رکورد SOA:یا شروع authority  که نِیم سرورauthority  اصلی منطقه DNS را مشخص می‌کند
2. TTL جهانی: که تعیین می کند رکوردها چگونه باید در کش لوکال دی ان اس ذخیره شوند.

انواع دیگر رکورد های فایل zone از این قرار هستند:

1. A records: رکوردهای A که نماینگر آدرس های نسخه 4 آدرس های آی پی هستند و رکورد های AAAA  که نمایانگر آدرس های نسخه 6هستند.
2. Mail exchanger records یا یه اختصار MX records: رکوردهای مبدل ایمیلی که یک سرور ایمیل SMTP را برای یک دامنه مشخص می کند.
3. Canonical name records یا به اختصار CNAME records: رکوردهای نام متعارف که نام هاست را از یک نام مستعار به یک دامنه متعارف هدایت می کند.
4. Name server records یا به اختصار NS records: سوابق نِیم سرور که مبین این است که سرور DNS به یک نِیم سرورauthoritative  خاص متصل است.
5. Pointer records یا به اختصار PTR records: رکوردهای اشاره گر که جستجوی معکوس DNS را مشخص می کند.
6. Text records یا به اختصار TXT records: رکوردهای متنی که نشانگر سابقه چارچوب خط مشی فرستنده را برای احراز هویت ایمیل است.

فایروال DNS چیست؟

فایروال DNS به عنوان یک ابزار محافظتی بین resolver کاربر و نِیم سرور authoritative قرار می گیرد و  امنیت و عملکرد سرورهای DNS را بهبود می بخشد. این نوع فایروال‌ها با تجهیز به قابلیت‌های محدودکننده نرخ، از حملات سایبری جلوگیری می کنند و با ارائه پاسخ‌های DNS از طریق کش، کارکرد بی وفقه سرویس را، حتی در صورت خرابی سرور، تضمین خواهند کرد.

علاوه بر این، فایروال‌های DNS با جستجوی سریع‌تر DNS و استفاده بهینه از پهنای باند، کارایی را تقویت می‌کنند. در کل مزایای فایروال دی ان اس از موارد هستند: امنیت یکپارچه، افزایش دسترسی، عملکرد بسیار سریع.

DNSSEC چیست؟ 

DNS به خودی خود ایمن نیست؛ دی ان اس ها در دهه 80 قرن بیست میلادی پایه گذاری شدند، زمانیکه اینترنت بسیار کوچک بود و اولویت اصلی در طراحی ان امنیت نبود. با گسترش روزافزون اینترنت خطرات امنیتی مرتبط با دی ان اس نیز روز بروز در حال افزایش می باشد؛

دانشمندان در کارگروه مهندسی اینترنت (IETF) سال ها قبل، عدم وجود احراز هویت قدرتمند در دی ان اس را دریافته بودند؛ کار بر روی یک راه کار در دهه آخر قرن بیستم آغاز شد و نتیجه کار آن SEC Security Extensions  و یا به اختصار DNSSEC بود.

DNSSEC احراز هویت در DNS را با استفاده از امضای دیجیتال بر اساس رمزنگاری کلید عمومی تقویت می کند. DNSSEC موجب می شود که این کوئری ها و پاسخ‌های DNS نباشند که به صورت رمزنگاری شده امضا می‌شوند، بلکه خود داده‌های DNS باشند که توسط مالک داده‌ها امضا می‌شوند.

دو ویژگی مهمی که DNSSEC به پروتکل DNS اضافه می کند: احراز هویت مبدا داده و حفاظت از یکپارچگی داده.

رایج ترین حملات DNS

هر حمله ای که در دسترس بودن یا پایداری سرویس DNS شبکه را مورد هدف قرار دهد را حمله دی ان اس می نامیم. حملاتی بمانند مسمومیت کَش ( جعل DNS) که از DNS استفاده می کنند، نیز حملات DNS محسوب می شوند. انواع رایج حملات DNS:

حملات عمومی علیه سرویس DNS: بر روی حمله به زیرساخت DNS تمرکز می کنند.

حملات سیل آسا به شبکه: سرورهای DNS درمعرض همه نوع حملات مبتنی بر شبکه هستند. مهاجمان  از طرق فراوان می توانند حجم زیادی از ترافیک شبکه بمانند حملات  TCP/UDP/ICMPرا به سمت سرورهای DNS  روانه کنند؛ اشباع شدن لینک شبکه به سرورهای DNS، سرویس را برای سایر کاربران شبکه از دسترس خارج خواهد کرد.

آسیب پذیری نرم افزاری: مهاجمان همچنین می‌توانند از آسیب‌پذیری خاصی برعلیه نرم‌افزار سرور DNS یا سیستم‌ عامل میزبان استفاده کنند؛ تا برای ایجاد ورودی‌های تقلبی در پایگاه داده DNS، اقدامات کنترلی را دور بزنند و یا سرور DNS را از کار بیاندازند.

حملات علیه سرورهای Authoritative: نِیم سرورهای Authoritative ، منطقه DNS و رکوردها را مانند پایگاه داده نگهداری می کنند. برخی از حملات رایج علیه سرورهای DNS این موارد هستند: شناسایی، به روز رسانی غیر مجاز، حمله به زیر دامنه.

حملات علیه سرورهای Recursive: برخی از انواع این نوع حملات: مسمومیت کَش، NXDOMAIN و Phantom Domain.

سایر حملات و سوء استفاده های مبتنی بر DNS: علاوه بر حملات ذکر شده این موارد نیز گاها دی ان اس را مورد هجمه قرار می دهند: تقویت + حمله بازتاب، ربودن دامنه و تغییر مسیر، بدافزار، استخراج داده ها و تانلینگ.

مزایای DNS  چیست؟

اهمیت DNS بسیار فراتر از عملکرد اصلی آن یعنی داشتن نقش ستون فقرات اینترنت است؛ مجموعه ای از مزایا را در بر می گیرد که به کارآمدی کلی، امنیت و سرعت فعالیت های آنلاین کمک می کند. در زیر چند مورد از این مزایا بررسی می شود.

مکان یابی ساده در اینترنت: مزیت اصلی DNS توانایی آن در ساده سازی فرآیند دسترسی به وب سایت ها نهفته است؛ اگر DNS را به عنوان یک دفترچه تلفن دیجیتال در نظر بگیرید، وقتی URL یک وب سایت را در مرورگر خود تایپ می کنید،DNS  در پشت صحنه فعال است تا سریع ترURL  مورد نظر شما را به آدرس IP مربوطه ترجمه کند.

متعادل سازی بار و توزیع ترافیک: با هدایت کاربران به سمت سرورهایی که کمترین بار را دارند، DNS  می تواند عملکرد مطلوب وب سایت را حتی در زمان  اوج ترافیک تضمین می کند. این مزیت نه تنها تجربه کاربری را بهبود می بخشد، بلکه از خرابی سرور نیز جلوگیری می کند.

افزایش سرعت و عملکرد وب سایت: وقتی شما یک URL را وارد می کنید، سرور DNS نزدیک به آن با آدرس IP  سرور وب سایت پاسخ می دهد؛ این موضوع نه تنها تأخیر را کاهش می دهد، بلکه تجربه کلی استفاده از اینترنت را نیز بهبود می بخشد.

هدف گذاری جغرافیایی و تحویل محتوا: سازمان‌ها می‌توانند DNS را طوری تنظیم که کاربران به سرورهای خاص منطقه ای هدایت کنند و اطمینان حاصل کنند که محتوا و خدمات متناسب با منطقه را دریافت می‌کنند.

چه محتوای  را با زبان خاصی ارائه کنند و چه پیرو مقررات منطقه  ی خاصی باشند، DNSها تسهیل  کننده تجربیات شخصی سازی شده بر اساس موقعیت جغرافیایی کاربر هستند.

افزونگی و امکان دسترس زیاد (( High Availability: افزونگی با قابلیت اطمینان برابری می کند. DNS به سازمان ها این اجازه را می دهد تا با راه اندازی چندین سرور DNS در مکان های مختلف، افزونگی ایجاد کنند تا در صورت خرابی یکی از سرورها، سرورهای پشتیبان به طور هماهنگ وارد عمل شوند و اطمینان حاصل کنند که سرویس بی وقفه در دسترس خواهد بود.

این افزونگی نه تنها از خرابی جلوگیری می‌کند، بلکه با کمک به استراتژی‌های گذر از بلایا، موجب می شوند کسب‌وکارها حتی در شرایط چالش‌برانگیز، به فعالیت خود ادامه دهند.

تسهیل ارتباطات ایمیلی: با وجود تکامل بسترهای ارتباطی مدرن، ایمیل هنوز سنگ بنای مکاتبات باقی مانده است.؛دی ان اس نقش مهمی در فعال کردن ارتباطات ایمیلی از طریق سوابق DNS MX (مبدل ایمیل) ایفا می کند. این رکوردها پیام های دریافت شده را به سرور مناسب هدایت می کنند. بدون DNS، ارسال و دریافت ایمیل کار دشواری می بود، زیرا کاربران می بایست آدرس های IP سرور ایمیل همه گیرنده را به خاطر می سپردند و به صورت دستی وارد می کردند.

اقدامات امنیتی قوی: با فیلترینگ DNS و اقدامات امنیتی از دسترسی کاربران به وب‌سایت‌های بالقوه مخرب ممانعت می شود و حملات فیشینگ و بدافزارها و سایر تهدیدات آنلاین خنثی می شود. مسدود سازی دسترسی به وب‌سایت‌های مرتبط با فعالیت‌های مخرب، موجب خواهد شد تا دی ان اس نقش مهم و فعالی  در ایجاد یک محیط آنلاین امن‌تر برای کاربران داشته باشد.

معایب DNS  چیست؟

همانطور که بیان شد دی ان اس با مزایای فراوانی که برای کاربران اینترنتی ارائه کرد، کار را در این حوزه بسیار توسعه بخشید.با این وجود استفاده از آن برخی مشکلات را نیز بهمراه دارد که در ادامه به آنها می پردازیم. برخی از معایب DNS عبارتند از:

قابلیت هک شدن: همانطور که در گذشته شاهد بودیم زمانیکه سرورهای DNS هک می شوند، هکرها معمولا داده هایی مثل تبلیغات خودشان را در وب سایت هک شده نمایش می دهند. همپنین آنها می توانند وب سایت را به آدرس IP خود انتقال دهند و این  برای کاربران وب سایت بسیار خطرناک است زیرا بدین ترتیب اطلاعات کاربران وب سایت توسط هکرها قابل دسترسی می شود.

توقف اینترنت: در صورت مورد حمله قرار گرفتن سرورهای DNS توسط یک ویروس، وب سایت های مرتبط با آن سرورها نیز بارگیری نخواهند شد. موضوع زمانی بسیار خطرناک خواهد بود که هزاران وب سایت از کار بیفتند، و در نتیجه کسب و کار صاحبان وب سایت ها آسیب پذیر خواهند بود.

خطر تحت کنترل بودن توسط یک سازمان: تمام سرورهای DNS توسط ICANN کنترل می شوند. ICANN یک سازمان غیرانتفاعی است و متعلق به یک کشور خاص است. در صورت تغییر قوانین و مقررات آن کشور، مسئولیت ICANN نیز ممکن است تغییر کند.

اسامی نادرست: نام های دامنه برخی از هکرها مشابه با وب سایت های محبوب هستند. آنها بصورت عامدانه نام های دامنه مشابه را خریداری می کنند تا مردم را فریب دهند و از آنها سود ببرند. اگر کاربری دامنه ای را که مشابه یک وب سایت محبوب است را به اشتباه تایپ کند، کاربر به آن وب سایت اشتباهی منتقل می شود. در نتیجه آن وب سایت اطلاعات مهمی از جمله جزئیات ورود به سیستم شما را به سرقت می برد.

عیب یابی دشواری: عیب یابی سرور DNS مشکل است؛ در صورت بروز یک خطا در سرور DNS، رفع آن فرآیند دشواری خواهد بود. دلیل این امر اتصال تمام سرورهای DNS است.

رابطه سلسله مراتبی: سیستم عملکردی سرورهای DNS به صورت ارباب_رعیتی است. یکی از سرورها به عنوان ارباب برای سایر سرورهای DNS عمل می کند. سرورهای دی ان اس اصلی سایر سرورهای DNS را رهبری می کنند. در صورت خرابی سرور اصلی، سایر سرورهای DNS نیز از کار خواهند افتاد. دلیل عدم پاسخگویی غیر ممکن بود ارسال پاسخ به سرور اصلی  است.

خطای DNS یا “ DNS Server Not Responding” به چه معناست؟

پیام خطای «سرور DNS پاسخ نمی‌دهد» به این معنی است که DNS دامنه‌ای که می‌خواهید به آن دسترسی پیدا کنید در دسترس نیست و یا مرورگر شما نمی‌تواند به اینترنت متصل شود. برای رفع این خطا احتمالا باید روتر یا مودم را مجددا راه‌اندازی  کنید، مشکلات شبکه را بررسی کنید و  یا مرورگر خود را به‌روزرسانی کنید.

DNS ابری  

Cloud DNS یا ابری، شبکه ای از سرورهای DNS را در اختیار شما قرار می دهد تا به راحتی بتوانید رکوردهای DNS خود را از طریق رابط آن مدیریت کنید.

با استفاده از Cloud DNS، می‌توانید نتایج را بهبود ببخشید، هزینه‌ها را محدود کنید و از پرسنل ارزشمند فناوری اطلاعات  استفاده مفیدتری بگیرید. برخی از مزایای DNS ابری از این قرار هستند: افزونگی، مقیاس پذیری، سرعت و امنیت.

تفاوت میان سرورهای  DNS رایگان و سرورهای  DNSپولی چیست؟

ارائه دهندگان میزبانی نِیم سرور دامنه رایگان متعددیوجود دارند. آنها معمولا خدمات میزبانی DNS را همراه با ثبت دامنه رایگان ارائه می دهند. یک سرویس میزبانی وب نِیم سرور دامنه پولی معمولاً دارای چندین مزیت مانند امنیت قوی، عملکرد سریع و تنظیمات DNS سفارشی شده است. مزایای سرویس های دی ان اس پولی:

منابع بزرگتر: با تعداد منابع زیاد، وب سایت هایی با DNS پولی می توانند مدیریت سطوح بالای ترافیک را بدون هیچ مشکلی انجام دهند.

امنیت قوی تر: یک ارائه دهنده DNS پولی از یک سایت با استفاده از عناصر حفاظتی مختلف DDoS مانند نظارت فعال، سیستم هشداردهی، راه‌اندازهای خودکار، فیلترینگ ترافیک و متعادل‌سازی بار ترافیک DNS محافظت می‌کند.

عملکرد سریعتر: DNS  های پولی عملکرد وب سریعتر، پوشش جهانی و تا 99.9٪ آپتایم را ارائه می دهند. ارائه دهندگان دی ان ای های پولی معمولاً از سیستم شبکه Anycast DNS  استفاده می کنند در حالیکه سیستم دی ان اس های رایگان  Unicast است.

تاثیر DNS روی اینترنت چیست؟

DNS نقش مهمی در کارایی اینترنت، به ویژه در وب نوردی دارد؛ برای مکان یابی و بازیابی داده ها از سرورها ما نیازمند آدرس های آی پی هستیم. این آدرس ها مجموعه ای از اعداد هستند؛ تصور کنید به ازای هر وب سایتی شما می بایست کلی عدد را حفظ می کردید ولی دی ان اس چاره کار بود.

دی ان اس بسیار شبیه یک دفترچه تلفن برای اینترنت است و نام های دامنه را که به آسانی میتوان حفظ کرد را به آدرس های آی پی عددی ترجمه می کند. بدون DNS، کاربران برای دسترسی به وب‌سایت‌ها باید آدرس‌های IP پیچیده را به خاطر می سپردند و هر بار وارد می کردند، که بنظر می رسد کاری بسیار غیرعملی می بود.

جمع بندی

به طور کل باید بدانید DNS با تبدیل نام‌های دامنه به آدرس‌های IP، نقش کلیدی در عملکرد اینترنت دارد و به کاربران امکان می‌دهد تا به‌راحتی وب‌سایت‌ها را با استفاده از نام‌های قابل یادآوری جستجو کنند. این فرآیند، تجربه مرور اینترنت را ساده‌تر و سریع‌تر می‌کند، در حالی که از پیچیدگی‌های فنی آدرس‌های عددی جلوگیری می‌کند.

سوالات متداول

چرا باید کش دی ان اس را به صورت دوره ای پاک کرد؟

دلایل زیادی برای این کار وجود دارد؛ از جمله کمک در جلوگیری از طرح های فیشینگ یا سایر حملات به کامپیتور، به روزترین نسخه های سایت هایی که اخیرا بازدید شده اند، بازیابی اتصال اینترنت و کمک به حفظ حریم شخصی با خصوصی نگهداشتن داده ها.

بهترین سرورهای دی ان اس ها کدام ها هستند؟

Cloudflare: سرورهای DNS اولیه و ثانویه: 1.1.1.1 و 1.0.0.1

Google Public DNS: سرورهای DNS اولیه و ثانویه: 8.8.8.8 و 8.8.4.4

Gcore: سرورهای DNS اولیه و ثانویه: 95.85.95.85 و 2.56.220.2

Quad9: سرورهای DNS اولیه و ثانویه: 9.9.9.9 و 149.112.112.112

احتمالا شما هم بارها نام (Security Assertion Markup Language) شنیده اید. احراز هویت معمولا با ارائه یک نام کاربری و رمز عبور اتفاق می افتد. به زبان ساده پروتکل SAML ارتباط ایمن بین برنامه ها را ممکن می کند و به کاربران این قابلیت و امکان را می دهد که با اطلاعات اکانت (نام کاربری و رمز عبور) اجازه دسترسی به برنامه های مختلف را داشته باشند. در ادامه این مطلب با ما همراه باشید تا به بررسی کامل و جامع این موضوع بپردازیم.

SAML چیست؟

Security Assertion Markup Language یا SAML، روشی استاندارد که به برنامه‌ها و سرویس‌ها نشان می‌دهد که کاربر همان کاربری است که می‌گوید. SAML با ارائه روشی برای احراز هویت یک کاربر و سپس انتقال آن تأیید اعتبار به چندین برنامه، فناوری ورود به سیستم واحد (SSO) را ممکن می‌سازد. جدیدترین نسخه SAML SAML 2.0 است.

احراز هویت SAML را مانند یک کارت شناسایی در نظر بگیرید: روشی کوتاه و استاندارد برای نشان دادن اینکه کسی چه کسی است. به‌جای انجام یک سری آزمایش‌های DNA برای تایید هویت شخصی، می‌توان فقط به کارت شناسایی آنها نگاه کرد.

در محاسبات و شبکه، یکی از چالش‌های اصلی این است که سیستم‌ها و دستگاه‌هایی که توسط فروشندگان مختلف برای اهداف مختلف ساخته شده‌اند، با هم کار کنند. به این «عملکرد متقابل» می گویند: توانایی ماشین های مختلف برای تعامل با یکدیگر، علی رغم مشخصات فنی متفاوتشان. SAML یک استاندارد قابل همکاری است – این یک روش پذیرفته شده برای برقراری ارتباط هویت کاربر با ارائه دهندگان خدمات ابری است.

Log in with SAML یعنی چی؟

ورود با SAML (Security Assertion Markup Language) یک روش احراز هویت واحد SSO یا (Single Sign-On) است که به کاربران اجازه می ‌دهد تنها یک بار وارد سیستم شوند و سپس به سیستم‌ها و سرویس‌های مختلف دسترسی پیدا کنند، بدون نیاز به ورود مجدد به هر یک از این سرویس‌ها.

در این فرآیند، از  SAML به عنوان یک استاندارد باز برای تبادل اطلاعات احراز هویت بین یک Identity Provider (IdP) (ارائه‌دهنده هویت) و یک Service Provider (SP) (ارائه‌دهنده خدمات) استفاده می‌ شود. به طور کلی، وقتی کاربری قصد ورود به یک سرویس را دارد:

• کاربر درخواست ورود به یک Service Provider (SP) را ارسال می‌کند.
• SPکاربر را به Identity Provider (IdP) هدایت می‌ کند (این همان جایی است که اطلاعات ورود کاربر، مدیریت می ‌شود).
• کاربر اطلاعات احراز هویت خود را وارد کرده و IdP صحت آن را تأیید می ‌کند.
• در صورتی که اطلاعات معتبر باشدIdP یک Assertion (تأییدیه هویت) به SP ارسال می‌کند.
• SPبر اساس این تأییدیه، کاربر را به عنوان کاربر معتبر شناسایی کرده و به او اجازه دسترسی به سرویس مورد نظر را می‌دهد.

SAMLیک پروسه بسیار کاربردی برای شرکت ها و سازمان های مختلف است که نیاز به مدیریت دسترسی‌های متعدد برای کاربران دارند، چرا که این روش باعث ساده ‌سازی و افزایش امنیت در فرآیند احراز هویت می‌شود.

SAML2.0 چیست؟

SAML2.0 نسخه جدید SAML است و از سال 2005 مورد استفاده قرار گرفته است. SAML2.0 چندین نسخه از SAML را که قبلا استفاده می شدند، ترکیب کرده است. بسیاری از سیستم ها از نسخه هی قبلی مانند SAML1.1 برای سازگاری عقبرو پشتیبانی می کنند، اما SAML2.0 استاندارد جدید تری است.

SSO (Single Sign On) چیست؟

SSO یا احراز هویت یکپارچه روشی است که در آن کاربران در برابر چندین سامانه و برنامه کاربردی به صورت همزمان احراز هویت شوند. با از SSO کاربر در یک صفحه ورود به سامانه یکپارچه وارد شده و سپس می تواند از برنامه های مختلف استفاده کند. جالب است بدانید، در واقع نیازی نیست که کاربران هویت خود را به ازای هر سامانه مورد استفاده تایید کنند.

توجه داشته باشید که برای این کار، سیستم SSO باید با هر برنامه خارجی ارتباط برقرار کند تا به آنها بگوید کاربر به سیستم وارد شده است و این جایی است که SAML وارد می شود.

SAML برای چه کاری استفاده می شود؟

SAML نحوه ورود کاربران به سامانه ها یا وب سایت ها را کاملا تغییر می دهد. هدف، ساده سازی فرایند های احراز هویت و کنترل دسترسی برای همه طرفین یعنی ارائه دهندگان هویت، ارائه دهندگان خدمت و کاربران نهایی است.

SAML به جای درخواست اطلاعات اکانت هر بار ورود به سیستم، می تواند در تایید هویت کاربر به عنوان شخصی که ادعا کرده است، کمک کند و سطح اجازه را برای اعطا یا رد دسترسی تایید کند. علاوه بر این، SAML به ارائه دهندگان هویت و ارائه دهندگان خدمات و سرویس اجازه می دهد به صورت جداگانه وجود داشته باشند، که به سازمان ها کمک می کند تا مدیریت کاربر را متمرکز کرده و دسترسی به راه حل های مختلف نرم افزاری را فراهم کنند.

SAML چگونه کار می کند؟

یک فرآیند معمولی SSO شامل این سه مرحله زیر است:

• اصلی (همچنین به عنوان “موضوع” شناخته می شود)
• ارائه دهنده هویت
• ارائه دهنده خدمات

اصل/موضوع: تقریباً همیشه شامل یک کاربر انسانی است که سعی می کند به یک برنامه میزبانی ابری دسترسی پیدا کند.

ارائه‌دهنده هویت: ارائه‌دهنده هویت (IdP) یک سرویس نرم‌افزار ابری است که هویت کاربر را معمولاً از طریق یک فرآیند ورود به سیستم ذخیره و تأیید می‌کند. اساساً، نقش IdP این است که بگوید، “من این شخص را می شناسم، و در اینجا کاری است که آنها مجاز به انجام آن هستند.” یک سیستم SSO در واقع ممکن است از IdP جدا باشد، اما در این موارد SSO اساساً به عنوان نماینده IdP عمل می کند، بنابراین برای همه مقاصد و اهداف آنها در یک گردش کار SAML یکسان هستند.

ارائه‌دهنده خدمات: این برنامه یا سرویسی است که کاربر می‌خواهد از آن استفاده کند. نمونه‌های متداول عبارتند از پلتفرم‌های ایمیل ابری مانند Gmail و Microsoft Office 365 (مایکروسافت 365)، سرویس‌های ذخیره‌سازی ابری مانند Google Drive و AWS S3 و برنامه‌های ارتباطی مانند Slack و Skype. معمولاً یک کاربر مستقیماً به این سرویس ها وارد می شود، اما وقتی از SSO استفاده می شود، کاربر به جای آن وارد SSO می شود و SAML برای دسترسی به آنها به جای ورود مستقیم استفاده می شود.

این چیزی است که در یک جریان معمولی ممکن است به نظر برسد:

مدیر از ارائه دهنده خدمات درخواست می کند؛ سپس ارائه دهنده خدمات از ارائه دهنده هویت درخواست احراز هویت می کند. ارائه‌دهنده هویت یک ادعای SAML را برای ارائه‌دهنده خدمات ارسال می‌کند و سپس ارائه‌دهنده خدمات می‌تواند پاسخی را برای کاربر ارسال کند.

اگر اصل (کاربر) قبلا وارد نشده باشد، ارائه دهنده هویت ممکن است از آنها بخواهد که قبل از ارسال یک ادعای SAML وارد سیستم شوند.

سند ادعای SAML چیست؟

ادعای SAML پیامی است که به ارائه‌دهنده خدمات می‌گوید یک کاربر وارد سیستم شده است. اظهارات SAML شامل تمام اطلاعات لازم برای یک ارائه‌دهنده خدمات برای تایید هویت کاربر، از جمله منبع ادعا، زمان صدور آن، و شرایط است که این ادعا را معتبر می کند.

سه نوع مختلف از اسناد ادعاهای SAML وجود دارد:

• ادعا های تایید هویت، شناسایی کاربر را اثبات می کند و زمان ورود کاربر را به شما معرفی می کند و اینکه از چه روشی برای احراز هویت استفاده کرده است به عنوان مثال، Kerberos، فاکتور دو عاملی، NTLM و غیر
• ادعا های انتساب ویژگی های SAML را به ارائه دهنده خدمات منتقل می کند. ویژگی های SAML قطعات خاصی از داده ها هستند که اطلاعات مربوط به کاربر را ارائه می دهند.
• ادعا های تصمیم مجوز، می گوید کاربر مجاز به استفاده از خدمات باشد یا اینکه ارائه دهنده درخواست خود را به دلیل خرابی رمز عبور یا عدم دسترسی به خدمات دسترسی به خدمات شناسایی و رد می کند.

آیا احراز هویت SAML همان مجوز کاربر است؟

SAML یک فناوری برای احراز هویت کاربر است، نه مجوز کاربر، و این یک تمایز کلیدی است. مجوز کاربر یک حوزه جداگانه از مدیریت هویت و دسترسی است.

احراز هویت به هویت کاربر اشاره دارد: اینکه او چه کسی است و آیا هویت آنها توسط فرآیند ورود تأیید شده است یا خیر.

مجوز به امتیازات و مجوزهای کاربر اشاره دارد: به طور خاص، اعمالی که آنها مجاز به انجام در سیستم های یک شرکت هستند.

در مورد تفاوت بین احراز هویت و مجوز به این شکل فکر کنید: تصور کنید فردی در یک جشنواره موسیقی شرکت می کند. در ورودی جشنواره، او بلیت خود و یک مدارک شناسایی اضافی را ارائه می کند تا ثابت کند که حق داشتن بلیط را دارد. با انجام این کار، او اجازه ورود به جشنواره را دارد. او احراز هویت شده است.

با این حال، فقط به این دلیل که شخص در جشنواره است، به این معنی نیست که او می تواند به هر جایی برود و هر کاری که می خواهد انجام دهد. او می‌تواند نمایش‌های جشنواره را تماشا کند، اما نمی‌تواند روی صحنه برود و اجرا کند، و همچنین نمی‌تواند به پشت صحنه برود و با اجراکنندگان تعامل داشته باشد – زیرا او مجاز به انجام این کار نیست. اگر او پاس‌های پشت صحنه می‌خرید، یا علاوه بر حضور در صحنه، مجری هم بود، مجوز بیشتری هم داشت.

Cloudflare Zero Trust نمونه ای از راه حل های مدیریت دسترسی است. Cloudflare شرکت ها را قادر می سازد تا دسترسی کاربران به منابع و داده های داخلی را بدون استفاده از شبکه خصوصی مجازی (VPN) مدیریت کنند. به راحتی با ارائه دهندگان SSO ادغام می شود تا هم مجوز کاربر و هم احراز هویت کاربر را ارائه دهد.

پروتکل های مشابه SAML:

 به احتمال زیاد احراز هویت کاربران نسبت به برنامه های کاربردی یکی از بزرگ ترین چالشی است که بخش فناوری اطلاعات با آن روبرو است. سیستم های متنوع زیادی وجود دارد که کاربر به آنها نیاز دارد که به آنها دسترسی پیدا کند و به همین دلیل پروتکل های تایید هویت که استاندارد های باز هستند، در جهان ارائه شده است. در این بخش 5 مورد از آنها را بررسی می کنیم:

• Kerberos

Kerberos یک پروتکل تایید اعتبار شبکه است؛ این برنامه قدرتمند به منظور ارائه احراز هویت برای برنامه های کلاینت/سرور با استفاده از رمزنگاری کلید مخفی ساخته شده است. Kerberos در بسیاری از محصولات تجاری نیز موجود است.

• LDAP

(Lightweight Directory Access Protocol) LDAP یک پروتکل نرم افزاری است که به هر کسی امکان میدهد سازمان ها، افراد و سایر منابع مانند پرونده ها و دستگاه ها را در یک شبکه اعم از اینترنت عمومی یا یک اینترنت شرکتی قرار دهد.

• OpenID

یک پروتکل احراز هویت استاندارد و غیر متمرکز است و این امکان را برای کاربران فراهم می کند تا با استفاده از یک سرویس ثالث، توسط سایت های همکار تایید شوند و نیاز وب مستر ها را به سیستم های ورود به سیستم تبلیغاتی خاص خود برطرف کنند و به کاربران امکان می دهد بدون نیاز به داشتن یک شناسه رمز عبور جداگانه، به چندین وب سایت نامربوط وارد شوند.

• OAuth

یک چارچوب احراز هویت است که به برنامه های کاربردی امکان دسترسی محدود به حساب های کاربری در یک سرویس وب HTTP، مانند GitHub ، Facebook و google را می دهد.

• RADIUS

(Remote Authentication Dial in Service User) یک پروتکل شبکه است که مدیریت تایید هویت، برای کاربرانی که به یک سرویس شبکه متصل شده اند را ارائه می دهد.

مزایای پروتکل SAML

پروتکل SAML مجموعه ای از مزایای ویژه ای را برای کاربران و سازمان ها فراهم می کند. از میان این مزایا، کاهش پیچیدگی در استفاده از چندین برنامه وب به طور هم زمان به عنوان یکی از مهم ترین آنها برجسته است. مزایای ویژه دیگر شامل موارد زیر می شود:

• بهبود تجربه کاری

استفاده از پروتکل SAML نه تنها ورود به برنامه ها و سامانه ها را آسان می کند، بلکه کاربران را در بهره وری بیشتر نیز یاری می رساند. این به آن دلیل است که کاربران به راحتی به ابزار های مورد نیاز برای انجام وظایف خود دسترسی پیدا می کنند.

• کاهش خطر از دست رفتن اطلاعات اکانت و اعتبارنامه

داشتن حساب های کاربری متعدد در بیشتر مواقع منجر به فراموشی پسورد توسط افراد می شود و یا حتی در شرایط بد تر، افراد ممکن است پسورد ها را یادداشت کنند که خطر سرقت اطلاعات افزایش می یابد. اما با استفاده از پروتکل SAML کاربران فقط نیاز به یک یک ترکیب نام کاربری و رمز عبور دارند.

• افزایش امنیت

پروتکل SAML یک تایید اعتبار واحد را از یک ارائه دهنده هویت امن ارائه می دهد و اطلاعات هویتی کاربران را به ارائه دهندگان خدمات و سرویس انتقال می دهد. این جریان اطمینان می دهد که مدارک هویتی تنها به طور مستقیم ارسال می شوند و ریسک هایی مانند حملات فیشینگ یا سرقت اطلاعات اکانت را به حداقل می رساند.

• کاهش هزینه ها

پروتکل SAML به صرفه جویی قابل توجهی در زمان مدیران منابع میکند، چرا که به شما کمک می کند درخواست های پشتیبانی و بازنشانی پسورد را کاهش دهید. همچنین با کمک به حداقل رساندن هزینه های توسعه که اغلب با روش های احراز هویت اختصاصی اتفاق می افتد، اقتصادی تر می شود.

• مدیریت ساده تر کاربران

با وجود کارمندانی که از چندین برنامه مختلف استفاده میکنند و می تواند برای ادارات فناوری اطلاعات مشکل ساز باشد که باید تغییرات در حقوق دسترسی کارمندان را مدیریت کنند، به خصوص در صورت تغییر نقش کارمندان یا جذب افراد جدید به شرکت است.

با استفاده از پروتکل SAML، امکان بهره برداری از این مزایا و بهره وری بهتر در سیستم ها و سرویس های آنلاین فراهم می شود.

آیا پروتکل SAML آسیب پذیر است؟

SAML یک پروتکل امنیتی برای تبادل اطلاعات هویتی و اجازه دسترسی استفاده می شد. این پروتکل طراحی شده تا امکان استفاده از آن در محیط های مختلف و برای موارد متعددی را فراهم کند. طراحان SAML هنگام توسعه این پروتکل با در نظر گرفتن انعطاف پذیری و قابلیت اطمینان بالا عمل کرده اند.

در ساختار SAML، ارسال Signature به تنهایی برای اعتبار سنجی کافی نیست و باید همراه با محتوای content To sign ارسال شود. این رویکرد به نظر می رسد که ممکن است انعطاف پذیری را کاهش دهد. اگر از روش دیگری استفاده می شد و signature به صورت جداگانه ارسال میشد، ممکن بود که ساختار و انتقال اطلاعات به شکلی ساده تر انجام شود.

با این حال، انتخاب طراحان SAML برای جای دادن تمام اطلاعات در یک فایل XML به سادگی و انعطاف پذیری بیشتر در ارتباط های میان سرور و مشتری منجر شده است. این انتخاب به معنای این است که می توان تمام اطلاعات مرتبط با هویت و اجازه دسترسی را در یک فایل قرار داد و به سادگی آن را انتقال داد.

به طور خلاصه، امضا و اعتبار سنجی فایل های XML دشوار است؛ اما ابزار ها و روش هایی وجود دارند که این چالش را برطرف می کنند. شواهد نیز نشان دهنده این است که این مسئله امنیتی به شدت جدی است. به نظر می رسد تمام پروتکل هایی که از رویکرد های مشابه با SAML استفاده میکنند، در معرض آسیب پذیری های امنیتی قوی هستند.

چطور آسیب پذیری های SAML را کاهش دهیم؟

جهت کاهش آسیب پذیری ها، به منظور افزایش امنیت در مسائل امنیتی، لازم است فرایند ارزیابی پایداری قبل از پردازش فایل های XML انجام شود. به طور کلی، برای ارزیابی امضا به جای استفاده از روش های ارزیابی مبتنی بر بایت، می توان مراحل زیر را دنبال کرد:

ارزیابی پایداری round-trip: در این مرحله، فایل XML باید به صورت کامل تجزیه و تحلیل شود و سپس مجددا ترکیب شود. این عملیات برای اطمینان از اینکه اطلاعات در هنگام تجزیه و تحلیل فایل گم نشده باشد و همچنین تغییرات ناخواسته در فایل ایجاد نشده باشد، انجام می شود.

انجام مجدد واکاوی فایل XML: پس از مرحله اول، فایل XML مجددا باید تجزیه و تحلیل شود. این اقدام از جهت اطمینان از صحت محتوای فایل بسیار مهم است.

ایجاد canonical XML: در این مرحله، یک نسخه کانونیکال از فایل XML ایجاد می شود. این نسخه با استفاده از قوانین و تبدیلات پیچیده تر از XML design، بازسازی می شود. این کار از جهت حفظ یکنوایی و تبدیل محتوای XML به شکل استاندارد و تعیینی مهم است.

همانطور که گفته شد، مراحل به شدت پیچیده بوده و از این پیچیدگی ها می توان خطاها و مشکلات امنیتی به وجود آورد. به همین دلیل، انجام صحیح و دقیق این مراحل ضروری است تا آسیب پذیری ها جلوگیری شود و امنیت اطلاعات حفظ شود.

جمع بندی 

در پایان، می‌توان گفت که SAML به‌عنوان یک استاندارد جهانی، نقش بسیار مهمی در تسهیل ارتباطات ایمن بین برنامه‌ها و سرویس‌ها ایفا می‌کند. با استفاده از این پروتکل، سازمان‌ها می‌توانند از یکپارچگی در احراز هویت کاربران خود بهره‌مند شوند و تجربه‌ای راحت‌تر و امن‌تر برای کاربران فراهم کنند. بهره‌گیری از SAML نه تنها امنیت را افزایش می‌دهد، بلکه به ساده‌سازی فرآیندهای احراز هویت و کاهش پیچیدگی‌های مدیریتی نیز کمک می‌کند. در دنیای امروز که نیاز به ارتباطات امن و یکپارچه بیشتر از همیشه حس می‌شود، درک و استفاده صحیح از SAML می‌تواند به‌عنوان یک گام اساسی در مسیر امنیت دیجیتال تلقی شود.

Single Sign On (SSO) یک سرویس احراز هویت است که به کاربر اجازه می دهد با یک بار استفاده از اطلاعات لاگین مثلا نام کاربری و رمز عبور  بتواند به چندین اپلیکیشن دسترسی داشته باشد. افراد، شرکت ها و سازمان های کوچک و متوسط می توانند از SSO برای سهولت مدیریت اطلاعات اکانت متعدد استفاده کنند. SSO به کاربران این امکان را می دهد تا بتوانند به چندین اپلیکیشن لاگین کنند، بدون اینکه نیاز به یادآوری پسورد برای هر کدام داشته باشند. در ادامه این مطلب با ما همراه باشید تا به بررسی جامع این موضوع بپردازیم.

Single Sign on یا احراز هویت یکپارچه چیست؟

SSO یک راهکار احراز هویتی امن است که به کاربران اجازه می دهد تنها با استفاده از یک مجموعه داده ای برای احراز هویت، هم بتوانند بدون اتلاف وقت و انرژی به سایت ها و اپلیکیشن های مختلف وارد شوند و همچنین از دردسر های فراموشی پسورد نیز پیشگیری شود.
Single Sign On یا شناسایی یگانه (SSO) یک راهکار احراز هویت است که به کاربران اجازه می‌دهد تنها با یک بار ورود به سیستم، به چندین سرویس، اپلیکیشن، یا وبسایت دسترسی پیدا کنند. در این روش، پس از وارد کردن یک نام کاربری و پسورد در ابتدا، کاربر نیازی به وارد کردن مجدد اطلاعات در هر مرحله و برای هر سرویس ندارد. SSO بر اساس ایجاد یک رابطه اعتماد بین ارائه‌دهنده هویت (مانند گوگل یا فیسبوک) و ارائه‌دهنده سرویس (مانند وبسایت‌ها یا اپلیکیشن‌ها) عمل می‌کند. این راهکار موجب صرفه‌جویی در وقت و کاهش فراموشی رمز عبور می‌شود.
در سیستم SSO، مکانیزم احراز هویت به گونه‌ای طراحی شده که از طریق گواهینامه‌ها و پروتکل‌های امنیتی، اطمینان حاصل می‌شود که هویت کاربر به طور ایمن به تمامی سرویس‌های مرتبط منتقل می‌شود. این سیستم امنیت را بهبود می‌بخشد، زیرا کاربران می‌توانند از پسوردهای قوی‌تر و پیچیده‌تر استفاده کنند، بدون اینکه نگران به‌خاطر سپردن چندین پسورد برای سرویس‌های مختلف باشند.

Single Sign-on یا شناسایی یگانه (SSO) چیست؟

شناسایی یگانه یا همان SSO، یک مکانیزم و راهکار احراز هویتی است که باعث می شود با یکبار ورود به سیستم و لاگین کردن در این سرویس، احراز هویت کاربر به تمامی وبسایت ها و اپلیکیشن های موجود در آن سرویس انجام شود و دیگر نیاز نباشد که هر دفعه و در هر مرحله، نام کاربری و پسورد وارد شود که همین، منجر به صرفه جویی در انرژی و وقت کاربران می شود.

Single Sign-on چطور کار می‌کند؟

در حالت عادی، زمانی که می خواهید وارد سایت یا اپلیکیشنی شوید که نیاز به احراز هویت دارید، ابتدا باید نام کاربری و پسورد خود را وارد کنید تا اپلیکیشن یا سامانه مورد نظر اطلاعات شما را با اطلاعات پایگاه داده ای خودش تطبیق دهد و سپس به شما اجازه ورود دهد؛ ولی در حالت SSO، احراز هویت شما به جای نام کاربری و پسورد شما، به اعتماد بین دامنه ها و نرم افزار ها بستگی دارد و نیاز نیست که شما هر بار نام کاربری و پسورد خود را وارد کنید و احراز هویت شما بر اساس اعتبار سرویس ارائه دهنده هویت به صورت خودکار انجام می شود.
Single Sign-on، بر مبنای یک رابطه اعتماد بین اپلیکیشن (ارائه دهنده سرویس) و ارائه دهنده هویت (مانند گوگل) عمل می کند که بر پایه یک گواهینامه بین ارائه دهنده سرویس و ارائه دهنده هویت برقرار می شود به طوری که شما برای احراز هویت در یک نرم افزار یا وبسایت، فقط کافی است نام کاربری و پسورد خود را یک بار ثبت کنید؛ Single Sign On اطلاعاتی که شما وارد کردید را با مخزن اطلاعات کاربران مقایسه کرده و در صورت صحت و تایید اطلاعات، ورود و اجازه دسترسی کاربر در سامانه SSO مجاز می شود و پس از این، ورود کاربر به تمام وبسایت ها و اپلیکیشن های متصل به این سرویس مجاز اعلام می شود و تا زمانی که شما در داخل این سرویس لاگین هستید، نیاز به وارد کردن نام کاربری و پسورد نخواهد بود.

مزایای سرویس SSO

سرویس Single Sign-on یا همان SSO، با اینکه بسیار ساده و آسان می آید ولی از امتیاز امنیتی بالایی برخوردار است و شاید برای شما تعجب آور باشد که چگونه یک سرویس می تواند با یک پسورد و فقط یک بار استفاده از آن، از استفاده چندین پسورد مختلف و مکرر امن تر باشد؛ با ما همراه باشید تا به دلایلی که SSO را انتخابی ایمن تر و بهتری می سازند بپردازیم:

پسورد قوی

در صورت استفاده از سرویس های SSO، به خاطر سپردن پسورد ها و نام های کاربری لزومی ندارد و کاربران می ‌توانند برای تامین امنیت حساب‌های خود از پسورد های پیچیده و قدرتمند تری که حفظ کردن آن‌ها شاید دشوار باشد، استفاده کنند.

پسورد های مختلف و متنوع

کاربران از به خاطر سپردن و استفاده کردن از پسورد و نام کاربری های متفاوت برای اپلیکیشن های متفاوت، خسته می شوند و در نتیجه ترجیح می‌دهند برای تمام حساب‌های کاربری خود، از پسورد و نام کاربری واحد و یکسانی استفاده کند.
این کار مشکلات و خطرات امنیتی زیادی ره به دنبال دارد؛ زیرا استفاده از پسورد یکسان برای تمام سرویس‌ها، یعنی تمام سرویس‌ها به اندازه سرویسی امنیت دارند که از پایین‌ترین سطح حفاظت از پسورد برخوردار است! بنابراین، اگر پایگاه داده‌های آن سرویس مذکور به خطر بیافتد، مهاجمان می ‌توانند از پسورد کاربر برای دسترسی به تمام سرویس‌های مورد استفاده او، بهره ببرند ولی سامانه Single Sign On با ارائه امکان ورود یکپارچه به سیستم، این خطر را رفع می‌کند.

اجرای بهتر خط مشی های پسورد

Single Sign On به متخصصین حوزه IT این اجازه را می‌دهد که قوانین مربوط به امنیت پسورد را به سادگی اعمال کنند؛ برای مثال، برخی از سازمان ‌ها از کاربران خود می خواهند که پسورد خود را به صورت دوره‌ای تغییر دهند؛ با استفاده از SSO، تغییر دادن پسورد به فرایند ساده‌تری تبدیل می‌شود و به این ترتیب، کاربران به جای اینکه چندین پسورد را تغییر دهند، فقط یک رمز عبور تغییر می دهند.

احراز هویت چند عاملی 

احراز هویت چند عاملی یا همان MFA، به استفاده از بیش از یک عامل هویتی برای احراز هویت کاربر مربوط است؛ به عنوان مثال، کاربر علاوه بر وارد کردن نام کاربری و پسورد، شاید مجبور باشد از یک دستگاه USB استفاده کند یا کدی را وارد کند که روی گوشی موبایلش ظاهر می‌شود؛ برخورداری از یک شیء فیزیکی مانند دستگاه USB، که هویت کاربر را تایید می‌کند، پیش‌نیاز یک احراز هویت چند عاملی است و استفاده کردن از پروتکل احراز هویت چند عاملی، بسیار ایمن تر از یک پسورد واحد است بنابراین، کاربران با استفاده از سامانه SSO می‌توانند از این روش برای افزایش امنیت پسورد بهره‌مند شوند.

نکته واحد برای اجرای مجدد ورود رمز عبور

ادمین‌های شبکه می‌توانند پس از مدت زمانی مشخصی اعتبارنامه‌ ها را مجددا وارد کنند، و مطمئن شوند که کاربر همچنان از طریق همان دستگاه مورد استفاده برای ورود به سیستم، فعالیت می‌کند؛ این سامانه احراز هویت یکپارچه، یک مکان مرکزی نیز در اختیار ادمین ‌ها قرار می‌دهد تا به جای اعمال فرایند های مختلف روی اپلیکیشن‏های مختلف، فقط یک فرآیند مشخص را روی همه اپلیکیشن‌های داخلی اجرا کنند.

مدیریت اعتبار داخلی به جای حافظه خارجی

اپلیکیشن ها و سرویس‌های مختلف معمولا نام کاربری و پسورد کاربران خود را از راه دور و به شیوه مدیریت نشده ای ذخیره می‌کنند که این ممکن است امنیت کاربر را به خطر بیندازد؛ ولی با استفاده از SSO، نام کاربری و پسورد کاربر به حالت داخلی و در محیطی ذخیره می‌شوند که تیم IT قادر است آن را به روش بهتر و ایمن تری کنترل و مدیریت کند.

اتلاف زمان کمتر برای بازیابی رمز عبور 

استفاده از سامانه SSO، باعث کاهش اتلاف زمان تیم‌های فنی می‌شود زیرا متخصصین IT وقت کمتری را صرف پاسخگویی به کاربران در رابطه با بازیابی پسورد های متعدد مورد استفاده در برنامه‌های مختلف می‌کنند و همچنین، کاربران نیز زمان کمتری را صرف ورود به سامانه‌ها و اپلیکیشن ‌های مختلف می‌کنند؛ به این ترتیب استفاده از سامانه Single Sign On باعث افزایش بهره‌وری کسب‌وکار، و صرفه جویی در زمان می‌شود.

تفاوت SSO با مکانیزم Central Authentication service) CAS) چیست؟

برای ورود به سیستم SSO، کاربران فقط یک بار احراز هویت می کنند، صرف نظر از اینکه پس از ورود اولیه به چه تعداد سرویس یا اپلیکیشن دسترسی پیدا کنند؛ شبکه، اطلاعات و هویت کاربران را به خاطر می سپارد و هر زمان که کاربران بخواهد به یک منبع دسترسی پیدا کنند از آن اطلاعات استفاده می کند؛ بنابراین یک سرویس SSO، دو مشکل عمده را برطرف می‌کند.

1. دیگر نیاز نخواهد بود که کاربران چندین بار اطلاعات احراز هویت خود را وارد کنند.
2. کاربران دیگر چندین مجموعه از اطلاعات احراز هویت را به خاطر نمیسپارند.

اما در CAS یا احراز هویت متمرکز، پروسه احراز هویت کمی متفاوت است؛ به طوری که ورود به سایر اپلیکیشن ها و وبسایت ‌ها به طور خودکار انجام نمی‌شود و کاربر باید برای به ورود به هر سایت، اطلاعات احراز هویت خود را وارد کند ولی با این حال، مزیت CAS این است که اطلاعات وارد شده، یکسان خواهد بود. سازوکار احراز هویت CAS تنها یک مشکل را برطرف می‌کند و آن هم این است که کاربران دیگر مجبور نخواهند بود چندین مجموعه از اطلاعات احراز هویت را به خاطر بسپارند.

فاکتورهای برقراری یک محیط امن

امروزه، پیدا کردن یک اپلیکیشن کاربردی که نیازهای امنیتی و کنترل دسترسی در آن وجود نداشته باشد کاری بسیار سخت و حتی غیر ممکن است؛ در دنیای اینترنت که تمامی ارتباطات، تراکنش های بانکی، تماس‌ ها، تبادلات و… بیشتر و بیشتر به سمت الکترونیکی ‌شدن حرکت می کنند، اثبات و حضور در اینترنت نیز مهم تر می شود؛ با گسترش دنیای تکنولوژی، IT و ارتباطات، امنیت به یکی از مهم‌ ترین مباحث و موضوعات در پروسه طراحی و مدیریت یک سازمان تبدیل شده و در تمام زیرساخت ها و سرویس‌های درون ‌سازمانی برای استفاده از خدمات اختصاصی باید به طریقی هویت آشکار سازی شود. به طور کلی، برای برقراری یک محیط امن، چند فاکتور و موضوع اساسی باید برقرار باشند، این فاکتورها عبارتند از:

جامعیت:

باید اطمینان حاصل شود که اطلاعات، صحیح و کامل هستند؛ این به معنی دست خوردگی و عدم تغییر پیغام و در نتیجه اطمینان از اینکه داده‌ها با اطلاعات مخربی همچون یک ویروس آلوده نشده‌ باشند، است.

محرمانگی:

اطمینان حاصل کردن از اینکه اطلاعات، فقط و تنها توسط افراد یا سازمانهای مجاز قابل استفاده بوده و هیچگونه فاش ‌سازی دیتا برای افراد غیر مجاز و تأیید هویت نشده، صورت نخواهد گرفت.

شناسایی و احراز هویت: 

هر دو گیرنده و فرستنده، باید از هویت طرف مقابل خود و حقیقت پیام ارسال یا دریافت شده مطمئن باشند.

انکارناپذیری: 

هیچ کدام از دو طرف ارتباط نباید بتوانند مشارکت خود را در ارتباط انکار کنند؛ یعنی تمام امکانات شبکه به راحتی در اختیار افراد مجاز قرار بگیرد و هیچکس نتواند در دسترسی به شبکه ایجاد اشکال کند.

SSO چگونه کار می کند؟

SSO یک تمهید مدیریت هویت متحد است. استفاده از چنین سیستمی گاهی فدراسیون هویت نامیده می شود. Open Autorization (OAuth) فریم ورکی است که امکان استفاده از اطلاعات اکانت کاربر توسط سرویس های شخص ثالث مانند فیسبوک را بدون افشای پسورد کاربر فراهم می کند.OAuth به عنوان یک واسطه از طرف کاربر نهایی عمل کرده و یک توکن دسترسی در اختیار سرویس قرار می دهد که اجازه می دهد اطلاعات خاصی از اکانت به اشتراک گذاشته شود. هنگامی که یک کاربر تلاش می کند به یک اپلیکیشن از ارائه دهنده خدمات دسترسی پیدا کند، ارائه دهنده خدمات درخواستی را برای احراز هویت به ارائه دهنده هویت ارسال می کند. سپس ارائه دهنده خدمات، احراز هویت را تأیید کرده و کاربر وارد می شود.

در یک وب سرویس Single Sign On پایه، یک ماژول ایجینت در سرور اپلیکیشن، اطلاعات احراز هویت خاص را برای یک کاربر از یک پالیسی سرور اختصاصی SSO دریافت کرده و کاربر را از طریق یک بانک کاربر، مانند LDAP، احراز هویت می‌کند. این سرویس، کاربر نهایی را برای تمام اپلیکیشن هایی که مجوزشان به کاربر داده شده است، احراز هویت می‌کند و درخواست‌های پسورد بعدی برای اپلیکیشن ‌های دیگر در همان جلسه را حذف می‌کند.

انواع تنظیمات SSO

برخی از سرویس های SSO از پروتکل هایی مانند Kerberos یاSAML استفاده می کنند.

• در یک راه اندازی مبتنی بر Kerberosپس از ارائه اطلاعات اکانت توسط کاربر، یک تیکت TGT صادر می شود. TGT تیکت های سرویس را برای سایر اپلیکیشن هایی که کاربر می‌خواهد به آنها دسترسی داشته باشد فرا می خواند، بدون اینکه از کاربر بخواهد اطلاعات اکانت را دوباره وارد کند.
• SAML یک استاندارد زبان نشانه گذاری توسعه پذیر است که تبادل اطلاعات احراز هویت کاربر و مجوز را در دامنه های امن تسهیل می کند. سرویس‌های SSO مبتنی بر SAML ارتباطات بین کاربر، ارائه‌دهنده هویت – که فهرست کاربر را نگه داری می کند – و ارائه‌دهنده خدمات را شامل می شود.
• SSO مبتنی بر کارت هوشمند از کاربر نهایی می خواهد که برای اولین لاگین از کارتی استفاده کند که اطلاعات اکانت را در خود دارد. پس از استفاده از کارت، کاربر مجبور نیست نام کاربری یا پسورد را دوباره وارد کند. کارت‌های هوشمند SSO گواهی‌ها و یا پسوردها را در خود ذخیره می‌کنند.

خطرات امنیتی SSO

اگرچه Single Sign On برای کاربران یک راحتی محسوب می شود، اما خطراتی را برای امنیت سازمان ایجاد می کند. مهاجمی که کنترل اطلاعات SSO کاربر را به دست می‌آورد، به هر اپلیکیشنی که کاربر اجازه دسترسی به آن را دارد، دسترسی پیدا می‌کند و میزان آسیب احتمالی را افزایش می‌دهد.

به منظور جلوگیری از دسترسی مخرب،SSO باید با ناظر هویت لینک شود. همچنین برای بهبود امنیت، سازمان ها می توانند از احراز هویت دو-مرحله ای (2FA) یا احراز هویت چند-عاملی در کنار SSO استفاده کنند.

 SSOاجتماعی

گوگل، لینکدین، اپل، توییتر و فیسبوک خدمات محبوب SSO را ارائه می دهند که به کاربران نهایی امکان می دهد با اطلاعات احراز هویت رسانه های اجتماعی خود به اپلیکیشن های شخص ثالث لاگین کنند. اگرچه Single Sign On اجتماعی یک راحتی برای کاربران محسوب می شوند اما می توانند خطرات امنیتی ایجاد کنند زیرا یک نقطه خرابی واحد ایجاد می کنند که می توانند توسط مهاجمان مورد سوء استفاده قرار گیرند.

بسیاری از متخصصان امنیتی به کاربران نهایی توصیه می‌کنند از استفاده از سرویس‌های SSO اجتماعی خودداری کنند زیرا وقتی مهاجمان کنترل اطلاعاتSSO کاربر را به دست می‌آورند، می‌توانند به سایر اپلیکیشن‌هایی که از اطلاعات یکسانی استفاده می‌کنند دسترسی داشته باشند.

SSO سازمانی

نرم افزار و سرویس های سازمانی (eSSO)، پسورد منیجرهایی هستند که شامل بخش های کلاینت و سرور می باشند و کاربر را از طریق ارسال مجدد اطلاعات اکانت به اپلیکیشن های مورد نظر لاگین میکنند. این اطلاعات اکانت ها تقریبا همیشه نام کاربری و پسورد هستند. این اپلیکیشن ها برای کار با سیستم eSSO نیازی به تغییر ندارند.

مزایای SSO چیست

از مزایای SSO می توان به موارد زیر اشاره کرد:

• کاربران باید پسورد و نام کاربری کمتری را برای هر اپلیکیشن به خاطر بسپارند و مدیریت کنند.
• فرآیند ثبت نام و استفاده از اپلیکیشن ها ساده شده است – نیازی به وارد کردن مجدد پسورد نیست.
• حملات فیشینگ کاهش می یابد.
• تیم های پشتیبانی آی تی شکایت یا مشکل کمتری در رابطه با پسورد دریافت خواهند کرد.

معایب SSO

• سطوح خاصی از امنیت را که ممکن است هر اپلیکیشن برای لاگین به آن نیاز داشته باشد در اختیار قرار نمی دهد.
• اگر دسترسی از بین برود، کاربران از تمام سیستم های متصل به Single Sign On خارج می شوند.
• اگر کاربران غیرمجاز دسترسی پیدا کنند، می توانند به بیش از یک اپلیکیشن دسترسی داشته باشند.

فروشندگان SSO

فروشندگان مختلفی محصولات، خدمات و ویژگی های SSO را ارائه می دهند. فروشندگان SSO شامل موارد زیر هستند:

• Rippling به کاربران امکان می دهد از چندین دستگاه وارد اپلیکیشن های ابری شوند.
• Avatier Identity Anywhere SSO برای پلتفرم های مبتنی بر کانتینر داکر است.
• OneLogin by One Identity یک پلتفرم مدیریت دسترسی و هویت ابری است که از SSO پشتیبانی می کند.
• Okta ابزاری با قابلیت SSO است. Okta همچنین از 2FA پشتیبانی می کند و در عمدتا توسط سازمان ها استفاده می شود.

جمع بندی

Single Sign-on یا شناسایی یگانه (SSO) یک راهکار احراز هویت است که به کاربران اجازه می‌دهد تنها با یک بار ورود به سیستم، به چندین سرویس، اپلیکیشن، یا وبسایت دسترسی پیدا کنند. در این روش، پس از وارد کردن یک نام کاربری و پسورد در ابتدا، کاربر نیازی به وارد کردن مجدد اطلاعات در هر مرحله و برای هر سرویس ندارد. SSO بر اساس ایجاد یک رابطه اعتماد بین ارائه‌دهنده هویت (مانند گوگل یا فیسبوک) و ارائه‌دهنده سرویس (مانند وبسایت‌ها یا اپلیکیشن‌ها) عمل می‌کند. این راهکار موجب صرفه‌جویی در وقت و کاهش فراموشی رمز عبور می‌شود.
در سیستم SSO، مکانیزم احراز هویت به گونه‌ای طراحی شده که از طریق گواهینامه‌ها و پروتکل‌های امنیتی، اطمینان حاصل می‌شود که هویت کاربر به طور ایمن به تمامی سرویس‌های مرتبط منتقل می‌شود. این سیستم امنیت را بهبود می‌بخشد، زیرا کاربران می‌توانند از پسوردهای قوی‌تر و پیچیده‌تر استفاده کنند، بدون اینکه نگران به‌خاطر سپردن چندین پسورد برای سرویس‌های مختلف باشند. شرکت داریا، وارد کننده محصولات اورجینال امنیت شبکه برند های فورتی نت، سیسکو و سوفوس بوده و شما را در تامین، حفظ و تقویت امنیت شبکه تان یاری می کند. شما می توانید برای دریافت مشاوره رایگان و خرید محصولاتی همچون فایروال فورتی گیت، با کارشناسان ما در ارتباط باشید.

ما در این مطلب به حمله Tailgating یا حمله دنباله روی که یکی از انواع حملات مهندسی به حساب می آید می پردازیم که در آن، مهاجم که فردی غیر مجاز است، به دنبال یک فرد مجاز که یک هویت احراز شده دارد، به یک محیط ممنوع وارد شده و دسترسی می یابد و سپس به مختل هارد عملکرد شبکه یا نصب بدافزار و… می پردازد.

حمله دنباله روی چیست؟

حمله دنباله روی (Tailgating)، یک رخنه امنیتی است که یک کاربر احراز هویت نشده (غیر مجاز)، با دنبال کردن یک فرد مجاز، به یک محیط کنترل شده دسترسی پیدا می کند؛ این نوع حمله، امنیت فیزیکی یک سازمان را مورد هدف قرار می دهد و بجای آسیب پذیری های دیجیتالی، از رفتار ها و خطایای انسانی سوء استفاده می کند.

این نوع حمله می تواند به دنباله حملات دیگری نیز مانند بدافزار، فیشینگ و… رخ بدهد؛ همچنین در برخی موارد، مهاجمان با استفاده از Tailgating به یک شبکه نفوذ می کنند تا اعتماد پرسنل آن سازمان را جلب کنند تا بتوانند از آن ها برای اهداف شرورانه خود سوء استفاده کنند. جالب است بدانید این حمله با استفاده از تکنیک های مختلفی صورت می گیرد که در ادامه به انواع حمله سایبری Tailgating یا دنباله روی می پردازیم:

تکنیک “hold the door”

در هنگام اجرای این تکنیک، مهاجم تظاهر می کند که یک همکار یا یک فرستنده است که کارت شناسایی خود را فراموش یا گم کرده است و از آنان درخواست می کند که راه دسترسی را برایش باز نگه دارند؛ اگر یکی از کارکنان آن سازمان به اندازه کافی آگاه نباشد و به این فرد که در واقع یه مهاجم است اعتماد کند، کار خواسته شده از او را انجام خواهد داد و راه دسترسی را برای مهاجم با خواهد کرد.

مهاجم تظاهر می کند که یک فروشنده یا یک تحویل دهنده است

در هنگام اجرای این تکنیک، مهاجم برای جلوگیری از شکاک شدن بقیه و سوء ظن نسبت به او، لباس فرم مخصوص یک فروشنده یا تحویل دهنده را می پوشد و پس از ورود موفقیت آمیز، می تواند بر روی سیستم ها بد افزار نصب کند، از اطلاعات قربانی کپی بگیرد و …

مهاجم یک دستگاه را قرض می گیرد

ممکن است مهاجم از یکی از کارکنان درخواست کند که اجازه بدهد برای مدت کوتاهی از لپ تاپ یا گوشی هوشمند او استفاده کند و این بخاطر این است که شارژ باتری دستگاه او تمام شده؛ پس از دریافت دستگاه از یکی از کارکنان آن سازمان، مهاجم می تواند از اطلاعات محرمانه کپی بگیرد یا یک بدافزار مخرب بر روی آن سیستم نصب کند.

چه کسانی بیشتر در خطر حمله Tailgating هستند؟

کارکنانی که در مقابل حمله دنباله روی آسیب پذیر هستند، معمولا آن کارکنانی هستند که نسبت به امنیت شبکه آگاه نبوده و به راحتی به هرکسی اعتماد می کنند؛ و همچنین پرسنل تازه کار و جدید که در رابطه با پروتکل های امنیتی شبکه آموزش ندیده اند بیشتر مورد توجه و هدف مهاجمان در این نوع حمله قرار می گیرند زیرا فریب آنها نسبت به کارکنانی که با تجربه تر و آگاه تر هستند، ساده تر و آسان تر است.

سازمان هایی که اطلاعات حساس زیادی را در خود جای داده اند، معمولا بیشتر مورد هدف حمله Tailgating قرار می گیرند؛ برای مثال، موسسات مالی که سرمایه گذاری ها و داده های مشتریان خود را مدیریت می کنند، چشم انداز های مطلوبی برای مجرمان سایبری که به دنبال منافع مالی هستند محسوب شده و همچنین ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی نیز در این دسته قرار می گیرند زیرا سوابق بیماران حاوی اطلاعات شخصی ارزشمند بوده و مهاجمان می توانند به راحتی از آن بهره برداری کنند.

چگونه نفوذ های متوالی بر امنیت سازمان تاثیر منفی می گذارد؟

یک مهاجم برای دسترسی به اطلاعات محرمانه یا حمله سایبری به زیرساخت سازمان، می تواند از روش Tailgating استفاده کند که ممکن است خسارت مالی میلیون دلاری برای سازمان به بار آورد؛ نفوذ مهاجم، می تواند با استفاده از یک دستگاه به اطلاعات خصوصی شرکت یا سرور شبکه سازمانی دسترسی پیدا کند و یا عملکرد و بهره وری یک سیستم را مختل کند.

راهکار های پیشگیری از رفع آسیب پذیری ها

قطعا آگاهی، اولین قدم برای دفاع و جلوگیری از حملات Tailgating است و درک و پیشبینی نشانه های این حملات قبل از رخ دادن آنها، بسیار ضروری و حیاتی است؛ در ادامه به چند تا از روش های پیشگیری از حملات دنباله روی می پردازیم:

کنترل دسترسی با حساسیت بالا

بارگذاری سیستم های کنترل دسترسی الکتریکی که برای ورود نیاز به احراز هویت کاربری دارند، حمله دنباله روی را بسیار دشوار تر می کند.

آموزش دادن به کارکنان در رابطه با امنیت شبکه

جلسات منظم آموزشی در رابطه با امنیت سایبری و استراتژی های تشخیص حملات مهندسی اجتماعی برای کارکنان سازمان، باعث می شود که پرسنل به درک اینکه هر کدام از آنها نقش مهمی در حفظ امنیت سازمانی دارند برسند.

مرز های فیزیکی

کار گذاشتن مرز های فیزیکی مانند فایروال، لایه های بیشتری بین محیط های عمومی و خصوصی که دارای محدودیت هایی هستند ایجاد می کنند و مشکلاتی را برای مهاجمان ایجاد می کنند و از دسترسی های غیر مجاز جلوگیری می کنند.

سیستم مدیریت بازدید کنندگان

شما می توانید به بازدید کنندگان کد های رنگی واضح که به طور دقیق زمان حضور و بازدید آنها را نمایش می دهد اختصاص دهید؛ این کار باعث می شود که ببینید بازه بازدید هر کاربر چه زمانی باید تمام شود و احتمال ماندن طولانی تر از زمان مورد نظر را کاهش می یابد؛ همچنین این نشان ها می توانند نیاز کاربران را به اسکورت مشخص کنند تا از مجاز بودن دسترسی کاربران اطمینان حاصل شود.

آپدیت مکرر خط مشی ها

امنیت شبکه بایستی به طور مکرر مورد بررسی قرار بگیرد و در صورت نیاز تقویت شود؛ زیرا که راهکار های حمله های مهاجمان پیشرفت می کند و تکامل می یابد و به همراه آن، باید امنیت سازمانی نیز قدرتمند تر شود که یکی از ضرورت هایش، آپدیت بودن همه چیز است.

تعامل از مدیریت سطح بالا

رهبر سازمان باید “امنیت” را اولویت اول سازمان قرار داده و به طور فعالانه، فرهنگی را ترویج دهد که همه ی کارکنان، نه فقط تیم IT، نسبت به برقراری و حفظ امنیت شبکه احساس مسئولیت کنند؛ استاندارد هایی باید برای همه کارکنان تعیین شود که همه از آن پیروی کنند تا منجر به تشکیل محیطی شود که در آن شیوه های امنیتی در کل سازمان مورد احترام و تقلید قرار می گیرند. راهکار امنیتی ZTNA یک هزینه عالی برای جلوگیری از نفوذ بد افزارها به شمار می روند.

برای داشتن اطلاعات بیشتر در رابطه با Zero Trust Network Access یا ZTNA چیست؟ کلیک کنید.

جمع بندی

ما در این مطلب، به موضوع حمله Tailgating یا دنباله روی که یکی از حملات مهندسی اجتماعی است، پرداختیم و دریافتیم که آمادگی و پیشگیری از این حملات، نقش بسیار مهم و حیاتی را در رابطه با امنیت شبکه دارد. شرکت داریا؛ با ارائه تجهیزات امنیت شبکه از جمله برند های فورتی نت، سیسکو و سوفوس است که محصولات اورجینال را با ضمانت اصل بودن و به همراه لایسنس در اختیار مشتریان خود قرار می دهد؛ شما می توانید برای دریافت اطلاعت بیشتر در رابطه با امنیت شبکه و خرید فایروال، با کارشناسان ما در ارتباط باشید.

در دنیای شبکه‌های کامپیوتری، مفهوم Gateway (دروازه) به عنوان یکی از اجزای اساسی در ارتباطات شبکه‌ای مطرح می‌شود. Gateway دستگاه یا سیستم خاصی است که به‌عنوان نقطه اتصال بین دو یا چند شبکه مختلف عمل می‌کند. این نقش به ویژه زمانی اهمیت پیدا می‌کند که شبکه‌ها از پروتکل‌ها و توپولوژی‌های مختلفی استفاده می‌کنند و نیاز به ترجمه یا تبدیل داده‌ها برای برقراری ارتباط دارند؛ در این مطلب با گیت وی و Default gateway آشنا شویم و با روش های پیدا کردم و تنظیم آن در مودم آشنا شویم. همچنین انواع و مهمترین کاربرد های این دو را مورد برسسی قرار داده و به آنها می پردازیم. در ادامه با ما همراه باشید.

Gateway چیست؟

Gateway در شبکه های کامپیوتری، یک دستگاه یا سیستم است که به عنوان نقطه ورود یا خروج برای ارتباط بین شبکه ها استفاده می شود. گیت وی عملکرد مشابه یک دروازه بین دو محیط فیزیکی دارد. Gateway دستگاهی است که شبکه هایی با پروتکل های ارتباطی متفاوت را به هم متصل می کند تا اطلاعات بتوانند از یک شبکه به شبکه دیگر بروند.

هم انتقال، هم تبدیل اطلاعات به شکلی که پروتکل ها در شبکه دریافت کننده استفاده می کنند بر عهده گیت وی است. در واقع گیت وی نوعی روتر است. همچنین روتر دستگاهی است بسته ها را با آدرس IP بین دو یا چند سگمنت شبکه ارسال می کند.

وظایف gateway شامل چه چیز هایی می شود؟

از جمله وظایف Gateway می توان به موارد زیر اشاره کرد:

• اتصال شبکه های مختلف: gateway به عنوان نقطه اتصال بین شبکه های مختلف عمل می کند. ممکن است شبکه های مختلف از پروتکل ها و توپولوژِی های متفاوتی استفاده کنند و گیت وی برای ممکن ساختن ارتباط بین این شبکه ها و ترجمه پروتکل ها و فرمت های مختلف استفاده می شود.

برای داشتن اطلاعات بیشتر در رابطه با پروتکل شبکه چیست کلیک کنید.

• اتصال شبکه به اینترنت: در شبکه های محلی، gateway ممکن است به عنوان دروازه اتصال به اینترنت استفاده شود. گیت وی ارتباط بین شبکه محلی و شبکه اینترنت را ممکن می سازد و ترافیک ارسالی و دریافتی را مابین آنها مسیریابی کرده و مدیریت می کند.
• امنیت شبکه: گیت وی می تواند وظایف امنیتی مهمی را در شبکه بر عهده داشته باشد. به عنوان مثال، گیت وی می تواند به عنوان فایروال استفاده شود و ترافیک شبکه را بررسی و فیلتر کند و از شبکه در برابر تهدیدات امنیتی محافظت کند.
• ترجمه آدرس شبکه (Network address translation):  گیت وی می تواند  تقاضا های ارسالی از شبکه های داخلی را به آدرس بیرونی ترجمه کند، به طوری که چند دستگاه درون یک شبکه محلی با استفاده از یک آدرس بیرونی به اینترنت متصل شوند. این عملکرد به عنوان NAT شناخته می شود.

تفاوت گیت وی با روتر

گیت وی، شبکه هایی با پروتکل های متفاوت را به هم متصل می کند و در واقع دروازه ای بین شبکه ها است که می تواند مانند یک گره در نظر گرفت که به عنوان ورودی برای سایر گره های شبکه عمل کند. گیت وی از بیش از یک پروتکل برای ارتباط استفاده می کند، بنابر این فعالیت های آن بسیار پیچیده تر از یک سوئیچ یا روتر است.

Default gateway چیست؟

Default gateway مسیری برای انتقال اطلاعات است ولی به شرطی که ندانیم مقصد کجاست. یک دیفالت گیت وی این امکان را برای دستگاه های یک شبکه فراهم میکند تا با دستگاه های موجود در یک شبکه دیگر ارتباط برقرار کند.یعنی نقطه خروج تمام بسته های شبکه با مقصدی در خارج از شبکه است. دیفالت گیت وی در واقع روتری است که هاست شما را به قسمت های شبکه ریموت وصل می کند. به عنوان مثال، اگر کامپیوتری یک صفحه وب را درخواست کند، قبل از خروج از شبکه محلی (LAN) برای دسترسی به اینترنت، درخواست از دیفالت گیت وی عبور می کند. یک دیفالت گیت وی را به عنوان یک دستگاه واسطه بین شبکه محلی و اینترنت در نظر بگیرید.

Default gateway چگونه کار می کند؟

دیفالت گیت وی در یک شبکه، آدرس آی پی دروازه است که برای ارتباط با شبکه های دیگر، اینترنت و… استفاده میشود. وقتی یک دستگاه در یک شبکه بسته های داده را به مقصد خارج از شبکه می فرستد از Default gateway استفاده می کند تا بسته ها را به مقصد مورد نظر هدایت کند. نحوه کار default gateway به شرح زیر است:

• تنظیمات شبکه: وقتی شما یک دستگاه را به یک شبکه متصل می کنید، باید آدرس آی پی دستگاه را به همراه ماسک زیر شبکه و default gateway تنظیم کنید. دیفالت گیت وی میتواند میتواند یک سوئیچ یا روتر باشد یا حتی آدرس آی پی یک دستگاه درون شبکه محلی باشد که عملکرد دروازه را بر عهده دارد.

• هدایت بسته ها: وقتی دستگاهی بسته ای را برای مقصدی خارج از شبکه ارسال می کند، ابتدا بررسی می کند که آیا مقصد در داخل شبکه است یا خارج آن. در صورتی که مقصد داخل شبکه باشد، به صورت مستقیم به مقصد ارسال می شود. اما اگر مقصد خارج از شبکه باشد، دستگاه از دیفالت گیت وی استفاده می کند.
• جستجوی آدرس مقصد: دستگاه تلاش می کند آدرس آی پی مقصد را در routing table خود پیدا کند. این جدول حاوی آدرس های آی پی و مسیر های مربوطه است که به دستگاه اطلاع می دهد که بسته ها برای مقصد خاص و مشخص باید از کدام دروازه عبور کنند. در صورتی که آدرس مقصد یافت نشود، دستگاه بسته را به دیفالت گیت وی ارسال می کند.
• هدایت بسته به default gateway: اگر آدرس مقصد در routing table یافت نشود، دستگاه بسته را به دیفالت گیت وی ارسال می کند و دیفالت گیت وی پس از دریافت بسته، با استفاده از پروتکل های مسیریابی، بسته را به مقصد خارجی ارسال می کند و دریافت پاسخ را به دستگاه مبدا ارسال می کند.

به این ترتیب، دیفالت گیت وی نقش اصلی در هدایت ترافیک شبکه به مقاصد خارج از شبکه ایفا می کند.

پیدا کردن آدرس default gateway IP

برای پیدا کردن آدرس آی پی دیفالت گیت وی متد های مختلفی وجود دارد، اما در اکثر سیستم عامل ها، می توانید از روش های زیر استفاده کنید:

•  ویندوز

محیط خط فرمان را با اجرای دستور cmd در پنجره Run اجرا کرده سپس دستور ipconfig را تایپ و اینتر را کلیک کنید. در نتایجی که نمایش داده می شود، آدرس آی پی دیفالت گیت وی را پیدا خواهید کرد

• مک (macOS)

پنجره ترمینال را باز کرده سپس دستور netstat_nr/grep default را تایپ کنید و اینتر را بزنید. آدرس آی پی دیفالت گیت وی در ستون gateway نمایش داده خواهد شد.

• لینوکس

پنجره ترمینال را باز کنید. دستور ip route/grep default را تایپ کرده و کلیک اینتر را فشار دهید. آدرس آی پی دیفالت گیت وی در ستون via نمایش داده خواهد شد.

Default gateway یعنی روتر مورد نظر به صورت پیش فرض استفاده می شود مگر اینکه مسیر دیگری در درخواست (request) مشخص شود.

رایج ترین درخواست وقتی است که کامپیوتر ها به دنبال صفحه وب هستند و این درخواست قبل از اینترنت به دیفالت گیت وی فرستاده می شود.

دستگاه مبدا، درخواست دسترسی را با استفاده از روتینگ می فرستد. یعنی بهینه ترین مسیر را برای ارسال درخواست محاسبه کرده مشخص می کند کدام روتر ها در مسیر هستند. اگر روتر خاصی مشخص نشود، درخواست از طریق default gateway فرستاده می شود.

اهمیت Default gateway

اهمیت های default gateway و اینکه قرار است چه کمکی به ما کند را در موارد زیر مورد بررسی قرار می دهیم:

• با استفاده از دیفالت گیت وی می توانیم شبکه را عیب یابی کنیم و مشکلات آن را حل کنیم.
• می توان به روتر خود که در این شبکه استفاده می شود دسترسی کامل داشته باشیم

کاربرد های اصلی default gateway

از جمله مهم ترین کاربرد های دیفالت گیت وی می توان به موارد زیر اشاره کرد:

• شما می توانید برای تنظیمات مودم از دیفالت گیت وی استفاده کنید و اینترنت خانگی خود را راه اندازی کنید.
• می توانید از طریق آن به شبکه های دیگر متصل شوید و تبادل داده و اطلاعات را بین شبکه ها انجام دهید.
• می توانید اشکالات نرم افزاری و ایرادات مربوط به شبکه را به راحتی از راه دور حل کنید.
• هکر ها از این راه به شبکه نفوذ می کنند و با شناخت این دیفالت گیت وی می توانیم آی پی هکر ها را شناسایی کنیم.
• اگر با دیفالت گیت وی آشنایی کامل داشته باشیم امکان این را هم داریم که امنیت شبکه را تا حد زیاد تامین کنیم.

نحوه تنظیم Gateway

برای تنظیم دیفالت گیت وی باید به مودم شبکه خود لاگین کنید. برای این کار آدرس مودم را درون نوار آدرس مرورگر یکی از کامپیوترهای شبکه مورد نظر تایپ کنید. این آدرس به صورت پیش فرض 192.168.1.1 است. آن را وارد کرده و Enter را بزنید. پنجره ای نمایش داده می شود که از شما درخواست نام کاربری و رمز عبور دارد. هر دو گزینه معمولا به صورت پیش فرض admin هستند.

پس از ورود به تنظیمات مودم امکان مشاهده و تغییر تنظیمات مودم را خواهید داشت، می توانید نام مودم و رمز آن را تغییر دهید. حتی برای امنیت بیشتر می توانید نام مودم خود را در صورتی که وایرلس باشد مخفی کنید. در بخش تنظیمات جدولی در دسترس است که می توانید لیستی از درس های مک مجاز را در آن وارد کنید که در این صورت دستگاهی با آدرس مک متفاوت امکان اتصال به مودم را نخواهد داشت.

تنظیمات Gateway در مودم

برای تنظیمات گیت روی مودم مراحل زیر را دنبال کنید:

1. منو Start سپس گزینه Control panel  را انتخاب کنید و Network connection را کلیک کنید.
2. بر روی آیکن کانکشن راست کلیک کنید و سپس Properties را انتخاب کنید.
3. در پنجره باز شده و در تب شبکه روی گزینه Internet Protocol Version4 کلیک کنید.
4. در صفحه ظاهر شده می توانید تنظیمات گیت وی را انجام دهید. (دیفالت گیت وی همان IP مودم است)
5. جلوی IP آدرس، آدرس مودم را وارد کنید.
6. Subnet mask و default gateway را وارد کنید.

خالی بودن Default gateway

اگر فرم مقابل دیفالت گیت وی خالی باشد، نمی توانید به اینترنت یا شبکه های خارجی متصل شوید. یکی از دلایل خالی بودن این فرم تنظیم IP ثابت برای کامپیوتر یا لپ تاپ است. دلیل دیگر نیز می تواند معیوب بودن یکی از سخت افزارهای شبکه باشد. 

جمع بندی