همه ی نوشته های:Ms Sobhani

تا حالا اتفاق افتاده با خودرو شخصی مشغول مسافرت باشید و قسمتی از مسیرتون، هوایی یا دریایی باشد؟ آیا می توانید با همان خودرو مسیر دریایی را طی کنید؟ این کار غیرممکن است. پس چاره‌ی کار چیست؟ شاید یک روش ساده این باشد که برای طی مسیر دریایی، خودرو را داخل کشتی قرار بدهید و پس از رسیدن به آن طرف ساحل، مجدد از طریق مسیر جاده ای ادامه بدهید. این همان کاری است که GRE انجام می‌دهد. در این مقاله، با GRE و نحوه عملکرد آن آشنا خواهیم شد؛ با داریا همراه باشید.

GRE Tunnel چیست؟

Generic Routing Encapsulation یا به اختصار GRE پروتکلی است که پکِت‌ها را به منظور مسیریابی پروتکل های مختلف روی شبکه‌های آی‌ پی کپسوله می‌کند. (encapsulate)/ Encapsulating به معنای قرار دادن یک پکِت داده در یک پکِت داده دیگر است، مانند قرار دادن یک جعبه در داخل جعبه‌ی دیگر. GRE توسط اینترنت RFC 2784 تعریف شده است و به عنوان یک ابزار تانلینگ (tunneling) برای حمل پروتکل‌های شبکه ای لایه 3 OSI بر روی یک شبکه آی پی توسعه یافته است. در اصل، GRE یک ارتباط نقطه به نقطه خصوصی، دقیقا مانند یک شبکه خصوصی مجازی (VPN) ایجاد می کند.

اجازه دهید جهت سهولت درک موضوع، مثالی از دنیای واقعی را بررسی کنیم. GRE استفاده از پروتکل‌هایی که معمولاً توسط شبکه پشتیبانی نمی‌شوند را امکان‌پذیر می‌کند؛ چرا که پکِت‌ها در پکِت‌های دیگری که از پروتکل‌های پشتیبانی شده استفاده می‌کنند، قرار می‌گیرند.

برای درک مکانیزم کاری GRE، تفاوت بین خودرو و کشتی را در نظر بگیرید. یک ماشین در خشکی حرکت می کند، در حالی که یک کشتی روی آب حرکت می کند. یک ماشین معمولاً نمی تواند روی آب حرکت کند؛ ولی برای انجام این کار می توان یک ماشین را در یک کشتی قرار داد.

در این قیاس، نوع زمین (terrain) همان شبکه ای است که از پروتکل های مسیریابی خاصی پشتیبانی می کند و وسایل نقلیه مانند پکِت‌های داده هستند. GRE روشی برای قرار دادن یک نوع پکِت در پکِت دیگر است، به طوری که اولین پکِت بتواند از شبکه ای عبور کند که معمولاً نمی تواند از آن عبور کند، درست همانطور که یک نوع وسیله نقلیه (خودرو) بر روی نوع دیگری از وسیله نقلیه (کشتی) قرار می گیرد؛ بدون کشتی، ماشین امکان عبور از دریا را نخواهد داشت.

حال فرض کنید یک شرکت باید یک ارتباط بین شبکه‌های محلی (LAN) در دو دفتر مختلف خود راه اندازی کند. هر دو شبکه محلی از آخرین نسخه پروتکل اینترنت IPv6 استفاده می کنند. اما برای رسیدن از یک شبکه اداری به شبکه‌ی دیگر، ترافیک باید از طریق شبکه ای که توسط شخص ثالث مدیریت می شود (که تا حدودی قدیمی است و فقط از پروتکل IPv4 قدیمی پشتیبانی می کند)، عبور کند.

با GRE، این شرکت می‌تواند ترافیک را از طریق این شبکه با کپسوله کردن پکِت‌هایIPv6  در پکِت‌های IPv4 ارسال کند. در این مقایسه، پکِت‌هایIPv6  خودرو هستند، پکِت‌هایIPv4  کشتی هستند و شبکه شخص ثالث آب است.

پروتکل GRE شامل کپسوله کردن یا بسته بندی یک پکِت‌ داده در سایر پکِت‌های داده است. با انجام این کار، یک تانل (که گاه تانل GRE نیز نامیده می شود) بین دو روتر ایجاد می شود و یک ارتباط مستقیم یا نقطه به نقطه بین شبکه‌ها یا پروتکل های آی‌ پی جداگانه برقرار می‌کند. این چنین تانلینگ پکِت‌ها، ارتباطات بین شبکه ها را ساده می کند.

فرض کنیم قرار است یک ارتباط بین دو شبکه یا LAN برقرار شود؛ یکی از شبکه‌ها از پروتکل IPv6 استفاده می کند در حالی که شبکه دیگر از پروتکل قدیمی IPv4 پشتیبانی می کند. بدون GRE، این دو شبکه به دلیل تفاوت در پروتکل، امکان برقراری ارتباط با یکدیگر را نخواهند داشت. اما با GRE، پکِت‌های IPv6 درون پکِت‌های IPv4 کپسوله می‌شوند و بدین ترتیب پکِت‌های IPv6 اجازه می‌یابند تا از شبکه IPv4 عبور کنند.

چرا از GRE استفاده می‌کنیم؟

از تانلینگ GRE در مواقعی استفاده می شود که به راه اندازی یک ارتباط مستقیم یا نقطه به نقطه بین دو شبکه یا پروتکل نیاز باشد؛ جهت شفافیت موضوع، سازمانی را در نظر بگیرید که واحدها یا بخش‌های مختلف تجاری آن، توسط شبکه‌های مختلف پشتیبانی می شوند. کپسوله کردن پکِت‌ها و ایجاد یک تانل GRE، به روترها در دو شبکه اجازه می دهد تا به گونه ای عمل کنند که گویی یک ارتباط مستقیم دارند و به پکِت‌ها اجازه می دهد تا بین آنها حرکت کنند؛ که در غیر این صورت نمی توانستند انجام دهند.

GRE چگونه کار می کند؟

مکانیزم کاری GRE به این شکل است که کپسوله سازی مجدد پکِت (یعنی یک پکِت داخلی که باید به شبکه مقصد ارسال شود) در داخل یک پکِت آی‌ پی خارجی کپسوله می شود. نقاط پایانی تانل GRE، محموله (payload) را از طریق تانل‌های GRE با مسیریابی پکِت‌های کپسوله شده از طریق شبکه های آی‌ پی میانی (intervening) ارسال می کنند. سایر روترهای آی‌ پی در طول مسیر، بار (پکِت داخلی) را تجزیه نمی کنند. آن‌ها فقط پکِت آی پی بیرونی را هنگام ارسال آن به سمت نقطه پایانی تانل تجزیه می کنند. با رسیدن به نقطه پایانی تانل، کپسوله سازی GRE حذف می‌شود و محموله (payload) به مقصد نهایی خود ارسال می شود.

کپسوله سازی جهت ایجاد یک تانل GRE بین دو روتر خاص در دو انتهای تانل انجام می شود. این بدان معنی است که فقط آن روترها امکان ارسال و دریافت پکِت‌های GRE را دارند. روتر سمت فرستنده، هِدِر GRE را رمزگذاری (این عملیات توسط IPSec میسر خواهد شد) می کند و روتر سمت گیرنده آن را رمزگشایی می کند. در طول مسیر، پکِت کپسوله شده از طریق تانل GRE به شکل رمزگذاری شده عبور می کند و سپس از روتر گیرنده به عنوان پکِت اصلی (original) خارج می شود. سپس روتر گیرنده کپسوله را حذف کرده و پکِت داخلی را به مقصد نهایی آن در شبکه خود ارسال می کند.

برای داشتن اطلاعات بیشتر در رابطه با IPSec کلیک کنید.

روترهای بدون کانفیگ GRE که بین دو روتر با کانفیگ GRE هستند، پکِت کپسوله شده را با ارجاع به هِدِرهای پیرامون خود ارسال می کنند. آن‌ها پکِت‌ها را رمزگشایی یا باز نمی کنند؛ کار رمزگشایی توسط روتر دریافت کننده با کانفیگ GRE انجام خواهد گرفت.

پکت‌ها و هدرهای GRE

در هر شبکه‌ای، یک پکِت به واحدی از داده اطلاق می شود که از یک منبع به یک مقصد حرکت می کند. همه پکِت‌ها از یک محموله (payload) و اطلاعات کنترلی تشکیل شده اند. محموله (payload) حاوی داده کاربر (اطلاعات واقعی) است، در حالی که اطلاعات کنترل شامل عناصری مانند آدرس‌های مبدا و مقصد و ترتیب ارسال است. اطلاعات کنترل در هدر پکِت قرار می‌گیرد و به هر پکِت، یک هدر پیوست می‌شود.

قبل از اینکه تانل GRE ایجاد شود، بسته اصلی یا خارجی دارای یک هدر آی‌پی (20 بایتی) است. ایجاد تانل به معنای ایجاد یک پکِت GRE با دو هدر آی‌ پی است. هدر آی‌ پی برای پکِت اصلی دست نخورده باقی می ماند. هنگامی که تانل ایجاد شد، پروتکل یک هدر GRE جدید (4 بایتی) اضافه می کند که نشان دهنده نوع پروتکلی است که توسط پکِت کپسوله شده استفاده خواهد شد. هدر GRE همچنین شامل اطلاعاتی مانند آدرس مبدا و مقصد پکِت، شماره توالی و شناسه پروتکل است.

هنگامی که هر دو هدر ایجاد شدند، پکِت کپسوله شده می تواند از روتر مبدا به روتر مقصد حرکت کند. روتر پایانی، کپسوله پکِت را باز می‌کند (decapsulate) و از اطلاعات هدر برای هدایت پکِت به مقصدش استفاده می کند.

هدرهای GRE به پکِتی که در حال ارسال است اضافه می شود.

ویژگی‌های GRE

ویژگی اصلی پروتکل GRE توانایی آن در قرار دادن یک پکِت داده در داخل پکِت دیگر است که به پکِت‌ها اجازه می دهد بین دو پروتکل یا شبکه ناسازگار (که در غیر این صورت ناسازگار می‌بودند) حرکت کنند. تطبیق پذیری یکی دیگر از ویژگی های GRE است. این پروتکل می تواند با پروتکل های لایه 3 متعددی از جمله IP، IPX و DECnet کار کند. در نتیجه، یک تانل GRE می‌تواند انواع مختلفی از ترافیک را حمل کند و پکِت‌ها را به مقصد نهایی خود هدایت کند.

تانل‌های GRE، stateless هستند، به این معنی که نقاط انتهایی تانل (روترها) هیچ اطلاعاتی در مورد روتر دریافت کننده، از جمله وضعیت و در دسترس بودن آن، نگه نمی دارند. در نتیجه، روتر منبع، توانایی تغییر وضعیت رابط تانل یا پایین آوردن پروتکل خط را در صورت غیرقابل دسترسی بودن روتر دریافت کننده ندارد.

مزایا و معایب GRE

ایجاد یک تانل GRE، استفاده از پروتکل‌هایی را که توسط یک شبکه پشتیبانی نمی شوند، امکان پذیر می کند؛ بنابراین امکان ارتباط بین شبکه‌ها و زیرشبکه ها را فراهم می کند. علاوه بر این، پروتکل بسیار قابل اعتماد است، چرا که افزودن یک هدر GRE به یک پکِت تضمین می‌کند که به مقصدش خواهد رسید.

برخلاف تانل آی‌پی به آی‌پی، تانل GRE می‌تواند ترافیک مالتی‌کست (multicast) و IPv6 را بین شبکه‌ها انتقال دهد. علاوه بر این، GRE یک ارتباط خصوصی stateless فراهم می‌کند، بنابراین رابط تانل، حتی اگر انتهای تانل غیرقابل دسترسی باشد، اکتیو باقی می‌ماند.

دیگر مزایای تانل‌های GRE

تانل‌های GRE:

• چندین پروتکل را روی یک ستون فقرات تک پروتکل (single-protocol backbone) محصور می‌کنند.
• راهکار‌هایی را برای شبکه‌هایی با پرش‌های (hop) محدود فراهم می‌کنند.
• زیرشبکه‌های (sub-network) ناپیوسته را متصل می کنند.
• به VPN‌ها اجازه می‌دهند تا در WAN عمل کنند.

نقطه ضعف اصلی GRE این است که به عنوان یک پروتکل ایمن در نظر گرفته نمی‌شود؛ چرا که از رمزگذاری به مانند (IPsec) Encapsulating Security Payload که به عنوان RFC 2406 تعریف شده است، استفاده نمی‌کند. در نتیجه، تانل‌های GRE ممکن است برای راه اندازی حملات DDoS مورد استفاده قرار گیرند. مهاجمان سایبری می‌توانند یک بات‌نت بسازند و آن را از طریق GRE کنترل کنند، سپس با استفاده از ترافیک ناخواسته (junk traffic)، شبکه‌ را اشباع کرده و آن را برای کاربران قانونی، غیرقابل دسترس کنند. این خطر را می توان با تنظیمات احراز هویت و مکانیسم‌های رمزگذاری در تانل‌های GRE به حداقل رساند.

سخن پایانی

Generic Routing Encapsulation یا به اختصار GRE پروتکلی است که پکِت‌ها را به منظور مسیریابی پروتکل های مختلف روی شبکه‌های آی‌پی کپسوله می‌کند (encapsulate). پکِت‌ها به این دلیل کپسوله می‌شوند که گاه شبکه‌هایی که داده بین‌شان انتقال داده می شود، از پروتکل‌های متفاوتی پشتیبانی می کنند؛ مثلا یکی از پروتکل نسخه 4 و دیگری از نسخه 6 پشتیبانی می کنند.

برای اینکه بتوان پکِت‌های داده را بین این دو شبکه عبور داد، از تانلینگ GRE استفاده می شود، یعنی یکی از پکِت‌ها درون پکِت دیگر کپسوله می شود. علاوه بر کپسوله کردن پکِت‌ها که ویژگی اصلی GRE است، از stateless بودن تانل‌های GRE و تطبیق پذیری می‌توان به عنوان مزیت های دیگر آن نام برد؛ در مقابل ایمن نبودن پروتکل، عمده‌ترین نقطه ضعف GRE است.

سوالات متداول

آیا GRE همان IPSec است؟

GRE یک پروتکل تانلینگ است که برای انتقال پکِت‌های مالتی‌کست (multicast)، برادکست (broadcast) و پکِت‌های non-IP مانند IPX و غیره استفاده می شود. در حالی که IPSec یک پروتکل رمزگذاری است که فقط توانایی انتقال پکِت‌های یونی‌کست (unicast) را دارد.

امنیت تانل GRE چقدر است؟

تانل‌های GRE هیچ گونه احراز هویت، محرمانگی، یا یکپارچگی ترافیک کپسوله شده را ارائه نمی کنند و این یعنی هر کسی که بتواند پکِت‌های GRE را رهگیری کند، می‌تواند پروتکل لایه شبکه اصلی (original) و محموله (payload) آن را ببیند و به طور بالقوه آن را تغییر داده یا جعل کند.

GRE از چه پروتکلی استفاده می کند؟

پکِت‌های GRE که مستقیماً در آی‌پی کپسوله می‌شوند، از پروتکل آی‌پی نوع 47 در فیلد پروتکل هدر IPv4 یا فیلد Next Header هِدر IPv6 استفاده می‌کنند. به دلایل عملکردی، GRE همچنین می تواند در پکِت‌های UDP کپسوله شود.

تانل سازی GRE چگونه کار می کند؟

با استفاده از GRE، مسیریابی بین شبکه‌های خصوصی از طریق اینترنت عمومی امکان‌پذیر می‌شود. پکِت اصلی درون یک پکِت GRE و آی‌پی بیرونی کپسوله می‌شود و به آن اجازه می دهد تا از طریق اینترنت به شبکه خصوصی مقصد هدایت(to be routed) شود.

اینستاگرام یکی از محبوب‌ترین اپلیکیشن‌های رسانه‌های اجتماعی در سراسر دنیا است و به واسطه این محبوبیت، به یک هدف بزرگ برای مجرمان سایبری که قصد هک اکانت‌های کاربری را دارند، تبدیل شده است. در ادامه این مطلب با داریا همراه باشید.

چگونه اکانت اینستاگرام هک میشود؟

راه‌های زیادی برای دسترسی به اکانت اینستاگرام وجود دارد؛ برخی از رایج ترین روش های حمله می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

فیشینگ

فیشینگ یکی از رایج‌ترین حملات سایبری است که کاربران عادی اینترنت، دائم با آن در مواجهه هستند. این فرایند با ایجاد یک صفحه لاگین توسط مهاجم که کاملا شبیه سرویس مورد نظر آن‌ها است شروع می‌شود. در این حالت، مهاجم یک صفحه لاگین اینستاگرام جعلی که از نظر ظاهری با صفحه واقعی یکسان است، ایجاد می کند و آن را در قالب یک لینک به قربانی مورد نظر (target) خود که از قضیه کاملا بی خبر است، ارسال می کند.

هنگامی که قربانی اطلاعات لاگین خود را وارد می کند، این اطلاعات به جای اینستاگرام به مهاجم ارسال می شود و قربانی به صفحه لاگین واقعی هدایت می شود. اکثر مرورگرهای مدرن امکان شناسایی خودکار صفحات فیشینگ را دارا هستند و می‌توانند از نمایش آن جلوگیری کنند. همچنین جهت بررسی اینکه آیا صفحه لاگین، واقعی است یا نه، می توان از نوار آدرس استفاده کرد.

حملات مهندسی اجتماعی

حملات مهندسی اجتماعی نیز یکی دیگر از روش‌های رایج مورد استفاده هکرها برای فریب دادن افراد جهت دستیابی به پسوردهای آن‌ها است. احتمالا شخصی با جعل هویت، خود را یکی از مقامات یا کارمندان اینستاگرام معرفی کند، با شما تماس بگیرد یا پیامی ارسال کند و از شما بخواهد که پسورد خود را در اختیار او قرار دهید.

این نوع حملات معمولاً در موارد کلاهبرداری مالی دیده می‌شوند، اما امکان سازگاری با هر سرویس دیگری را نیز دارند. اگرچه احتمال اینکه کلاهبرداری با شما تماس بگیرد و پسورد اینستاگرام شما را طلب کند، بسیار کم است؛ با این حال، باید توجه داشته باشید که نوعی حمله است که باید نسبت به آن آگاه باشید. اینستاگرام یا هر سرویس دیگری، جهت مطالبه پسورد شما، از یکی از روش های ایمیل، پیام یا تلفن استفاده می کند.

حملات  Brute Force

این نوع حملات یکی از ساده ترین حملات برای اجرا در اینستاگرام هستند؛ چراکه تنها عنصر مورد نیاز مهاجم، نام کاربری اینستاگرام شما و مقداری دانش اولیه برنامه نویسی است. هزاران مخزن در GitHub وجود دارد که میزبان ابزارهای brute-forcing ساخته شده در پایتون یا سایر زبان های برنامه نویسی هستند که فقط به یک نام کاربری اینستاگرام نیاز دارند تا شکستن پسورد شما را آغاز کنند.

مکانیزم حملات Brute-Force بدین گونه است که به صورت مکرر تلاش می کنند تا پسورد شما را حدس بزنند. برنامه هایی به مانند مواردی که در بالا ذکر شد، از پروکسی استفاده می کنند تا پس از چندین بار شکست متوالی، بلاک نشوند. موفقیت این حملات تا حد زیادی بستگی به تطابق رمز عبور شما با لیست رمزهایی که مهاجم استفاده می‌کند، دارد؛ پس بنابراین پسورد‌های رایج بیشتر مستعد چنین حملاتی هستند.

استفاده از اپلیکیشن های شخص ثالث  (Third-Party Apps)

بسیاری از اپلیکیشن‌های شخص ثالث اینستاگرام در سرتاسر وب وجود دارند که ادعا می‌کنند قابلیت‌های بیشتری مانند زمان‌بندی پست‌ها یا نمایش دایرکت‌های ارسال نشده را اضافه می‌کنند. با این وجود، همزمان با دریافت ویژگی های اضافی، اطلاعات اکانت شما را نیز در معرض دسترسی مهاجم قرار می دهند. اینستاگرام اکیداً توصیه می‌کند از چنین اپلیکیشن‌هایی استفاده نشود؛ گاه حتی اکانت شما را بخاطر انجام چنین کاری بلاک می‌کند.

عادت های بد مرتبط با پسورد

اگرچه عادات بد مرتبط با پسورد به عنوان یکی از روش‌های هک اکانت اینستاگرام به عنوان آخرین نوع، مورد بحث قرار می گیرند، اما به این معنی نیست که دارای ‌اهمیت کمی هستند؛ اگر از رمز عبور یکسانی برای چندین اکانت استفاده ‌کنید، در صورتی که یکی از آن اکانت‌ها هک شود، سایر اکانت‌های شما نیز در معرض خطر هک شدن قرار خواهند گرفت.

علاوه بر این، اگر از پسوردهای رایج مانند کلمه پسورد یا 1234567890 استفاده می‌کنید، همانطور که در بالا ذکر شد، آنها اهدافی آسان در برابر حملاتBrute Force خواهند بود. مطمئن شوید که از یک پسورد منحصر به فرد که ترکیبی از حروف، اعداد و کاراکترهای خاص است، استفاده می کنید.

از کجا بدانیم اکانت اینستاگرام ما هک شده است؟

از طرق مختلفی می توانیم از هک شدن اکانت اینستای خود آگاه شویم. در ادامه برخی از این شیوه ها را مرور می کنیم.

فعالیت‌های غیرعادی اکانت

حتما به طور منظم فعالیت‌های اکانت خود را بررسی کنید تا بتوانید به محض وقوع فعالیت غیرعادی آن را شناسایی کنید. هنگامی که شما خواب بوده اید، چه کسی آن پست را لایک کرده است؟

برای مشاهده سوابق لاگین، ابتدا اپلیکیشن را در گوشی خود باز کنید و این مراحل را طی کنید:

Settings > Security > Login activity

بدین ترتیب خواهید توانست که ببینید لاگین های شما از کجا بوده‌اند؛ وجود یک مورد لاگین از خارج از کشور، تلنگری است که اکانت شما هک شده است.

عدم امکان لاگین با اطلاعات اکانت صحیح

اگر مطمئن هستید که پسورد خود را بدون غلط املایی و با رعایت حروف بزرگ/کوچک وارد کرده‌اید، ولی باز نمی توانید وارد اکانت خود شوید، پس این می تواند نشانه آن باشد که شخصی بدون اطلاع شما وارد اکانت کاربری شما شده و اطلاعات اکانت را تغییر داده است.

وجود فالوورهای جدید و پیام های دایرکت جدید ناشناس

وقتی وارد اکانت اینستاگرام خود می شوید و پیام های دایرکت (DM) خود را بررسی می کنید، آیا پیامی وجود دارد که به خاطر نمی آورید که ارسال کرده باشید؟ این نیز احتمالا نشانه‌ی این است که شخص دیگری از اکانت شما استفاده می کند.

پست‌ها یا لایک‌هایی در اکانت شما هستند که خودتان ایجاد نکرده‌اید

اگر متوجه شدید که انواع جدیدی از پست‌ها در فید (feed) شما ظاهر می‌شوند، یا در اکانت شما چیزی لایک شده است که از آن بی اطلاع هستید و یا الگوریتم‌تان تغییر یافته است، احتمالا نشانه این است که شخص دیگری از حساب شما استفاده می کند.

چگونه از اینستاگرام خود در برابر هک شدن محافظت کنیم؟

اکنون که روش‌های متداول هک کردن اکانت اینستاگرام بررسی شد، حال نوبت ارائه راهکار فرا رسیده است. خوشبختانه، محافظت از اکانت در برابر مهاجمان کار چندان دشواری نیست. تنها با چند کلیک، می توان ویژگی های امنیتی را فعال کرد.

فعال کردن 2FA

اولین خط دفاعی در برابر هک شدن اینستاگرام فعال سازی احراز هویت دو عاملی است که از آن در انگلیسی با 2FA یاد می شود. نحوه ی کار به این شکل است که زمانی که شما پسورد خود را در قالب یک پسورد یکبار مصرف OTP وارد می‌کنید، یک لایه حفاظتی اضافه می شود.

فعال بودن 2FA اکانت اینستاگرام شما به این معنی است که حتی اگر پسورد شما در اختیار افراد غیرمجاز قرار گیرد، برای دسترسی به اکانت، مهاجم همچنان نیازمند وارد کردن OTP از طریق موبایل شما است. جهت فعال سازی 2FA، این مراحل را طی کنید:

Settings > Security > Two-factor authentication

بررسی اطلاعات اکانت فعلی

همانطور که قبلا ذکر شد، در صورت استفاده از یک پسورد مشترک در همه سرویس‌ها، با افشای آن در یکی از اکانت ها، همه اکانت‌های شما به خطر خواهند افتاد. برای مقابله با این مسئله، بررسی مرتب اکانت‌ها باید در دستور کار باشد تا معلوم شود که آیا موردی وجود دارد که در معرض نقض داده قرار گرفته باشد.

اکثر مدیران پسورد و حتی مرورگرها دارای ویژگی داخلی Have I Been Pwned هستند که نشان می دهد پسورد شما افشا شده‌ است یا نه. این ویژگی، نقض داده‌ و پسوردهای فاش شده را مستند می‌کند. اگر متوجه شدید که پسورد اینستاگرام شما فاش شده است، فورا آن را به یک پسورد جدید و قوی‌تر تغییر دهید تا مانع از در اختیار گرفتن اکانت کاربری خود توسط افراد غیرمجاز شوید.

استفاده از پسوردهای منحصر به فرد

پیشنهاد استفاده از پسوردهای منحصر به فرد را به پیشنهاد قبلی اضافه کنید. استفاده از پسوردهای خاص برای ورود به هر وب‌سایت یا اکانت‌ شبکه‌های اجتماعی گوناگون، احتمالا خسته‌کننده به نظر برسد، اما اگر به‌ دنبال محافظت از اکانت‌های خود به بهترین شکل ممکن باشید، این یک الزام مطلق است.

پسوردهای منحصر به فرد در اکانت‌های مختلف، یا حداقل برای شبکه‌های اجتماعی، تضمین خواهد کرد که در صورت هک شدن یکی از پسوردها، پسوردهای دیگر در امان خواهند بود. اگر به خاطر سپردن چند پسورد دشوار است، از مدیر پسورد استفاده کنید. برای تغییر پسورد خود از این مسیر اقدام کنید:

Settings > Security > Password

خودداری از بکاربردن اپلیکیشن‌های شخص ثالث (Third-Party)

هر چقدر هم که ویژگی‌های یک اپلیکیشن شخص ثالث جذاب به نظر برسد، قویا توصیه می شود از آن‌ها اجتناب کنید. هنگام استفاده از چنین اپلیکیشن‌هایی، اساسا تمام فعالیت‌ها و داده‌های اکانت خود را از طریق یک واسطه که همان سازنده اپلیکیشن است، ارسال می کنید.

حتی اگر به سازنده اپلیکیشن اعتماد دارید، چنین اپلیکیشن‌هایی را به راحتی می‌توان با حملات-مرد-میانی (MITM) مورد هدف قرار داد. حملات MITM، اساسا داده های شما را در حین ارسال به یک اپلیکیشن رسمی یا سرورهای وب سایت سرقت می کنند و به هکرها اجازه می دهند تا کنترل اکانت شما را به دست بگیرند.

جهت حذف دسترسی اپلیکیشن شخص ثالث، این مراحل را انجام دهید:

Settings > Security > Apps and websites > Remove

نحوه بازیابی اکانت اینستاگرام هک شده

اگر حساب شما هک شده است، اینستاگرام روشی را برای دسترسی مجدد به آن ارائه می دهد. ابتدا، اگر نام کاربری، آدرس ایمیل یا شماره تلفن اصلی اکانت هنوز تغییر نیافته‌اند، از طریق گزینه فراموشی پسورد (Forgot Password Option) در صفحه لاگین، می توانید پسورد خود را بازنشانی کنید.

در صورتی که در اکانت هک شده، هکر نام کاربری، آدرس ایمیل و/یا شماره تلفن مورد استفاده شما برای لاگین به سیستم را تغییر داده باشد، به بخش پشتیبانی اینستاگرام بروید و مراحل آن را دنبال کنید.

اینستاگرام یک لینک لاگین برای شما ارسال خواهد کرد که احتمالا از شما خواهد خواست تا یک ویدیو سلفی بگیرید. دلیل این کار حصول اطمینان از این موضوع است که تنها شما امکان دسترسی مجدد به اکانت خود را داشته باشید. پس از اینکه مراحل راستی آزمایی (Verification) تکمیل شد، با بازنشانی پسورد قادر خواهید بود تا حساب خود را بازیابی کنید.

سخن آخر

اگر بگوییم که در حال حاضر اینستاگرام پر مخاطب ترین شبکه اجتماعی در میان کاربران ایرانی است، چندان بیراه نگفته‌ایم؛ اینستاگرام با ویژگی ها و امکانات جذاب خود، تبدیل به یک پلتفرم بسیار قوی هم برای بسیاری از کسب و کارها (خصوصا خانگی) و هم برای کاربران دارای مقاصد سرگرمی شده است. از سویی، این فراوانی مخاطب، اینستاگرام را به یک محیط مطلوب برای خرابکاران تبدیل کرده تا با هک اکانت های کاربران، اهداف شرورانه خود را دنبال کنند.

از جمله انواع این حملات می توان حملات فیشینگ، مهندسی اجتماعی، Brute Force، عادات بد پسورد و اپلیکیشن های شخص ثالث را نام برد. جهت جلوگیری از این حملات نیز می توان این موارد را عنوان کرد: فعال سازی 2FA، بررسی اطلاعات فعلی اکانت ، استفاده از پسوردهای منحصر به فرد و خودداری از استفاده از اپلیکیشن های third-party.

سوالات متداول

چگونه اکانت‌های اینستاگرام هک می شوند؟

مواردی مانند نرم افزارهای مخرب، اپلیکیشن ‌های شخص ثالث، پسوردهای ضعیف و کلاهبرداری‌های درون-اپلیکیشنی، چند روش برای هک کردن اکانت اینستاگرام هستند.

هک اکانت اینستاگرام چقدر رایج است؟

بر اساس مطالعه‌ای که توسط شرکت Notch انجام شده است، هر 10 دقیقه یک حساب اینستاگرام هک می شود. در حال حاضر، سالانه شاهد هک شدن بیش از 50،000 اکانت اینستاگرام هستیم.

چرا اینستاگرام هک می شود؟

از رایج‌ترین دلایل هک اکانت‌های اینستاگرام می توان به این موارد اشاره کرد: سرقت اطلاعات شخصی، فیشینگ، کلاهبرداری از فالوورها و انتقام گیری یا آزار شخصی است.

Recent search terms:

• https://www darianet com/how-to-hack-instagram-account/

دستیابی به عالمی کاملاً جدید و مسحورکننده، جایی که خیال به واقعیت می‌پیوندد، همواره یکی از بزرگ‌ترین آرزوهای بشر بوده است. اکنون با پیشرفت فناوری، این آرزو به واقعیت نزدیک‌تر از همیشه است. واقعیت مجازی (Virtual Reality) یا به اختصار VR به ما این امکان را می‌دهد که وارد دنیایی خودساخته شویم و تجربه‌هایی داشته باشیم که پیش از این تنها در رویا ممکن بود. این فناوری، عرصه‌های مختلفی را متحول کرده و به دستاوردی بزرگ در بازی‌های هیجان‌انگیز، پزشکی، آموزش، مهندسی، هنر و سرگرمی تبدیل شده است. در ادامه مطلب با شرکت داریا همراه باشید.

واقعیت مجازی به چه معناست؟

واقعیت مجازی یا همان Virtual Reality (VR)، یک محیط شبیه ‌سازی ‌شده سه‌ بعدی (3D) است که به کاربران این امکان را می‌دهد تا در یک دنیای مجازی غوطه ‌ور شوند و با محیطی که به گونه‌ای طراحی شده تا شبیه به واقعیت به نظر برسد، تعامل کنند. این محیط توسط نرم‌افزارها و سخت‌افزارهای کامپیوتری ایجاد می‌شود و برای تعامل با آن، کاربران معمولاً به وسایلی مانند عینک‌ها، هدست‌ها یا لباس‌های مخصوص نیاز دارند.

هرچه کاربران بتوانند بیشتر خود را در محیط واقعیت مجازی غوطه‌ ور کنند و محیط فیزیکی اطراف خود را کنار بگذارند، بیشتر می‌توانند باور کنند که این محیط مجازی واقعی است؛ حتی اگر این محیط غیرواقعی و خیالی باشد.

جالب است بدانید، در این محیط‌ها که توسط کامپیوترها ایجاد می‌شوند، افراد احساس می‌کنند در دنیایی دیگر حضور دارند. این شبیه‌ سازی‌ها می‌توانند شامل عناصر بصری، صوتی و حتی بازخورد لمسی باشند. واقعیت مجازی از تکنیک‌های پیشرفته‌ای مانند ردیابی حرکات سر، دست و بدن بهره می‌برد تا تعامل کاربر با محیط به شکل طبیعی و بدون تأخیر انجام شود.

انواع اصلی واقعیت مجازی چیست؟

صنعت واقعیت مجازی (VR) هنوز فاصله زیادی با تحقق کامل چشم ‌انداز خود دارد که یک محیط کاملاً غوطه ‌ور را فراهم کند و به کاربران اجازه دهد چندین حس را به شیوه‌ ای تجربه کنند که شبیه به واقعیت باشد. با این حال، فناوری واقعیت مجازی پیشرفت‌های چشم‌ گیری در ارائه تعاملات حسی واقعی داشته است و امیدواری‌ هایی برای استفاده‌های تجاری در چندین صنعت نشان داده است.

سیستم‌های واقعیت مجازی به ‌طور کلی به دسته‌های مختلفی تقسیم می‌شوند که هر کدام بر اساس میزان غوطه‌ وری و تکنولوژی مورد استفاده متفاوت هستند. در ادامه به شش نوع اصلی واقعیت مجازی اشاره شده است:

• واقعیت مجازی غیرغوطه‌ ور (Non-immersive)

این نوع از واقعیت مجازی به محیط شبیه‌ سازی شده سه ‌بعدی (3D) اشاره دارد که از طریق صفحه ‌نمایش کامپیوتر قابل دسترسی است. این محیط ممکن است شامل صدا نیز باشد، اما کاربر با استفاده از کیبورد، موس یا سایر وسایل، کنترل محدودی بر آن دارد. مثال‌های رایج واقعیت مجازی غیرغوطه‌ ور شامل بازی‌های ویدئویی یا وب‌ سایت‌هایی است که به کاربران اجازه طراحی دکوراسیون اتاق را می‌دهند.

• واقعیت مجازی نیمه‌غوطه ‌ور (Semi-immersive)

این نوع از واقعیت مجازی یک تجربه نسبتاً غوطه ‌ور را ارائه می‌دهد که از طریق صفحه ‌نمایش یا عینک‌های مخصوص به دست می‌آید. این سیستم‌ها عمدتاً بر روی جنبه بصری سه‌ بعدی تمرکز دارند و شامل حرکت فیزیکی کامل نمی‌شوند. نمونه متداول آن، شبیه ‌سازهای پرواز است که برای آموزش خلبان ها در شرکت‌های هواپیمایی و نظامی استفاده می‌شود.

• واقعیت مجازی کاملاً غوطه‌ ور (Fully immersive)

این نوع از واقعیت مجازی بیشترین میزان غوطه ‌وری را ارائه می‌دهد و کاربر را به‌ طور کامل در یک دنیای سه ‌بعدی شبیه‌ سازی شده فرو می‌برد. در این حالت از حس‌های مختلف مانند بینایی، شنوایی و گاهی حتی لمس استفاده می‌شود. تکنولوژی‌های نوآورانه‌ای مانند Olorama نیز دستگاه‌های بویایی دیجیتال را معرفی کرده‌اند که برای افزودن بو به تجربه‌های واقعیت مجازی کاملاً غوطه ‌ور به کار می‌روند. برای تجربه‌های کاملاً غوطه ‌ور، کاربران از تجهیزاتی مانند هدست‌ها، عینک‌ها یا دستکش‌ها استفاده می‌کنند و ممکن است تجهیزات اضافی مانند تردمیل‌ها نیز برای حرکت در محیط سه ‌بعدی به کار گرفته شوند.

• واقعیت مجازی تعاملی  (Collaborative VR)

این نوع از واقعیت مجازی به افراد اجازه می‌دهد که از مکان‌های مختلف در یک محیط مجازی با هم تعامل داشته باشند. هر فرد معمولاً توسط یک شخصیت سه‌بعدی شبیه‌سازی شده نمایان می‌شود و کاربران از طریق میکروفون‌ها و هدست‌ها با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کنند.

• واقعیت افزوده (Augmented Reality – AR)

واقعیت افزوده، گرچه به عنوان یک نوع واقعیت مجازی شناخته می‌شود، اما بسیاری معتقدند که حوزه‌ای مستقل اما مرتبط است. در AR، شبیه ‌سازی‌های مجازی بر روی دنیای واقعی پوشانده می‌شوند تا آن محیط را تقویت کنند.

• واقعیت ترکیبی (Mixed Reality – MR)

این نوع واقعیت دنیای فیزیکی و مجازی را در یک فضای واحد ترکیب می‌کند. مانند واقعیت افزوده؛ اما بیشتر به عنوان یک حوزه جداگانه در نظر گرفته می‌شود. به تازگی، یک توافق رو به رشد برای ترکیب واقعیت مجازی، افزوده و ترکیبی تحت عنوان واقعیت گسترده (XR) شکل گرفته است، که به شکل کلی به این سه نوع اشاره می‌کند.

ویژگی‌های اصلی واقعیت مجازی

واقعیت مجازی (VR) شامل چندین ویژگی ضروری است که آن را به یک محیط تعاملی و غوطه ‌ور تبدیل می‌کند. برخلاف واسط‌ه های سنتی، VR  کاربران را در یک محیط مجازی قرار می‌دهد و تجربه‌ای واقعی و غوطه‌ور ارائه می‌دهد. در ادامه، به برخی از ویژگی‌های کلیدی واقعیت مجازی اشاره می‌کنیم:

• غوطه‌وری (Immersion)

واقعیت مجازی با غوطه‌ ور کردن کاربران در یک دنیای مجازی که به نظر واقعی می‌آید، سعی در ایجاد حس حضور واقعی دارد. سطح غوطه‌ وری ممکن است بسته به نوع سیستم VR و کیفیت محتوا متفاوت باشد. با استفاده از تجهیزاتی مانند دستکش ‌های داده، کنترلرهای حرکتی، کنسول‌های بازی و نمایشگرهای پوشیدنی مانند Meta Quest 2، کاربران می‌توانند به‌ طور کامل در دنیای مجازی غوطه‌ ور شوند.

• تعامل (Interaction)

یکی از ویژگی‌های برجسته واقعیت مجازی تعامل بالای آن است که به کاربران اجازه می‌دهد به شکلی واقعی با عناصر مختلف در محیط مجازی تعامل داشته باشند. این تعامل‌ شامل حرکت، کنترل اشیا، و فعالیت در فضاهای مجازی است. جالب است بدانید کاربر می‌تواند به صورت مستقیم با محیط و اشیا در تعامل باشد.

• تصاویر واقعی (Realistic visuals)

واقعیت مجازی از مانیتورهایی با رزولوشن بالا و تکنیک‌های پیچیده رندر گرافیکی استفاده می‌کند تا تصاویر زنده و واقعی ایجاد کند. این موضوع شامل نورپردازی و بافت‌های واقعی، تصاویر سه‌ بعدی باکیفیت و تصویربرداری استریوسکوپیک برای ایجاد حس عمیق می‌شود.

• صدای فضایی (Spatial audio)

تکنولوژی صدای فضایی به این صورت است که صداهای واقعی را به ‌صورت دقیق در محیط مجازی قرار می‌دهد. این نوع صدا به تجربه کاربر حس حضور و غوطه ‌وری بیشتری می‌دهد، زیرا صداها به گونه‌ای تولید می‌شوند که با محیط بصری کاربر همخوانی دارند.

• بازخورد حسی چندگانه (Multi-sensory haptic feedback)

علاوه بر موارد گفته شده، سیستم‌های پیشرفته واقعیت مجازی شامل بازخورد حسی هستند که به کاربران احساسات لمسی را منتقل می‌کنند. این بازخورد ممکن است شامل نیروی بازخورد و لرزش‌ باشد که کاربران را قادر می‌سازد تا حس ‌های واقعی در محیط مجازی را تجربه کنند.

• همکاری فضایی (Spatial collaboration)

واقعیت مجازی به کاربران این امکان را می‌دهد که بدون توجه به مکان فیزیکی خود، در یک محیط مجازی مشترک به ‌طور همزمان کار کنند. این همکاری فضایی به کاربران اجازه می‌دهد که روی پروژه‌ها با هم کار کنند، ایده‌ها را به اشتراک بگذارند و تعامل داشته باشند به همان صورتی که در یک مکان واقعی هستند. به عنوان مثال، Vision Pro  اپل، ترکیبی از واقعیت ترکیبی و واقعیت مجازی ارائه می‌دهد که یک تجربه غوطه ‌ور بدون مسدود کردن کامل دنیای خارج ایجاد می ‌کند.

• دید 360 درجه کامل (Complete 360-degree views)

بیشتر سیستم‌های واقعیت مجازی، یک نمای کروی 360 درجه را ارائه می‌دهند به این معنی است که کاربران می ‌توانند به هر جهتی نگاه کنند و فضاهای مجازی را از دیدگاه‌های مختلف بررسی کنند.

• محیط‌های تطبیقی (Adaptive environments)

ترکیب هوش مصنوعی (AI) با محیط‌ های واقعیت مجازی، تجربه‌ای پاسخگو و شخصی‌سازی شده را ایجاد می‌کند که می‌تواند به‌ طور پویا با ورودی ‌های انسانی تغییر کند. سیستم‌های مبتنی بر هوش مصنوعی می‌توانند رفتار کاربران را در زمان واقعی ارزیابی کنند و به محیط مجازی امکان تطبیق و واکنش به فعالیت‌های کاربر را بدهند تا تجربه‌ای واقعی و جذاب ‌تر ارائه دهند.

کاربردهای واقعیت مجازی

در ابتدا، واقعیت مجازی (VR) بیشتر با دنیای بازی‌های ویدیویی شناخته شد؛ صنایعی که در خط مقدم توسعه این فناوری قرار دارند. بازی‌هایی مثل Beat Saber، Minecraft VR و  Skyrim VR نمونه‌هایی از محبوب ‌ترین محصولات در این حوزه هستند. اما بهتر است توجه داشته باشید امروزه، واقعیت مجازی کاربردهای بسیار گسترده ‌تری پیدا کرده است و در حوزه‌های مختلفی مورد استفاده قرار میگیرد. از جمله این حوزه ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

• آموزش و یادگیری

واقعیت مجازی، امکان آموزش پرسنل را به شیوه‌ای امن، کارآمد و کم ‌هزینه فراهم می‌کند. این فناوری به ‌ویژه برای مشاغل پرخطر و تخصصی مثل آتش‌ نشانان، پزشکان، افسران پلیس، سربازان و جراحان مفید است. شرکت‌هایی مثل Bank of America و Walmart  از هزاران هدست واقعیت مجازی برای آموزش کارکنان خود استفاده می‌کنند.

• آموزش در مدارس و دانشگاه‌ها

فناوری VR  به موسسات آموزشی روش‌های جدیدی برای تدریس و یادگیری ارائه می‌دهد. دانش‌آموزان می‌توانند به محیط‌هایی دسترسی پیدا کنند که در حالت عادی امکان ‌پذیر نیست و از این طریق به موضوعات درسی عمیق ‌تر نگاه کنند. برای مثال، یک معلم تاریخ می‌تواند از واقعیت مجازی برای بازسازی زندگی در یونان باستان یا چین باستان استفاده کند.

• حوزه سلامت

واقعیت مجازی در صنعت سلامت نیز تحولاتی شگرف ایجاد کرده است. این فناوری می‌تواند به درمان اختلالات روانی مثل اضطراب، PTSD  و بی‌اشتهایی کمک کند. همچنین، پزشکان از VR  برای توضیح بهتر بیماری‌ها و گزینه‌های درمانی به بیماران خود استفاده می‌کنند. این فناوری حتی برای افراد دارای محدودیت‌های فیزیکی نیز مفید است.

• املاک و مستغلات

VR  در صنعت املاک کاربردهای زیادی دارد. معماران می‌توانند نقشه‌های سه ‌بعدی دقیق ارائه دهند و خریداران خانه‌ها به‌ صورت مجازی از ملک‌ها بازدید کنند. همچنین، این فناوری برای مهندسان تاسیسات نیز سودمند است.

• سرگرمی و فیلم

فناوری واقعیت مجازی فقط به دنیای بازی محدود نمی‌شود و می‌تواند صنعت فیلم و تلویزیون را نیز متحول کند. تماشاگران با استفاده از این فناوری می ‌توانند خود را در قلب یک صحنه‌ی فیلم احساس کنند.

• معماری و طراحی

معماران و طراحان داخلی می‌توانند با استفاده از واقعیت مجازی، تور مجازی از پروژه‌های خود ارائه دهند، و به مشتریان این امکان را بدهند که قبل از ساخت یک فضا، آن را به ‌صورت سه ‌بعدی مشاهده و تغییرات لازم را اعمال کنند. این روش در صرفه‌جویی زمان و هزینه مؤثر است و باعث افزایش رضایت مشتریان می ‌شود.

آینده واقعیت مجازی چگونه تکامل خواهد یافت؟

واقعیت مجازی (VR) به سرعت در حال پیشرفت است و انتظار می‌رود این فناوری در سال‌های آینده به طور چشمگیری در صنایع مختلف گسترش یابد. با افزایش دسترسی به تجهیزات ارزان‌تر و ادغام ویژگی‌های VR در دستگاه‌های موبایل، عموم مردم می‌توانند از امکانات واقعیت مجازی بهره‌مند شوند. این دسترسی بیشتر به کاربران این امکان را می‌دهد که تجربه‌های فوق‌العاده واقعی و چند حسی را در حوزه‌های مختلفی مانند آموزش، بهداشت و درمان و کسب‌وکار داشته باشند. با ادامه این روند، تجربیات VR نه تنها غنی‌تر و واقعی‌تر خواهد شد، بلکه استفاده از فناوری‌های جدید مانند دستکش‌های لمسی و صوت فضایی نیز به افزایش غوطه‌وری کاربران کمک خواهد کرد.

در آینده، واقعیت مجازی به عنوان ابزاری برای ارتباطات مؤثر در محیط کار و آموزش‌های تخصصی نیز مطرح خواهد شد. به طور مثال، با استفاده از فناوری‌های نوین، کاربران قادر خواهند بود تا به راحتی در جلسات ویدئویی سه‌بعدی شرکت کنند و حتی به صورت مشترک در پروژه‌های کاری همکاری کنند. همچنین، با ادغام واقعیت افزوده و واقعیت مجازی، امکانات جدیدی برای ناوبری و تجربه‌های تعاملی ایجاد خواهد شد که به بهبود کیفیت زندگی کاربران کمک می‌کند. به این ترتیب، واقعیت مجازی نه تنها به عنوان یک فناوری سرگرم‌کننده، بلکه به عنوان ابزاری کارآمد و مؤثر در زندگی روزمره و حرفه‌ای افراد شناخته خواهد شد.

اولین دستگاه واقعیت مجازی

اگرچه دستگاه‌های واقعیت مجازی (VR) امروزه به طور گسترده‌ای شناخته شده‌اند و ظاهری پیشرفته دارند، اما تاریخ این فناوری به سال ۱۹۵۰ برمی‌گردد. یکی از اولین دستگاه‌های واقعیت مجازی، Sensorama نام داشت. این دستگاه دارای یک صندلی داخلی بود و فیلم‌های سه‌بعدی را پخش می‌کرد. ویژگی خاص Sensorama این بود که به صورت متحرک عمل می‌کرد و تجربه‌ای چندحسی و منحصر به فرد را برای تماشاگران فراهم می‌کرد. این نوآوری، نقطه عطفی در تاریخ فناوری VR به شمار می‌آید و نشان‌دهنده تلاش‌های اولیه برای ایجاد تجربه‌های واقعی‌تر در دنیای دیجیتال بود.

با وجود اینکه Sensorama به تنهایی یک تجربه کامل واقعیت مجازی نبود، اما به عنوان یک پیشگام در این حوزه شناخته می‌شود و مسیر را برای توسعه‌های بعدی در فناوری واقعیت مجازی هموار کرد. این دستگاه نشان داد که چگونه می‌توان با ترکیب تصاویر، صدا و حرکت، تجربیات عمیق ‌تری از دنیای مجازی ایجاد کرد و به علاقه ‌مندان و توسعه ‌دهندگان انگیزه داد تا به دنبال روش‌های نوین ‌تر و پیشرفته‌ تر برای ایجاد واقعیت مجازی باشند.

تفاوت واقعیت مجازی با واقعیت افزوده

فناوری واقعیت مجازی (VR) با وجود جذابیت و تاریخچه‌ای چند دهه‌ای، هنوز برای بسیاری از افراد به‌ خوبی شناخته ‌شده نیست و اشتباه گرفتن آن با واقعیت افزوده (AR) امری رایج است. تفاوت اصلی بین این دو فناوری در نوع تجربه‌ای است که به کاربران ارائه می‌دهند. واقعیت مجازی به ما این امکان را می‌دهد که به دنیایی کاملاً مصنوعی وارد شویم که از طریق یک هدست یا عینک مخصوص مشاهده می‌شود. توجه داشته باشید که در دنیای دیجیتال، همه‌چیز به‌ طور کامل طراحی شده است و می‌تواند هیچ شباهتی به محیط واقعی ما نداشته باشد.

به طور کلی اگر بخواهیم به سؤال “تفاوت بین واقعیت افزوده و واقعیت مجازی چیست؟” پاسخ دهیم، باید بگوییم که یکی از اصلی‌ترین تفاوت‌ها در این است که واقعیت مجازی یک دنیای جدید و جداگانه خلق می‌کند، در حالی که واقعیت افزوده بر روی دنیای واقعی ما تأثیر می‌گذارد. همچنین، فناوری‌ای به نام واقعیت مختلط وجود دارد که ترکیبی از VR و AR است و به کاربران اجازه می‌دهد اشیاء مجازی را در دنیای واقعی مشاهده کنند و تجربه‌ای خلق کنند که در آن اجسام فیزیکی و دیجیتال به ‌سختی قابل تفکیک هستند.

کاربردهای واقعیت مجازی

1. آموزش:
   • شبیه‌ سازی‌های آموزشی برای مشاغل پرخطر مانند آتش‌ نشانی، پزشکی و نظامی.
   • تجربه‌های آموزشی تعاملی برای دانش ‌آموزان و دانشجویان در زمینه‌های مختلف.
2. درمان و بهداشت:
   • درمان اختلالات روانی مانند PTSD و اضطراب.
   • استفاده از VR برای توضیح تشخیص‌ها و گزینه‌های درمان به بیماران.
3. بازی و سرگرمی:
   • بازی‌های ویدئویی با تجربه‌های immersively.
   • تجربیات سینمایی و تفریحی مانند گردش‌های مجازی و کنسرت‌ها.
4. معماری و طراحی:
   • نمایش طرح‌های ساختمانی و دکوراسیون داخلی به صورت سه ‌بعدی.
   • امکان انجام تغییرات و ویرایش‌ها در زمان واقعی.
5. املاک و مستغلات:
   • تورهای مجازی برای خریداران خانه.
   • نمایش طرح‌های سه بعدی برای معماران و مهندسان.
6. گردشگری و سفر:
   • بازدیدهای مجازی از مکان‌های تاریخی و طبیعی.
   • تجربیات واقعیت مجازی برای افرادی که قادر به سفر نیستند.
7. تحقیقات و توسعه:
   • شبیه ‌سازی‌های علمی و تجربی برای آزمایش نظریه‌ها.
   • استفاده از VR در مطالعات رفتاری و شناختی.
8. ارتباطات و همکاری:
   • برگزاری جلسات و کنفرانس‌های آنلاین در محیط‌های سه‌بعدی.
   • همکاری در پروژه‌ها در فضاهای مجازی.

این کاربردها نشان ‌دهنده‌ی پتانسیل‌های گسترده واقعیت مجازی در زندگی روزمره و صنایع مختلف هستند.

عینک واقعیت مجازی چگونه کار میکند؟

عینک واقعیت مجازی (VR) ابزاری است که به کاربران امکان می‌دهد تا به یک محیط مجازی و شبیه ‌سازی شده وارد شوند. این عینک‌ها با استفاده از تکنولوژی‌های مختلفی کار می‌کنند که تجربه‌ای immersively و واقع‌گرایانه به مخاطب ارائه می‌دهند. در ادامه چگونگی عملکرد این عینک ها رو برایتان آورده ایم:

1. صفحه نمایش: عینک‌های VR معمولاً دارای دو صفحه نمایش مجزا هستند که تصاویر متفاوتی را به نمایش می‌گذارند.
2. لنزها: لنزهای موجود در عینک‌های VR به تصویر کمک می‌کنند تا به بهترین شکل ممکن در مقابل چشم کاربر قرار گیرد. این لنزها باعث می‌شوند تا تصاویر واضح ‌تر و طبیعی ‌تر به نظر برسند.
3. حرکت و حسگرها: عینک‌های VR به حسگرهای حرکتی مجهز هستند که حرکت سر کاربر را شناسایی می‌کنند. این حسگرها به سیستم اجازه می‌دهند تا با توجه به حرکت کاربر، تصویر را تغییر دهند و تجربه ‌ای واقعی‌تری را ایجاد کنند.
4. صدا: عینک‌های VR معمولاً با تکنولوژی صدای فضایی (Spatial Audio) همراه هستند که صدای محیط مجازی را به شکل سه‌ بعدی و واقع‌ گرایانه تولید می‌کند.
5. کنترل ‌کننده‌ها: بسیاری از عینک‌های VR همراه با کنترل ‌کننده‌های حرکتی ارائه می‌شوند. این کنترل ‌کننده‌ها به کاربران این امکان را می‌دهند که در محیط مجازی تعامل کنند، اشیاء را بردارند و با دیگر کاربران ارتباط برقرار کنند.
6. نرم‌افزار: عینک‌های VR به یک نرم‌افزار یا پلتفرم نیاز دارند که محیط مجازی را ایجاد کند. این نرم‌افزار ممکن است شامل بازی‌ها، شبیه‌سازی‌ها، برنامه‌های آموزشی و … باشد.
7. دستگاه‌های جانبی: عینک‌های VR ممکن است به دستگاه‌های جانبی مانند حسگرهای حرکتی یا دستکش‌های لمسی متصل شوند که بتوانند به این ترتیب تجربه کاربر را بهبود ‌بخشند و واقعیت بیشتری را منتقل کنند.

این اجزا در کنار یکدیگر، عینک واقعیت مجازی را به وجود می‌آورند، عینک‌های واقعیت مجازی به کاربران این امکان را می‌دهند که در دنیای مجازی به گشت و گذار بپردازند و تجربه‌های منحصر به فردی داشته باشند.

واقعیت مجازی در متاورس  چیست؟

دنیای متاورس (Metaverse) یک جهان دیجیتال است که فراتر از واقعیتی که می‌شناسیم، وجود دارد. این مفهوم نخستین ‌بار توسط نیل استفنسون در رمان Snow Crash در سال ۱۹۹۲ مطرح شد و سپس ارنست کلاین در Ready Player One آن را بیشتر گسترش داد.

جالب است بدانید امروزه، متاورس به مجموعه‌ای از تجربیات و دارایی‌های مجازی اشاره دارد که در محیط ‌های دیجیتال شکل گرفته ‌اند و این امکان را به کاربران می‌دهد که در جهانی کاملاً خودساخته و فراتر از مرزهای فیزیکی تعامل داشته باشند.

تکنولوژی واقعیت مجازی (VR) نقش اساسی و قابل ‌توجهی در دنیای متاورس ایفا می‌کند. این فناوری به کاربران امکان می‌دهد تا به شکل عمیق ‌تری با محیط‌ های دیجیتالی تعامل کنند و وارد فضاهایی شوند که به دنیای واقعی شباهتی ندارند اما در عین حال به ‌شدت واقعی به‌ نظر می‌رسند. واقعیت مجازی  با شبیه‌ سازی حواس و ایجاد احساس حضور در دنیایی کاملاً مجازی، تجربه‌ای فراگیر برای کاربران ایجاد می‌کند.

کاربردهای VR در متاورس: در دنیای متاورس، فناوری VR امکان حضور در رویدادهای مجازی مانند کنسرت‌ها، ملاقات‌های کاری، گالری‌ها و حتی خرید را فراهم می‌کند.

بهتر است بدانید علاوه بر این ها، VR  و متاورس با هم بستری برای رشد استارت‌آپ‌های کریپتویی و پروژه‌های خلاقانه نیز به وجود آورده‌اند. پروژه‌هایی که از طریق VR به کاربران اجازه می‌دهند تا دفاتر تجاری مجازی بسازند، بازی‌های تعاملی ایجاد کنند و فعالیت‌های جدیدی را در دنیای دیجیتال تجربه کنند، تنها نمونه‌ای از این تحول هستند.

چالش‌ها و آینده VR در متاورس: واقعیت مجازی هنوز نیازمند بهبود در زمینه‌هایی چون کیفیت گرافیک، کاهش هزینه‌ها و افزایش راحتی دستگاه‌ها است. با این حال، روند پیشرفت نشان می‌دهد که تکنولوژی VR روز به روز جای پای خود را در متاورس مستحکم ‌تر می‌کند و به تدریج به یکی از محورهای اصلی در دنیای دیجیتال آینده تبدیل خواهد شد.

بازی ‌های VR چیست؟

بازی‌های واقعیت مجازی (VR) نسل جدیدی از بازی‌های ویدئویی هستند که با استفاده از هدست‌های VR و کنترلرهای خاص، تجربه‌ای همه‌جانبه و تعاملی را برای بازیکنان فراهم می‌کنند. در این بازی‌ها، بازیکنان با ورود به دنیایی کاملاً مجازی، از محیط اطراف خود جدا می شوند و حس می‌کنند که به‌ طور واقعی در درون آن قرار دارند. کنترلرهای VR نیز این امکان را می‌دهند که با حرکات دست و بدن، تعامل طبیعی‌ تری با محیط بازی داشته باشند، گویی مستقیماً با شخصیت‌ها و اشیاء مجازی ارتباط برقرار می‌کنند.

بازی‌های VR در ژانرهای مختلفی چون اکشن، ماجراجویی، ورزشی، و شبیه‌سازی وجود دارند و برای تجربه‌ی منحصر‌به ‌فرد و واقع‌ گرایانه خود معروف‌اند. این بازی‌ها به ویژه در ژانرهای ورزشی و ماجراجویی توانسته‌ اند مخاطبان را به فعالیت بدنی نیز ترغیب کنند، چرا که حرکات فیزیکی بازیکن نقش مهمی در کنترل شخصیت درون بازی ایفا می‌کند. به همین سبب، بازی‌های VR فراتر از سرگرمی محض، به یک بستری برای تجربه‌ی فعالیت‌های جسمانی و غوطه ‌ور شدن در دنیای مجازی تبدیل شده‌اند.

جمع بندی

در پایان، واقعیت مجازی (VR) فناوری‌ای است که امکان تجربه دنیایی کاملاً مجازی و شبیه‌سازی شده را برای کاربران فراهم می‌کند. این فناوری، با کمک تجهیزاتی مانند هدست‌ها و دستکش‌های ویژه، کاربران را به یک محیط سه‌ بعدی وارد می‌کند که به نظر کاملاً واقعی می‌آید و حتی حواس چندگانه‌ی آن‌ها را درگیر می‌کند.

بهتر است بدانید این فناوری نه تنها تجربه‌های هیجان‌انگیز را برای بازی‌های ویدیویی ممکن کرده، بلکه در حوزه‌های آموزشی، پزشکی، املاک، و حتی سلامت روان نیز کاربردهای گسترده‌ای دارد.

در دنیای دیجیتالی امروز، شاید کمتر کسی پیدا شود که واژه رمز ارز را نشنیده باشد؛ حال در این عصر پر از کلاهبرداری چطور می توان اثبات کرد که تراکنش انجام گرفته یا اصلا طرف مقابل ما تراکنش رو انجام داده است یا خیر؟ همانطور که هر دردی چاره ای دارد، چاره این چنین مسائل نیز بلاک چِین ها هستند.

امنیت بلاک چین چیست؟

امنیت بلاک چین یک سیستم مدیریت ریسک جامع برای شبکه بلاک چین است که از چارچوب های امنیت سایبری، خدمات تضمینی و بهترین شیوه ها برای کاهش خطرات در برابر حملات و کلاهبرداری استفاده می کند. به طور کل، امنیت بلاک‌چین به مجموعه‌ای از تکنیک‌ها و پروتکل‌ها اشاره دارد که به منظور حفظ سلامت، شفافیت، و مقاومت در برابر تهدیدات در شبکه‌های مبتنی بر بلاک‌چین استفاده می‌شود. بلاک‌چین با استفاده از تکنولوژی رمزنگاری پیشرفته، تضمین می‌کند که داده‌ها در هر بلوک غیرقابل تغییر هستند و تنها با اجماع کاربران شبکه می‌توان تغییراتی در آن‌ها ایجاد کرد. این ویژگی، حملات مخربی مانند دستکاری داده‌ها یا دو بار خرج کردن ارزهای دیجیتال را تقریباً غیرممکن می‌کند.

علاوه بر این، معماری غیرمتمرکز بلاک‌چین باعث می‌شود که هیچ نقطه‌ی مرکزی برای حمله وجود نداشته باشد، و این امر به افزایش امنیت شبکه کمک می‌کند. هرچند بلاک‌چین به خودی خود ایمن است، حملات خارجی مانند حملات ۵۱٪ یا مشکلات امنیتی در لایه‌های کاربردی (مثل کیف پول‌ها) می‌توانند امنیت شبکه را تهدید کنند.

چگونه بلاک چین امنیت اطلاعات را تضمین می کند؟

امنیت اطلاعات در بلاک چین از طریق هش‌های رمزنگاری تأمین می‌شود. هش رمزنگاری، یک تابع ریاضی است که داده‌ها را به یک رشته‌ی منحصر‌به‌فرد از اعداد و حروف تبدیل می‌کند. هر بلوک در بلاک چین شامل داده‌های تراکنش، هش بلوک قبلی و هش اختصاصی خود است. این مکانیزم به بلاک چین اجازه می‌دهد تا ساختاری متصل و پیوسته داشته باشد که این موضوع تغییر یا دستکاری داده‌ها را عملاً غیرممکن می‌کند.

اگر کوچکترین تغییری در محتوای یک بلوک اعمال شود، هش آن تغییر می‌کند و زنجیره‌ی بلوک‌ها به هم می‌ریزد، زیرا هش بلوک‌ها به هم وابسته هستند. به این دلیل، هر گونه تلاش برای دستکاری داده‌ها به سرعت قابل شناسایی است، زیرا با هش‌ها دیگر مطابقت نخواهند داشت. این مکانیسم به بلاک چین توانایی محافظت در برابر تغییرات و حملات را می‌دهد، که یکی از دلایل اصلی استفاده از این تکنولوژی برای ذخیره اطلاعات حساس مانند تراکنش‌های مالی و قراردادهای هوشمند است.

همچنین، روش‌های رمزنگاری قوی برای افزایش امنیت بیشتر استفاده می‌شوند، تا فقط افراد مجاز بتوانند به داده‌ها دسترسی پیدا کنند و تراکنش‌های امنی انجام دهند. این روش‌ها شامل امضای دیجیتال و کلیدهای عمومی و خصوصی هستند.

امنیت اطلاعات در بلاک چین از طریق سازوکارهای الگوریتم اجماع مانند اثبات کار (PoW) و اثبات سهام (PoS) تضمین می‌شود. این سازوکارها پروتکل‌هایی هستند که برای تایید و اعتبارسنجی تراکنش‌ها استفاده می‌شوند و به حفظ یکپارچگی شبکه و جلوگیری از حملات کمک می‌کنند.

اثبات کار (PoW)

در مکانیسم اثبات کار (PoW)، ماینرها برای حل مسائل ریاضی پیچیده رقابت می‌کنند تا یک بلوک جدید را به زنجیره اضافه کنند. این فرایند نیاز به قدرت محاسباتی بالا دارد و زمانی که یک ماینر موفق به حل این مسئله شود، تراکنش‌های موجود در آن بلوک تأیید و به بلاک چین اضافه می‌شوند. یکی از مزایای اصلی PoW این است که حمله به شبکه و تغییر داده‌ها بسیار دشوار و پرهزینه است، زیرا مهاجم نیاز به کنترل بیش از نیمی از توان محاسباتی شبکه (حمله ۵۱ درصدی) دارد.

اثبات سهام (PoS)

در مکانیسم اثبات سهام (PoS)، به جای استفاده از قدرت محاسباتی، تایید تراکنش‌ها بر اساس میزان سهام یا دارایی شرکت‌کنندگان در شبکه انجام می‌شود. در این روش، اعتبارسنجان یا نودهای منتخب که دارای سهام بیشتری هستند، مسئولیت تایید تراکنش‌ها و ایجاد بلوک‌های جدید را بر عهده دارند. PoS انرژی کمتری مصرف می‌کند و حملات به شبکه از طریق دستکاری سهام یا مالکیت بزرگ تر نیز دشوارتر می‌شود.

مزایای سازوکارهای اجماع

این مکانیسم‌ها نقش حیاتی در امنیت بلاک چین ایفا می‌کنند:

1. جلوگیری از حملات: با PoW، حملات مبتنی بر قدرت محاسباتی و در PoS، حملات مبتنی بر مالکیت زیاد دشوارتر می‌شوند.
2. تأیید همزمان: همه اعضای شبکه باید به اجماع برسند که تراکنش معتبر است، و این تضمین می‌کند که هیچ نود مخربی نمی‌تواند به تنهایی داده‌ها را تغییر دهد.
3. غیرمتمرکز بودن: عدم وجود مرجع مرکزی در این مکانیسم‌ها به امنیت بیشتر و مقاومت در برابر حملات کمک می‌کند.

این مکانیسم‌ها در کنار هش‌های رمزنگاری و ساختار زنجیره‌ای بلوک‌ها، بلاک چین را به یک فناوری امن برای ذخیره و انتقال اطلاعات تبدیل می‌کنند.

نود در بلاک چین چیست؟

نود (Node) در بلاک چین به هر دستگاه یا کامپیوتری اطلاق می‌شود که به شبکه بلاک چین متصل است و در مدیریت، تأیید، و نگهداری تراکنش‌ها و داده‌های شبکه شرکت می‌کند. نودها با یکدیگر در ارتباط هستند و وظیفه آن‌ها تأیید تراکنش‌های جدید و ذخیره‌ی تاریخچه‌ی بلاک چین است. برخی از نودها، به نام نودهای کامل (Full Nodes)، تمام تاریخچه بلاک چین را دانلود و ذخیره می‌کنند و هر تراکنش یا بلوک جدید را به‌صورت مستقل بررسی می‌کنند. این نودها تضمین می‌کنند که قوانین شبکه رعایت می‌شود و داده‌ها درست و امن هستند.

نودها نقش حیاتی در غیرمتمرکز بودن و امنیت بلاک چین ایفا می‌کنند. هر نود یک نسخه از کل بلاک چین یا بخشی از آن را نگه می‌دارد و به پردازش و تایید تراکنش‌ها کمک می‌کند. برخی نودها، مانند نودهای ماینر (Mining Nodes) یا نودهای اعتبارسنج (Validator Nodes)، وظیفه ایجاد و تایید بلوک‌های جدید را بر عهده دارند .

امنیت پایه ای بلاک چین

تکنولوژی بلاک چین ساختاری از داده را با خصوصیات امنیتی ذاتی و بر اساس اصول رمزنگاری، تمرکز زدایی و اجماع (Consensus) تولید می کند که اعتماد در تراکنش ها را تضمین می کند. در بیشتر بلاک چین ها یا تکنولوژی های دفتر کل توزیع‌شده (DLT)، داده‌ به صورت بلوک‌هایی ساختار یافته‌ و هر بلوک شامل یک تراکنش یا بسته‌ای از تراکنش‌ها است.

بلوک های جدید به گونه ای به همه بلوک های قبل از خود در یک زنجیره رمزنگاری متصل شده اند که دستکاری در آن تقریباً غیرممکن است. تمام تراکنش‌های درون بلوک‌ها توسط یک مکانیسم اجماع تایید شده و مورد توافق قرار می‌گیرند، در نتیجه صحت و درستی هر تراکنش تضمین می‌شود.

تمرکز زدایی تکنولوژی بلاک چین از طریق مشارکت اعضا در یک شبکه توزیع شده ممکن می شود. هیچ نقطه شکستی وجود ندارد و هیچ کاربری نمی تواند به تنهایی رکورد تراکنش ها را تغییر دهد. با این وجود، تکنولوژی های بلاک چین در برخی از جنبه‌های امنیتی حیاتی از همدیگر متفاوت هستند.

چگونه امنیت بر اساس انواع بلاک چین ها متفاوت می شود؟

تفاوت شبکه‌های بلاک چین می‌تواند در این باشد که چه کسی می‌تواند مشارکت کند و چه کسی به داده‌ دسترسی دارد. شبکه‌ها معمولاً بر این اساس که چه کسی مجاز به مشارکت است، عمومی و یا خصوصی نامگذاری می شوند و همچنین به دارای مجوز یا بدون مجوز بودن تقسیم می شوند که نحوه دسترسی مشارکت‌کنندگان به شبکه را توصیف می‌کند.

بلاک چین های عمومی و خصوصی

در شبکه‌های بلاک چین عمومی معمولاً همه اجازه پیوستن دارند و شرکت‌کنندگان ناشناس می مانند. این نوع بلاک چین ها از کامپیوترهای متصل به اینترنت برای تاییدتراکنش ها و دستیابی به اجماع استفاده می کنند. شاید بتوان گفت که بیت‌کوین شناخته‌شده‌ترین نمونه یک بلاک‌چین عمومی است و از طریق استخراج بیت‌کوین به اجماع می‌رسد.

کامپیوترهای موجود در شبکه بیت کوین یا ماینرها سعی می کنند با حل یک مسئله رمزنگاری پیچیده، انجام کار را اثبات کرده و در نتیجه تراکنش را تاییدکنند. در این نوع شبکه ها بغیر از کلیدهای عمومی، چند کنترل هویت و دسترسی نیز وجود دارد.

بلاک چین های خصوصی از هویت برای تاییدعضویت و امتیازات دسترسی استفاده می کنند و معمولاً تنها به سازمان های شناخته شده اجازه پیوستن می دهند. سازمان ها با هم یک شبکه تجاری خصوصی و فقط برای اعضا تشکیل می دهند. یک بلاک چین خصوصی در یک شبکه مجاز از طریق فرایندی به نام تایید انتخابی (selective endorsement) به اجماع می رسد؛ یعنی جایی که کاربران شناخته شده تراکنش ها را تاییدمی کنند. تنها اعضای دارای دسترسی و مجوزهای ویژه می توانند دفتر کل معاملات را نگهداری کنند. این نوع شبکه به کنترل های هویت و دسترسی بیشتری نیازمند است.

هنگام ساخت یک اپلیکیشن بلاک چین، ارزیابی اینکه کدام نوع شبکه به بهترین وجه با اهداف تجاری شما مطابقت دارد، بسیار مهم است. امکان کنترل شدید شبکه های خصوصی و مجاز وجود دارد و به دلایل انطباق و مقرراتی این نوع شبکه ها مورد ترجیح هستند. مزیت شبکه های عمومی و بدون مجوز نیز در توانایی آن ها در تمرکززدایی و توزیع بیشتری است.

ویژگی های بلاک چین های عمومی و خصوصی

بلاک چین های عمومی، عمومی هستند پس همه می تواند به آنها بپیوندند و تراکنش ها را تاییدکند.

بلاک چین های خصوصی محدود هستند و معمولاً به شبکه های تجاری محدود می شوند. یک نهاد یا کنسرسیوم واحد، کنترل عضویت اعضا را انجام می دهد.

بلاک چین های بدون مجوز (Permissionless) هیچ محدودیتی برای پردازنده ها ندارند.

بلاک‌چین‌های مجاز (Permissioned) به مجموعه‌ای از کاربران محدود می‌شوند که با استفاده از گواهی‌، هویت خود را دریافت کرده اند.

حملات سایبری و کلاهبرداری

اگرچه تکنولوژی بلاک چین یک دفتر کل تراکنش های ضد دستکاری ایجاد می کند، ولی شبکه های بلاک چین از حملات سایبری و کلاهبرداری مصون نیستند. افرادی با نیات پلید می توانند آسیب پذیری های شناخته شده در زیرساخت بلاک چین را دستکاری کنند و در برخی موارد نیز در طول سالیان گذشته در هک ها و کلاهبرداری های مختلف موفق بوده اند. در اینجا چند نمونه ذکر شده است:

سواستفاده از کد

سازمان غیر متمرکز مستقل (DAO) که یک صندوق سرمایه گذاری خطرپذیر است و از طریق یک بلاک چین غیر متمرکز با الهام از بیت کوین فعالیت می کند، بیش از 60 میلیون دلار ارز دیجیتال اتر (حدود یک سوم ارزش خود) را از طریق سواستفاده از کد، از دست داد.

هک کامپیوتر پرسنل

هنگامی که Bithumb که یکی از بزرگترین صرافی‌های ارز دیجیتال اتریوم و بیت‌کوین است، هک شد، هکرها اطلاعات 30,000 کاربر را به خطر انداختند و 870,000 دلار بیت‌کوین را به سرقت بردند. این در حالی بود که تنها کامپیوتر یک کارمند هک شده بود و نه سرورهای اصلی؛ این رویداد سوالاتی را در مورد کل امنیت ایجاد کرد.

کلاهبرداران چگونه به تکنولوژی بلاک چین حمله می کنند؟

هکرها و کلاهبرداران به چهار روش اصلی بلاک چین ها را تهدید می کنند: فیشینگ، مسیریابی، سایبیل و حملات 51 درصدی.

حملات فیشینگ

فیشینگ نوعی کلاهبرداری جهت دستیابی به اطلاعات اکانت یک کاربر است. کلاهبرداران، ایمیل هایی را برای صاحبان کلید کیف پول ارسال می کنند؛ این ایمیل ها به گونه ای طراحی شده اند که ظاهرا از یک منبع قانونی ارسال شده اند و با استفاده از لینک های جعلی، اطلاعات اکانت کاربران را دریافت می کنند. دسترسی به اطلاعات اکانت و سایر اطلاعات حساس می تواند منجر به ضرر و زیان برای کاربر و شبکه بلاک چین شود.

حملات مسیریابی

بلاک چین‌ها به انتقال داده‌های بزرگ و در لحظه متکی هستند. هکرها می توانند داده را هنگام انتقال به ارائه دهندگان خدمات اینترنتی رهگیری کنند. در حملات مسیریابی، شرکت کنندگان در بلاک چین معمولاً نمی توانند تهدید را ببینند، بنابراین همه چیز عادی به نظر می رسد. ولی در پشت صحنه، کلاهبرداران داده ها یا ارزهای محرمانه را استخراج کرده اند.

حملات سایبیل

در یک حمله سایبیل (Sybil)، هکرها با ایجاد هویت های شبکه جعلی بسیار، حملات سیل آسایی را به شبکه انجام می دهند و سیستم را از کار می اندازند. سایبیل به یک شخصیت مشهور اشاره دارد که مبتلا به اختلال هویت چندگانه بود.

حملات 51 درصد

استخراج رمز ارز نیازمند مقدار زیادی توان محاسباتی، به ویژه برای بلاک چین های عمومی با مقیاس بزرگ است. اما اگر یک ماینر یا گروهی از ماینرها، منابع کافی را تجمیع کنند، ممکن است بیش از 50 درصد از قدرت استخراج شبکه بلاک چین را به دست آورند. داشتن بیش از 50 درصد قدرت به معنای کنترل دفتر کل (ledger) و توانایی دستکاری آن است.

بهتر است بدانید بلاک چین های خصوصی نسبت به حملات 51 درصد آسیب پذیر نیستند.

امنیت بلاک چین برای شرکت ها

هنگام ساخت یک اپلیکیشن بلاک چین سازمانی، ملاحظات امنیتی در تمام لایه‌های استَک تکنولوژی و نحوه مدیریت حاکمیت و دسترسی های شبکه، مهم است. یک استراتژی امنیتی جامع برای راهکار بلاک چین سازمانی شامل استفاده از کنترل‌های امنیتی قدیمی و کنترل‌های منحصر به فرد تکنولوژیک است. برخی از کنترل های امنیتی مختص راهکارهای بلاک چین سازمانی از این قرار هستند:

• مدیریت هویت و دسترسی
• مدیریت کلید
• حریم خصوصی داده
• ارتباطات امن
• امنیت قرارداد هوشمند
• تاییدتراکنش

نکات و بهترین روش های امنیتی بلاک چین

هنگام طراحی راهکار بلاک چین، این سوالات کلیدی را در نظر بگیرید:

• سازمان ها یا اعضای شرکت کننده از چه مدل حاکمیتی استفاده می کنند؟
• چه داده هایی در هر بلوک جمع آوری می شود؟
• الزامات نظارتی مربوطه چه مواردی هستند و برای برآورده سازی آن ها چه می توان کرد ؟
• جزئیات هویت چگونه مدیریت می شود؟ آیا داده های (payloads) بلاک رمزگذاری شده اند؟ کلیدها چگونه مدیریت و باطل می شوند؟
• طرح بازیابی فاجعه (DRP) برای شرکت کنندگان در بلاک چین چیست؟
• حداقل وضعیت امنیتی مشتریان بلاک چین جهت مشارکت چیست؟
• منطق حل برخوردهای بلوک بلاک چین چیست؟

هنگام ایجاد یک بلاک چین خصوصی، باید اطمینان حاصل شود که بلاک چین روی زیرساخت ایمن و انعطاف پذیر مستقر شده است. انتخاب‌هایی با زمینه ی تکنولوژیک ضعیف برای نیازها و فرآیندهای شرکتی می‌تواند منجر به خطرات امنیتی داده‌ از طریق آسیب‌پذیری‌های آن ها شود.

ریسک های تجاری و حاکمیتی را در بررسی کنید. ریسک‌های تجاری شامل پیامدهای مالی، سابقه و خوشنامی و ریسک‌های انطباق می باشد. ریسک‌های حاکمیتی عمدتاً از ماهیت غیرمتمرکز راهکارهای بلاک‌چین سرچشمه می گیرد و به کنترل‌های قوی روی معیارهای تصمیم‌گیری، سیاست‌های حاکمیتی، هویت و مدیریت دسترسی نیاز دارند.

امنیت بلاک چین به درک خطرات شبکه بلاک چین و مدیریت آن ها بر می گردد. طرحی برای اجرای امنیت برای این کنترل ها، تشکیل دهنده یک مدل امنیتی بلاک چین خواهد بود. با ایجاد یک مدل امنیتی بلاک چین، اطمینان حاصل خواهید کرد که تمام اقدامات برای ایمن سازی مناسب راهکارهای بلاک چین شما مهیا هستند.

برای استقرار یک مدل امنیتی راهکار بلاک چین، مدیران می بایست مدل ریسکی ایجاد کنند که بتواند تمام ریسک های تجاری، حاکمیتی، تکنولوژیک و فرآیندی را در بر بگیرد. در مرحله بعد، آنها باید تهدیدات راهکار بلاک چین را ارزیابی کرده و یک مدل تهدید ایجاد کنند. کار بعدی مدیران تعریف کنترل‌های امنیتی است که خطرات و تهدیدات را بر اساس سه دسته زیر کاهش می‌دهند:

• اعمال کنترل های امنیتی که منحصر به بلاک چین هستند
• اعمال کنترل های امنیتی متعارف
• اعمال کنترل های تجاری برای بلاک چین

سخن پایانی

در مقاله امروز امنیت بلاک چین ها بررسی شد و چنین عنوان شد که تکنولوژی بلاک چین ساختاری از داده را با خصوصیات امنیتی ذاتی و بر اساس اصول رمزنگاری، تمرکززدایی و اجماع تولید می کند که اعتماد در تراکنش ها را تضمین می کند. با اشاره به دو نوع عمومی و خصوصی بلاک چین ها، چهار روش اصلی تهدید بلاک چین ها توسط هکرها و کلاهبرداران را توضیح دادیم: فیشینگ، مسیریابی، سایبیل و حملات 51 درصدی.

سوالات متداول

تکنولوژی بلاک چین چیست؟

تکنولوژی بلاک چین یک مکانیسم پایگاه داده پیشرفته است که امکان به اشتراک گذاری شفاف اطلاعات در یک شبکه تجاری را فراهم می کند. پایگاه داده بلاک چین، داده ها را در بلوک هایی ذخیره می کند که در یک زنجیره به یکدیگر متصل هستند.

هدف اصلی تکنولوژی بلاک چین چیست؟

هدف بلاک چین اجازه دادن به ثبت و توزیع اطلاعات دیجیتال، بدون ویرایش آن است. به این ترتیب، می توان گفت بلاک چین پایه‌ای است برای دفاتر کل غیرقابل تغییر و یا سوابق تراکنش‌هایی که نمی‌توان آن ها را تغییر داد، حذف کرد یا از بین برد.

امن ترین بلاک چین چیست؟

اتریوم؛ این رمز ارز در مقایسه با سایر دارایی های دیجیتال، امن ترین ارز دیجیتال محسوب می شود و این بیشتر به دلیل استفاده از یکی از قوی ترین تکنولوژی های بلاک چین برای تراکنش های دیجیتالی در پلت فرم آن است.

کارشناسان چنین برآورد می کنند که طی بزرگترین نشت پسورد تاریخ، پسورد بیش از 4000 پایگاه داده که در طی 20 سال گذشته ساخته شده بودند، افشا شده‌اند. این کار در 4 جولای، یعنی زمانی که ما مشغول تماشای آتش بازی و خوردن بودیم، اتفاق افتاد و هکرها بزرگترین مجموعه پسوردهای سرقت شده را که تا به حال برای محققان امنیت سایبری شناخته شده است را فاش کردند. این لیست که توسط افشاگران با نام  RockYou2024 نامگذاری شده، حاوی 9,948,575,739 پسورد متن ساده منحصر به فرد است. در ادامه با داریا همراه باشید.

افشای 9,9 میلیارد اطلاعات اکانت در بزرگترین نشت پسورد در تاریخ

این گزارش براساس یافته های سایبرنیوز که یک رسانه تحقیقاتی است تهیه شده است. محققان این رسانه روز پنجشنبه گردآوری پسوردها را رصد کردند. شخصی که از نام مستعار ObamaCare استفاده می‌کند، فایل Rockyou2024.txt را آن روز صبح در یک انجمن هک محبوب پست کرده بود. اوباماکِر یک کاربر نسبتاً جدید در انجمن است، اما پیش از این، اطلاعاتی را از اپلیکیشن‌های یک کالج، یک کازینو آنلاین و یک شرکت حقوقی بین المللی فاش کرده است.

اوباماکِر در انجمن هک نوشته بود: ” امسال کریسمس زودتر شروع شد. برا این اطلاعات زیاد زحمت کشیدم، لذتشو ببرید!”

پست اوباماکِر ادعا می‌کند که RockYou2024، نسخه به‌روزرسانی شده RockYou2021 است؛ براساس گزارش سایبرنیوز، نسخه فاش شده در سال2021، بزرگترین مجموعه پسورد در زمان خود بوده است. RockYou2021 با 8.4 میلیارد پسورد متنی ساده، نسخه به‌روزرسانی شده یک نشت در سال 2009 بود که حاوی ده‌ها میلیون اطلاعات اکانت رسانه‌های اجتماعی بود. محققان بر این باورند که این مجموعه‌ها، داده‌ها را از بیش از 4000 پایگاه داده در طول 20 سال گذشته جمع‌آوری کرده بودند.

سایبرنیوز هشدار می دهد که RockYou2024 به عوامل تهدید توانایی انجام حملات پر کردن اطلاعات اکانت (credential-stuffing) را می‌دهد. در بسیاری از موارد، مجرمان سایبری از ربات‌ها برای شلیک سریع اطلاعات اکانت به صفحه ورود استفاده می‌کنند تا در نهایت به رمز عبور مناسب رسیده و به اکانت آن شخص دسترسی پیدا کنند. در حالی که بسیاری از وب‌سایت‌ها از محافظ‌های ضد ربات استفاده می‌کنند یا حساب‌های کاربران را پس از تعداد معینی از ورودی‌های نادرست پسورد قفل می‌کنند، برخی دیگر از وب‌سایت‌ها (با نادیده گرفتن این موارد) به طور ناخواسته به عوامل تهدید اجازه می‌دهند به ابزارهای بانکی کاربران اینترنت، اکانت‌های رسانه‌های اجتماعی، فضای ذخیره سازی ابری و موارد دیگر دست یابند.

از آنجایی که RockYou2024 بسیار گسترده است، فهرست کردن تمامی وب سایت‌هایی که اطلاعات اکانت از آن‌ها سرقت شده، عملی نیست. در عوض، سایبرنیوز اطلاعات اکانت افشا شده را به ابزار پسورد فاش شده آنها اضافه می کند، که ورودی ها را با پایگاه داده بیش از 33 میلیارد پسورد سرقت شده می سنجد. کسانی که از استفاده از این ابزار خشنود نیستند، بهتر است فرض کنند اطلاعات آنها نقض شده است و پسورد اکانت‌های خود را تغییر دهند. در همین حال، همه کاربران اینترنت تشویق می شوند تا در صورت امکان از احراز هویت چند عاملی و پسوردهای متفاوت برای اکانت‌های مختلف استفاده کنند.

جزئیات هک شدن ۹.۹ میلیارد رمز عبور 

در بزرگ‌ترین نشت رمز عبور تاریخ که به نام “RockYou2024” شناخته می‌شود، بیش از ۹.۹ میلیارد پسورد در قالب متنی ساده فاش شده است. این مجموعه عظیم از رمزهای عبور که طی ۲۰ سال از بیش از ۴۰۰۰ پایگاه داده جمع‌آوری شده، تهدیدی جدی برای امنیت اطلاعات کاربران اینترنتی به شمار می‌آید. به نظر می‌رسد که شخصی با نام مستعار “ObamaCare” این فایل را در یک انجمن هکری محبوب منتشر کرده و اعلام کرده است که این نشت جدید، نسخه‌ای به‌روز شده از نشت بزرگ RockYou2021 است که در زمان خود ۸.۴ میلیارد رمز عبور را فاش کرده بود. این مجموعه عظیم از رمزهای عبور، مجرمان سایبری را قادر می‌سازد تا حملات پر کردن اطلاعات (credential-stuffing) انجام دهند و دسترسی به حساب‌های بانکی، شبکه‌های اجتماعی، و حتی فضای ذخیره‌سازی ابری کاربران را با سرعت و سادگی بیشتری ممکن کنند.

کارشناسان امنیت سایبری هشدار می‌دهند که RockYou2024 می‌تواند به عنوان یک ابزار قدرتمند در دست هکرها برای حملات گسترده مورد استفاده قرار گیرد. این حملات به کمک ربات‌ها و در زمان کوتاهی انجام می‌شوند و اطلاعات حساب کاربران را هدف می‌گیرند. در حالی که برخی وب‌سایت‌ها از محافظ‌های ضد ربات و سیستم‌های قفل حساب پس از چندین تلاش ناموفق استفاده می‌کنند، بسیاری از سایت‌ها همچنان فاقد چنین لایه‌های حفاظتی هستند. برای کاربران اینترنت، استفاده از پسوردهای پیچیده، تغییر مداوم آن‌ها و بهره‌گیری از احراز هویت چندعاملی از روش‌های موثر برای جلوگیری از دسترسی غیرمجاز به حساب‌هایشان است.

راهکارهای جلوگیری از این حمله توسط کاربران

برای پیشگیری از خطرات ناشی از نشت گسترده رمزهای عبور و حملات پر کردن اطلاعات (credential-stuffing)، کاربران می‌توانند از راهکارهای زیر استفاده کنند:

1. استفاده از پسوردهای قوی و منحصر به فرد: استفاده از پسوردهای طولانی، ترکیب حروف بزرگ و کوچک، اعداد و نمادها، امنیت حساب‌کاربری خود را به‌طور قابل‌توجهی افزایش دهند. از انتخاب پسوردهای ساده و رایج پرهیز کرده و برای هر حساب یک رمز عبور منحصر به فرد ایجاد کنید.
2. فعال‌سازی احراز هویت چند عاملی (MFA): MFA لایه‌ای اضافی از امنیت فراهم می‌کند و حتی در صورت لو رفتن پسورد، دسترسی به حساب را دشوارتر می‌کند. با فعال‌سازی این ویژگی، هکرها برای ورود به حساب شما علاوه بر پسورد به کدی موقتی نیاز دارند که به دستگاه شما ارسال می‌شود.
3. استفاده از ابزارهای مدیریت پسورد: این ابزارها می‌توانند پسوردهای پیچیده و منحصر به فرد ایجاد کرده و آن‌ها را به‌صورت امن ذخیره کنند. علاوه بر راحتی در دسترسی، این ابزارها می‌توانند به شما کمک کنند تا در هر وب‌سایت از پسوردی متفاوت استفاده کنید.
4. به‌روزرسانی منظم پسوردها: تغییر منظم پسوردها، به ویژه در حساب‌های مهم و حساس، یکی دیگر از راه‌های کاهش خطرات امنیتی است. این کار باعث می‌شود در صورت دسترسی هکرها به داده‌های قدیمی، امنیت حساب شما همچنان حفظ شود.
5. اطلاع از نشت‌های امنیتی با ابزارهای بررسی پسورد: وب‌سایت‌ها و ابزارهایی مثل “Have I Been Pwned” می‌توانند به کاربران اطلاع دهند که آیا اطلاعات حساب آن‌ها در نشت‌های اخیر فاش شده است یا خیر. در صورت دریافت هشدار، کاربران می‌توانند سریعاً پسورد حساب‌های خود را تغییر دهند.

این راهکارها به کاربران کمک می‌کند تا در برابر نشت‌های اطلاعاتی و حملات احتمالی مقاومت بیشتری داشته باشند و امنیت اطلاعات خود را بهبود بخشند.

جمع بندی

همانطور که گفتیم، با ورود مهاجمان سایبری، امنیت اطلاعات شخصی اهمیت ویژه‌ای دارد و نشت‌هایی همچون RockYou2024 یادآور این موضوع هستند که هر کاربر باید اقدامات امنیتی لازم را جدی بگیرد. استفاده از پسوردهای پیچیده، احراز هویت چندعاملی و تغییر منظم رمزهای عبور از گام‌های اولیه‌ای است که می‌تواند شما را در برابر تهدیدات سایبری مصون نگه دارد. در نهایت، به یاد داشته باشید که امنیت، سفری بی‌پایان است و ارتقای آن نیازمند توجه و آگاهی مداوم است.

VDOM مخفف Virtual Domains است و برای تقسیم فورتی گیت به دو یا چند واحد مجازی که به طور مستقل عمل می کنند، استفاده می شود. VDOMها می توانند پالیسی های امنیتی جداگانه ای ارائه کنند؛ همچنین در حالت NAT، تنظیمات کاملا مجزایی برای مسیریابی و سرویس های VPN برای هر شبکه متصل ارائه می کنند.

تعریف VDOM

مزایای VDOM

انواع VDOM

VDOMها دارای دو حالت هستند:

حالت Split-task VDOM

در این حالت VDOM، فورتی گیت از دو VDOM بهره می گیرد؛ VDOM مدیریتی (ریشه) و VDOM ترافیک (FG-ترافیک).

VDOM مدیریتی: از VDOM مدیریتی برای مدیریت فورتی گیت استفاده می شود ولی برای پردازش ترافیک نمی توان از آن استفاده کرد. در VDOM مدیریتی، بخش های زیرین در GUI دسترس هستند:

• داشبورد Status
• توپولوژی و تنظیمات Security Fabric
• تنظیمات پورت و مسیر استاتیک
• تنظیمات FortiClient
• پیام های جایگزین
• گواهینامه ها
• رویدادهای سیستم
• تنظیمات هشدار لاگ و ایمیل
• تعاریف وزن تهدید

VDOM ترافیک: پالیسی های امنیتی جداگانه ای را ارائه می دهد و برای پردازش تمام ترافیک شبکه استفاده می شود. بخش‌هایGUI زیر در VDOM ترافیک موجود هستند:

• داشبوردهای Status، LAN/DMZ و Security
• توپولوژی Security Fabric، تنظیمات (فقط خواندنی، به جز تنظیمات سرویس HTTP) و External Connectors (فقط اتصالات Endpoint/Identity)
• FortiView
• تنظیمات پورت
• ضبط پکِت
• SD-WAN، SD-WAN Rules، و Performance SLA
• مسیرهای استاتیک و پالیسی
• RIP، OSPF، BGP، و Multicast
• پیام های جایگزین
• قابلیت مشاهده ویژگی
• برچسب ها
• گواهینامه ها
• پالیسی ها و اشیاء
• پروفایل های امنیتی
• VPNها
• احراز هویت کاربر و دستگاه
• کنترل کننده وای فای و سوئیچ
• لاگینگ
• نظارت

حالت Split-task VDOM در همه مدل‌های فورتی گیت در دسترس نیست. فبریک امنیتی فورتی نت از حالت Split-task VDOM پشتیبانی می کند.

حالت Multi VDOM

در این حالت چندین VDOM را می توان به عنوان واحدهای مستقل ایجاد و مدیریت کرد؛ فورتی گیت می تواند دارای چندین VDOM باشد که به عنوان واحدهای مستقل عمل می کنند. برای مدیریت تنظیمات جهانی از یک VDOM استفاده می شود؛ VDOM ریشه را نمی توان حذف کرد و حتی اگر ترافیکی را پردازش نکند در تنظیمات باقی می ماند.

سه نوع تنظیمات اصلی در حالت Multi VDOM وجود دارد:

VDOM های مستقل:

چندین VDOM کاملا مجزا ایجاد می شود. به شرط دسترسی به اینترنت، همه VDOMها می تواند VDOM مدیریتی باشد. هیچ لینک بین VDOM وجود ندارد و هر VDOM به طور مستقل مدیریت می شود.

VDOM مدیریتی:

یک VDOM مدیریتی بین سایر VDOMها و اینترنت قرار دارد و سایر VDOMها با استفاده از لینک بین-VDOM به VDOM مدیریتی متصل می شوند. VDOM مدیریتی، کنترل کاملی به دسترسی به اینترنت، از جمله انواع ترافیکی که در هر دو جهت مجاز است، دارد و این می تواند امنیت را بهبود بخشد، چرا که تنها یک نقطه ورود و خروج وجود دارد. بین سایر VDOMها هیچ ارتباطی وجود ندارد.

Meshed VDOM:

VDOMها می توانند با لینک های بین VDOM ارتباط برقرار کنند. در تنظیمات تمام مش، تمام VDOMها به هم متصل هستند. در تنظیمات مش جزئی، تنها برخی از VDOM ها به هم متصل هستند. در این تنظیمات، با استفاده از پالیسی های فایروال باید امنیت مناسب حاصل شود و اطمینان از دسترسی امن به حساب‌ها برای مدیران و کاربران تضمین شود.

به طور پیش فرض، اکثر واحدهای فورتی گیت از ده عدد VDOM پشتیبانی می کنند و بسیاری از مدل های فورتی گیت از خرید یک کلید لایسنس برای افزایش حداکثر تعداد پشتیبانی می کنند.

تنظیمات گلوبال (Global) خارج از VDOM انجام می شوند. آن ها کل فورتی گیت را تحت تاثیر قرار می دهند و شامل تنظیماتی مانند پورت ها، فیرم ویرها، DNS، برخی از گزینه های لاگ و سندباکسینگ و موارد دیگر می شوند. تنظیمات گلوبال (Global) می بایست تنها توسط مدیران سطح بالا تغییر کند.

فعال سازی حالت Multi VDOM

حالت Multi VDOM را می توان در رابط کاربری گرافیکی (GUI) یا رابط خط فرمان (CLI) فعال کرد. فعال کردن آن نیازی به راه اندازی مجدد ندارد، اما شما را از دستگاه لاگ آوت می کند. تنظیمات فعلی به VDOM ریشه اختصاص داده شده است.

در مدل‌های سری فورتی گیت 60 و پایین‌تر، VDOM‌ها را تنها با استفاده از CLI می‌توان فعال کرد.

• برای فعال کردن حالت Multi VDOM در رابط کاربری گرافیکی این مراحل را طی کنید:

1. در فورتی‌گیت، بروید به < System Settings.
2. در قسمت System Operation Settings، گزینه Virtual Domains را فعال کنید.
3. Multi VDOM را برای حالت VDOM انتخاب کنید.
4. روی OK کلیک کنید.

• برای فعال کردن حالت Multi VDOM با رابط خط فرمان این مراحل باید طی شود:

config system global

set vdom-mode multi-vdom

end

ایجاد VDOM

برای ایجاد VDOM در رابط کاربری گرافیکی این مراحل را طی کنید:

1. در Global VDOM، بهSystem > VDOM رفته و روی Create New کلیک کنید. صفحه New Virtual Domain باز می شود.

2. در قسمت Virtual Domain، VDOM-A را وارد کنید.
3. در صورت نیاز، حالت NGFW را تنظیم کنید. اگر حالت NGFW مبتنی-بر-پالیسی است، SSL/SSH Inspection را از لیست انتخاب کنید.
4. در صورت تمایل، یک کامنت بنویسید.
5. برای ایجاد VDOM روی OK کلیک کنید.
6. مراحل بالا را برای VDOM-B تکرار کنید.

برای ایجاد VDOM با رابط خط فرمان این مراحل باید طی شود:

config vdom

edit <VDOM-A>

next

edit <VDOM-B>

next

end

end

منابع VDOM Global و VDOMهای دیگر

هنگامی که فورتی‌گیت در حال VDOM Split-Task یا Multi VDOM است، منابع گلوبال و VDOMهای دیگر را می توان تنظیم کرد. منابع VDOM Global برای منابعی اعمال می شود که در کل فورتی‌گیت مشترک هستند، در حالی که منابع VDOMهای دیگر برای VDOMهای خاص اعمال می شود.

به طور پیش‌فرض، تمام تنظیمات منبع VDOMهای دیگر بدون محدودیت تنظیم شده‌اند. این بدان معنا است که هر VDOM منفرد می تواند از تمام منابع دستگاه فورتی گیت استفاده کند. این موضوع می تواند سایر VDOMها را از منابع مورد نیاز خود محروم کند تا جایی که نتوانند به کار خود ادامه دهند. لذا توصیه می شود حداکثر مقادیر را در منابعی که برایتان حیاتی هستند، تنظیم کنید.

چگونه VDOM کارها را سریع‌تر می‌کند؟

زمانی که که مورد جدیدی به اپلیکیشن اضافه می شود، یک DOM مجازی ایجاد می شود و به صورت درختی نمایش داده می شود. هر عنصر در این اپلیکیشن یک node در این درخت است. بنابراین، با هر تغییری در وضعیت یک عنصر، یک درخت VDOM جدید ایجاد می‌شود. سپس این درخت VDOM جدید با درخت VDOM قبلی مقایسه شده و تغییرات یادداشت می شوند. سپس، بهترین راه ممکن برای ایجاد این تغییرات در DOM واقعی یافت می شود. اکنون فقط عناصر به روز شده دوباره در صفحه نمایش داده می شوند.

چگونه VDOM به React کمک می کند؟

در React، همه چیز به عنوان یک مولفه در نظر گرفته می شود، خواه یک مولفه عملکردی باشد یا مؤلفه کلاس. یک مولفه می تواند شامل یک حالت باشد. هر زمان که حالت یک مولفه تغییر کند، React درخت VDOM آن را آپدیت می کند. اگرچه ممکن است به نظر برسد که بی اثر است، اما لود چندان قابل توجهی ندارد، زیرا به روز رسانی VDOM زمان زیادی نمی برد.

React هر بار دو VDOM را نگهداری می‌کند، یکی حاوی Virtual DOM به‌روزرسانی‌شده و دیگری که نسخه قبل از به ‌روزرسانی VDOM است. اکنون نسخه پیش از به‌روزرسانی را با VDOM به‌روزرسانی شده مقایسه می‌کند تا متوجه می‌شود که دقیقاً چه چیزی در DOM تغییر کرده است؛ مثلا کدام مولفه‌ها تغییر کرده‌اند. این فرآیند مقایسه درخت VDOM فعلی با درخت قبلی به عنوان diffing شناخته می شود. زمانی که React متوجه شد دقیقاً چه چیزی تغییر کرده است، فقط آن موارد را در DOM واقعی به روز می کند.

React برای به روز رسانی DOM واقعی از batch استفاده می کند؛ به این معنی که تغییرات در DOM واقعی به جای ارسال جداگانه به روز رسانی هر تغییر در حالت یک مولفه، به صورت دسته ای ارسال می شوند.

رِندر کردن مجدد رابط کاربری (UI) پرهزینه ترین قسمت است و React با اطمینان از اینکه Real DOM به‌روزرسانی‌های batch را برای رندر مجدد UI دریافت می‌کند، این کار را به بهترین نحو انجام می‌دهد. کل فرآیند تبدیل تغییرات به DOM واقعی، Reconciliation نامیده می شود. و در نهایت این کار به بهبودی قابل توجه عملکرد می انجامد. از این رو می توان گفت به همین دلیل است که React و VDOM مربوط به فورتی گیت در سراسر جهان محبوب هستند.

منابع VDOM Global

هنگامی که فورتی گیت در حال VDOM Split-Task یا Multi VDOM است، منابع گلوبال و هر VDOM دیگر را می توان تنظیم کرد. منابع VDOM Global برای منابعی اعمال می شود که در کل فورتی گیت مشترک هستند، در حالی که منابع هر VDOM دیگر برای VDOMهای خاص اعمال می شود.

به طور پیش‌فرض، تمام تنظیمات منبع هر VDOM دیگر بدون محدودیت تنظیم شده‌اند. این بدان معنی است که هر VDOM منفرد می تواند از تمام منابع دستگاه فورتی گیت استفاده کند. این می تواند سایر VDOM ها را از منابع مورد نیاز خود محروم کند تا جایی که نتوانند به کار خود ادامه دهند. توصیه می شود حداکثر مقادیر را در منابعی که برایتان حیاتی هستند، تنظیم کنید.

سخن آخر

VDOM یا Virtual Domain یک مفهوم مهم در فناوری شبکه و به ویژه در محصولات امنیتی مانند FortiGate است. این تکنیک به کاربران این امکان را می‌دهد که یک واحد فورتی گیت را به چندین واحد مجازی تقسیم کنند که به طور مستقل عمل می‌کنند. این تقسیم‌بندی نه تنها به بهبود مدیریت و امنیت کمک می‌کند، بلکه امکان ایجاد سیاست‌های امنیتی جداگانه و تنظیمات مجزای NAT، مسیریابی و VPN را برای هر VDOM فراهم می‌آورد.

سوالات متداول

VDOM به چه معناست؟

Virtual Domain (VDOM) یک مفهوم برنامه نویسی است که در کتابخانه هایی مانند React برای بهبود کارایی و سرعت به روز رسانی اپلیکیشن های وب استفاده شده است. این یک کپی سبک از Document Object Model (DOM) است که پورت کاربری یک اپلیکیشن وب را نشان می دهد.

VDOM در فورتی گیت چیست؟

VDOM را می توان برای تقسیم یک واحد فورتی گیت به دو یا چند واحد مجازی که به عنوان واحدهای مستقل عمل می کنند، استفاده کرد. مثال عینی این موضوع می تواند یک ISP باشد که به شرکت A و شرکت B خدمات اینترنتی متمایزی ارائه می دهد.

انواع مختلف VDOM چیست؟

سه نوع تنظیمات اصلی در حالت multi VDOM وجود دارد:

VDOMهای مستقل که در آنها چندین VDOM کاملا مجزا ایجاد می شود.

VDOM مدیریتی که در آن یک VDOM مدیریتی بین سایر VDOMها و اینترنت قرار دارد و سایر VDOM ها با لینک های بین-VDOM به VDOM مدیریت متصل می شوند.

Meshed VDOM که در آن VDOMها می توانند با لینک های بین-VDOM ارتباط برقرار کنند. در تنظیمات تمام مش، تمام VDOMها به هم متصل هستند.

امنیت وای فای یکی از مهم ترین مسائل مورد توجه این روزهاست. در واقع لزوم توجه به رعایت نکات امنیتی در وای فای افزایش یافته است. در این مطلب انواع روش های هک و نحوه جلوگیری از هکر های وای فای به طور کامل توضیح داده شده. در ادامه این مطلب با ما همراه باشید تا بیشتر به بررسی این موضوع بپردازیم.

چگونه می توان به شبکه وای فای دسترسی پیدا کرد؟

در قدم اول برای اتصال به یک شبکه وای فای شما به یک دستگاه مجهز به یک شبکه بی سیم مانند لپ تاپ، تبلت، تلفن هوشمند و … نیاز خواهید داشت. همچنین دستگاه شما باید در شعاع انتقال دیتا آن شبکه وای فای باشد. جالب است بدانید اکثر دستگاه ها لیستی از شبکه های موجود و نزدیک به شما را به شما ارائه می دهند. در صورتی که شبکه از طریق پسورد محافظت نشده باشد فقط کافیست روی شبکه، کلیک کنید. در غیر این صورت، اگر شبکه وای فای رمزگذاری شده باشد، برای دسترسی به آن، به پسورد نیاز خواهید داشت.

جلوگیری از هک رمز عبور(پسورد) وای فای

برای جلوگیری از هک رمز عبور (پسورد) وای‌فای، راهکارهای متعددی وجود دارد که می‌تواند به افزایش امنیت شبکه بی‌سیم شما کمک کند. در ادامه به برخی از این روش‌ها اشاره می‌کنیم:

۱. استفاده از رمز عبور قوی

از رمز عبوری طولانی، پیچیده و ترکیبی از حروف کوچک و بزرگ، اعداد و علائم استفاده کنید. رمز عبورهایی که ساده و کوتاه باشند، به راحتی توسط هکرها قابل شکستن هستند.

۲. مخفی کردن نام شبکه (SSID)

با مخفی کردن نام شبکه وای‌فای (SSID)، دستگاه‌های دیگر نمی‌توانند به راحتی شبکه شما را پیدا کنند و باید نام شبکه را به‌صورت دستی وارد کنند.

۳. استفاده از پروتکل WPA3

اگر روتر شما از پروتکل امنیتی WPA3 پشتیبانی می‌کند، آن را فعال کنید. این پروتکل نسبت به نسخه‌های قبلی، امنیت بیشتری دارد و دسترسی غیرمجاز به شبکه را سخت‌تر می‌کند.

۴. غیرفعال کردن قابلیت WPS

قابلیت WPS برای اتصال آسان‌تر به وای‌فای طراحی شده، اما به‌عنوان یک نقطه ضعف امنیتی نیز شناخته می‌شود. بهتر است این قابلیت را غیرفعال کنید.

۵. بروزرسانی مرتب نرم‌افزار روتر

سازندگان روترها به طور مرتب بروزرسانی‌هایی را ارائه می‌دهند که نقاط ضعف امنیتی را برطرف می‌کند. اطمینان حاصل کنید که روتر شما همیشه با آخرین نسخه نرم‌افزار کار می‌کند.

۶. تغییر نام کاربری و رمز عبور پیش‌فرض روتر

نام کاربری و رمز عبور پیش‌فرض روتر را تغییر دهید. این اطلاعات معمولاً به راحتی توسط هکرها شناسایی می‌شود و می‌تواند به عنوان راهی برای دسترسی به شبکه شما استفاده شود.

۷. بررسی و نظارت بر دستگاه‌های متصل به شبکه

با نظارت بر لیست دستگاه‌های متصل به وای‌فای، می‌توانید متوجه شوید که آیا دستگاهی ناشناس به شبکه شما متصل شده است یا خیر. اگر چنین دستگاهی مشاهده کردید، سریعاً رمز عبور خود را تغییر دهید.

۸. استفاده از فایروال

فایروال روتر خود را فعال کنید. فایروال‌ها از دسترسی‌های غیرمجاز به شبکه جلوگیری می‌کنند و به افزایش امنیت وای‌فای کمک می‌کنند.

۹. غیر فعال کردن مدیریت از راه دور

مدیریت از راه دور روتر را غیرفعال کنید تا تنها با اتصال به شبکه محلی بتوانید تنظیمات آن را تغییر دهید.

۱۰. محدود کردن تعداد دستگاه‌های متصل

اگر تعداد مشخصی از دستگاه‌ها به شبکه شما متصل می‌شوند، می‌توانید تعداد دستگاه‌های مجاز به اتصال را محدود کنید تا از دسترسی‌های غیرمجاز جلوگیری شود.

با رعایت این نکات، امنیت شبکه وای‌فای شما به‌طور قابل‌توجهی افزایش می‌یابد و احتمال هک شدن پسورد به حداقل می‌رسد.

احراز هویت شبکه های Wi-Fi

اکثریت شبکه های وای فای با رمز عبور محافظت می شوند؛ به این صورت که شبکه های وای فای به راحتی در دستگاه های قابل حمل، قابل دسترسی هستند. از جمله مهمترین الگوریتم های مورد استفاده برای احراز هویت کاربران شبکه می توان به WPA، WEP و WPA2 اشاره کرد.

هک وای فای چگونه انجام میشود؟

“هک وای فای” تکنیکی است که برای دسترسی غیرمجاز به شبکه وای فای استفاده می شود. به طور معمول، این کار با بهره‌برداری از نقص‌ها یا آسیب‌پذیری‌های امنیتی انجام می‌شود و به مهاجم اجازه می‌دهد اطلاعات محرمانه را به سرقت ببرد یا عملکرد عادی شبکه را مختل کند.

به طور کل هک وای فای به فرآیندی گفته می‌شود که در آن افراد غیرمجاز سعی می‌کنند به شبکه‌های بی‌سیم محافظت‌شده (Wi-Fi) نفوذ کنند و به اینترنت یا داده‌های موجود در آن دسترسی پیدا کنند. این کار معمولاً با استفاده از تکنیک‌ها و ابزارهای مختلف برای شکستن رمز عبور یا سوءاستفاده از نقاط ضعف امنیتی در شبکه‌های وای فای انجام می‌شود.

وای فای چگونه هک می شود؟

انواع مختلفی از هک وای فای وجود دارد که هر یک تهدیدی منحصر به فرد برای مشاغل و افراد است. در این بخش به بررسی ده نوع هک وای فای میپردازیم:

• شکستن پسورد

در یک هک وای فای با شکستن رمز عبور، مهاجمان می توانند رمز عبور را حدس بزنند یا آن را بشکنند تا به شبکه دسترسی پیدا کنند. این اغلب با استفاده از ابزارهای brute-force خودکار یا لیستی از اعتبارنامه ها که به دلیل نقض داده ها لو رفته است انجام می شود.

• اکسس پوینت نا امن

مهاجمان ممکن است یک اکسس پوینت نا امن راه‌اندازی کنند. یک اکسس پوینت بی‌سیم تقلبی که به یک شبکه وای‌فای قانونی وصل شده و یک بای‌پس یا درب پشتی ایجاد می‌کند. این به مهاجم اجازه می‌دهد تا تمام داده‌هایی را که قربانیان از طریق شبکه ارسال و دریافت می‌کنند، از جمله داده‌های حساس مانند اطلاعات مالی و اعتبارنامه ورود به سیستم را رهگیری کند.

• حملات فرد میانی (MITM)

در یک حمله MITM، عوامل مخرب خود را بین دو دستگاهی که در یک شبکه در ارتباط هستند قرار می‌دهند. هر دستگاه معتقد است که با دیگری صحبت می کند اما واقعاً با مهاجم صحبت می کند که ممکن است اطلاعات رد و بدل شده را بگیرد یا دستکاری کند.

• حملات دوقلوی شیطانی

یک هک وای فای دوقلو شیطانی شبیه به یک اکسس پوینت نا امن است اما دارای یک نقطه تمایز اساسی است. در یک حمله به نقطه دسترسی سرکش، نقطه دسترسی به طور نامشروع به یک شبکه واقعی متصل می شود. با این حال، در یک حمله دوقلو شیطانی، نقطه دسترسی جعلی شبیه یک کپی متقاعد کننده از یک شبکه واقعی است.

• Packet Sniffing

در یک هک وای‌فای پکت ، مهاجمان با استفاده از ابزارهایی مانند Wireshark برای رهگیری و تجزیه و تحلیل بسته‌های داده ارسال شده از طریق یک شبکه WiFi پنهان می‌مانند. این بسته ها ممکن است حاوی اطلاعات حساسی باشند که مهاجمان می توانند بعداً از آنها سوء استفاده کنند.

• پارازیت بی سیم

حملات پارازیت بی سیم شامل ارسال یک سیگنال (مانند نویز سفید) در همان فرکانس شبکه وای فای است که سعی می کند با ایجاد تداخل، عملکرد آن را مختل کند. این حملات می تواند منجر به کاهش سرعت شبکه یا حتی از بین بردن کامل شبکه شود.

• جعل MAC

در یک هک وای فای جعلی MAC، مهاجم آدرس کنترل دسترسی رسانه (MAC) دستگاه خود را به یک دستگاه قانونی در شبکه تغییر می‌دهد. این ممکن است به مهاجم اجازه دهد بدون نیاز به اعتبار ورود به شبکه به شبکه دسترسی پیدا کند.

چگونه از هک وای فای جلوگیری کنیم؟

در حالی که تشخیص علائم هک وای فای خوب است، حتی بهتر است آن را در مسیر خود متوقف کنید. در زیر چند نکته برای نحوه مسدود کردن هکرهای WiFi آورده شده است:

رمز عبور خود را تغییر دهید: بسیاری از شبکه های وای فای به راحتی هک می شوند زیرا مدیران قادر به تغییر نام کاربری و یا رمز عبور پیش فرض نیستند. یک رمز عبور امن انتخاب کنید و در فواصل زمانی معین آن را تغییر دهید.

از رمزگذاری استفاده کنید: شبکه های WiFi باید از الگوریتم های رمزگذاری قوی مانند WPA2 یا WPA 3 استفاده کنند. از استفاده از پروتکل WEP که قدیمی‌تر است و امنیت کمتری دارد خودداری کنید.

به روز نگه داشتن سیستم عامل روتر: سیستم عامل روتر در صورت عدم به روز رسانی منظم، ممکن است از آسیب پذیری های امنیتی رنج ببرد. به روز رسانی های جدید نرم افزار روتر خود را بررسی کنید و در اسرع وقت آنها را نصب کنید.

غیرفعال کردن تنظیمات امنیتی: ویژگی‌های شبکه مانند WPS و مدیریت از راه دور کاربردهای خود را دارند، اما می‌توانند شما را در برابر مهاجمان آسیب‌پذیر کنند. بدون دلیل موجه، این ویژگی ها باید غیرفعال شوند.

انواع امنیت وای فای

مهم است بدانید که عمدتاً چند نوع امنیت وای فای در وای فای وجود دارد. در ادامه با انواع امنیت وای فای آشنا خواهیم شد:

• WEP Security
• WPA Security OR WPA2 Security
• WPA2 (WPS available)
• MAC ADDRESS Filtering
• HIDDEN Network

چگونه پسورد وای فای را هک کنیم؟

در قسمت بالا خوانده اید که عمدتاً از چند نوع امنیت وای فای در وای فای استفاده می شود، اکنون در اینجا به شما می گویم که چگونه همه نوع امنیت را یکی یکی هک کنید، پس مقاله را با دقت بخوانید.

امنیت WEP

WEP مخفف Wired Equivalent Privacy است. و این اولین امنیت وای فای است که در سال 1999 اختراع شد و شکستن آن بسیار آسان است. اگر می‌خواهید یک WEP Wifi را هک کنید، می‌توانید به راحتی رمز عبور آن را از رایانه، لپ‌تاپ، رایانه شخصی ویندوز یا کالی لینوکس هک کنید.

اگر از رایانه شخصی ویندوزی استفاده می کنید، با کمک این نرم افزار به راحتی می توانید رمز هر WEP Wi-Fi را شکست دهید. اما ممکن است 4 تا 9 ساعت طول بکشد.

اکنون در مورد امنیت WPA صحبت می کنیم که بسیار قوی تر از WEP است و دارای 2 فرمت است: WPA یا WPA2 که آنها نیز پیشرفته هستند. اما می توانید با 2 روشی که در زیر ذکر شده است آن را کرک کنید.

• حمله دیکشنری یا حمله فهرست کلمات
• حمله تقلیدی

ما این را با Brute Force Attack، Dictionary Attack یا Word List Attack در هر سه نام می دانیم، در این هکر ترکیبی از تعداد زیادی رمز عبور در شبکه وای فای شما را امتحان می کند و در صورت مطابقت رمز عبور رمز وای فای شما شکسته می شود. همچنین می توانید این تکنیک را حدس زدن رمز عبور بنامید. اگر در مورد تلفن اندرویدی صحبت کنم، پس برخی از این برنامه ها در دسترس هستند که با کمک آنها می توانید رمز وای فای را با انجام حمله brute force از تلفن اندرویدی خود هک کنید، اما برای این کار سیگنال وای فای شما باید بسیار قوی باشد و همچنین ممکن است زمان زیادی را صرف کند.

به هیچ وجه انجام حمله brute force از تلفن همراه اندرویدی در ASLI را به شما توصیه نمی کنم. زیرا ممکن است زمان زیادی از شما تلف شود و هیچ تضمینی وجود ندارد که آیا موفقیت آمیز خواهد بود یا خیر. اگر کامپیوتر یا لپ تاپ ندارید و می خواهید با گوشی اندرویدی خود امتحان کنید، پس چگونه از Brute Force Attack هک رمز وای فای را انجام دهید؟ اطلاعات کامل او اینجاست.

حالا ما در مورد کامپیوتر صحبت می کنیم، اگر یک کامپیوتر یا لپ تاپ با سخت افزار خوب دارید، می توانید به راحتی هر رمز عبور وای فای را از یک حمله لیست کلمات از کالی لینوکس هک کنید.

Fluxion Attack

در این از Man in the Middle Attack استفاده می شود که اتصال وای فای قربانی را قطع می کند و صفحه جدیدی در مقابل او باز می شود که در آن از او خواسته می شود رمز عبور خود را وارد کند و ویژگی خاص آن این است که با وارد کردن رمز اشتباه، اتصال قربانی را تا زمانی که رمز عبور صحیح وای فای خود را وارد نکرده باشد، فعال نمی کند. و به محض اینکه رمز وای فای خود را وارد می کند، پسوردش برای شما می آید.

فیلتر کردن آدرس MAC

شما می دانید که هر دستگاه دارای یک آدرس MAC منحصر به فرد است. و این مک آدرس خود دارای اتصال وای فای است، منظورم این است که تمام دستگاه های متصل به یک شبکه وای فای دارای یک آدرس مک منحصر به فرد هستند که توسط ادمین آن شبکه وای فای مجاز است.

اگر آدرس مک یک دستگاه متصل را پیدا کنید و آن را با آدرس مک دستگاه خود جایگزین کنید، می توانید به آن شبکه وای فای نیز متصل شوید و خبر خوب این است که کالی لینوکس به طور خودکار آدرس مک یک دستگاه متصل را پیدا می کند. سپس می توانید مک آدرس دستگاه خود را با آن جایگزین کنید.

شبکه پنهان

آیا می دانید که می توانید شبکه وای فای خود را نیز مخفی کنید؟ شاید نزدیک ترین چند وای فای رایگان شما در دسترس باشد، که پنهان است و شما وقت خود را برای هک کردن وای فای با امنیت بالا تلف می کنید.

جمع بندی 

در پایان باید تاکید کرد که امنیت وای فای از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است و رعایت اصول امنیتی برای جلوگیری از نفوذ هکرها بسیار ضروری است. همان‌طور که دیدیم، هک وای فای با روش‌های مختلفی انجام می‌شود، اما با استفاده از راهکارهای مناسب مانند تغییر رمز عبور به‌طور منظم، استفاده از پروتکل‌های رمزگذاری قوی و به‌روزرسانی مداوم نرم‌افزارها می‌توان تا حد زیادی از این خطرات پیشگیری کرد. از این رو، توجه به این نکات برای حفظ امنیت شبکه‌های بی‌سیم بسیار مهم است. بهتر است همواره تنظیمات امنیتی را بازبینی و به‌روزرسانی کرده و از آخرین روش‌های محافظت از شبکه وای فای استفاده کنیم تا از دسترسی غیرمجاز و سرقت اطلاعات جلوگیری شود.

فایروال نقشی حیاتی در امنیت شبکه ایفا می کند و باید به درستی تنظیم شود تا از سازمان ها در برابر نشت داده و حملات سایبری محافظت کند. جهت انجام این تنظیمات، نام دامنه و آدرس های پروتکل اینترنت  (IP) باید تنظیم شود. تنظیمات پالیسی فایروال بر اساس نوع شبکه (عمومی یا خصوصی) انجام می شود، و می‌تواند با قوانین امنیتی تنظیم شود که دسترسی را برای جلوگیری از حملات احتمالی هکرها یا بدافزارها بلاک یا مجاز کند.

تنظیم درست فایروال ضروری است، زیرا تنظیمات پیش‌فرض ممکن است حداکثر محافظت را در برابر حمله سایبری ارائه نکنند. در ادامه توضیحات کاملی راجع به تنظیمات فایروال ارائه خواهد شد.

اهمیت تنظیمات اولیه فایروال

تنظیمات نادرست فایروال می تواند منجر به دسترسی غیرمجاز مهاجمان به شبکه ها و منابع داخلی محافظت شده شود. به همین دلیل است که مجرمان سایبری همیشه به دنبال شبکه‌هایی هستند که از نرم افزار یا سرورهای قدیمی استفاده میکنند و یا اصلا محافظت نمی شوند. گارتنر اندازه و بزرگی این موضوع را برجسته کرد و پیش‌بینی کرده بود که 99 درصد از نقض‌های فایروال در سال 2020 به دلیل تنظیمات نادرست ایجاد شده است.

تنظیمات پیش‌فرض در اکثر فایروال‌ها و پروتکل‌ها به مانند پروتکل انتقال فایل (FTP)، سطح حفاظتی لازم را برای ایمن نگه داشتن شبکه‌ها در برابر حملات سایبری فراهم نمی‌کند. سازمان ها باید اطمینان حاصل کنند که تنظیمات اولیه فایروال نیازهای منحصر به فرد شبکه های آنها را برآورده می کند.

نحوه تنظیم فایروال

تنظیمات مناسب برای پشتیبانی از شبکه های داخلی و بازرسی پکیت‌های stateful ضروری است. در اینجا نحوه تنظیم ایمن فایروال آورده شده است:

1. ایمن سازی فایروال

ایمن سازی یک فایروال اولین قدم حیاتی برای حصول اطمینان از این موضوع است که صرفا مدیران مجاز به آن دسترسی داشته باشند. این شامل اقداماتی نظیر:

1. 1. با آخرین فریمور (Firmware) به روز رسانی کنید.
2. 2. هرگز فایروال ها را بدون تنظیمات مناسب وارد مدار شبکه خود نکنید.
3. 3. حساب های پیش فرض را حذف، غیرفعال یا تغییر نام دهید و رمزهای عبور پیش فرض را تغییر دهید.
4. 4. از رمزهای عبور منحصر به فرد و ایمن استفاده کنید.
5. 5. هرگز از حساب های کاربری مشترک نباید استفاده شود. اگر یک فایروال توسط چندین مدیر مدیریت شود، حساب‌های مدیریتی اضافه شده باید بر اساس مسئولیت‌های فردی، دارای امتیازات محدودی باشند.
6. 6. پروتکل مدیریت شبکه ساده (SNMP)، که اطلاعات مربوط به دستگاه‌های موجود در شبکه‌های آی پی را جمع‌آوری و سازماندهی می‌کند، را غیرفعال کنید (منظور SNMP V2 & SNMP V1) و یا آن را برای استفاده ایمن تنظیم کنید (حتما از SNMP V3 استفاده شود).
7. 7. ترافیک شبکه خروجی و ورودی برای اپلیکیشن‌های خاص یا پروتکل کنترل انتقال (TCP) را محدود کنید.
8. ایجاد مناطق (Zoneبندی) فایروال و ساختار آدرس IP

شناسایی دارایی ها و منابع شبکه ای که باید محافظت شوند بسیار مهم است و شامل ایجاد ساختاری است که دارایی های شرکت را بر اساس عملکردهای مشابه و سطح ریسک در مناطق مختلف گروه بندی می کند.

یک مثال خوب از این نوع، سرورهایی (مانند سرورهای ایمیل، سرورهای شبکه خصوصی مجازی (VPN)  و سرورهای وب) هستند که در یک منطقه اختصاصی قرار می‌گیرند که ترافیک اینترنت ورودی را محدود می‌کند، و اغلب به عنوان منطقه غیرنظامی (DMZ) شناخته می‌شود. یک قاعده کلی این است که هرچه مناطق بیشتری ایجاد شود، امنیت شبکه بیشتر است.

با این حال، داشتن مناطق (Zoneها) بیشتر به زمان بیشتری برای مدیریت آنها نیاز دارد. با ایجاد یک ساختار منطقه شبکه، ایجاد یک ساختار آدرس آی پی مربوطه نیز مهم است که مناطق را به اینترفیس و اینترفیس زیرمجموعه فایروال اختصاص می‌دهد.

3. تنظیم لیست های کنترل دسترسی (ACL)

لیستهای کنترل دسترسی (ACL) سازمان‌ها را قادر می‌سازد تا تعیین کنند که کدام ترافیک مجاز است به داخل و خارج از هر منطقه جریان یابد. ACL ها به عنوان قوانین فایروال عمل می کنند که سازمان ها می توانند آن ها را برای هر اینترفیس و اینترفیس زیرمجموعه (Vlanها) فایروال اعمال کنند.

ACLها باید مختص شماره پورت منبع و مقصد و آدرس آی‌پی دقیق باشند. هر ACL باید دارای یک قانون رد کردن همه باشد که در انتهای آن ایجاد می شود و به سازمان‌ها امکان می دهد ترافیک تایید نشده را فیلتر کنند. هر اینترفیس و اینترفیس زیرمجموعه همچنین به یک ACL ورودی و خروجی نیاز دارد تا اطمینان حاصل شود که تنها ترافیک تایید شده می تواند به هر منطقه برسد. همچنین توصیه می شود برای محافظت از تنظیمات، دسترسی عمومی به اینترفیس های مدیریت فایروال و همچنین پروتکل های مدیریت فایروال رمزگذاری نشده را غیرفعال کنید.

4. تنظیم سایر خدمات فایروال و ورود به سیستم را

برخی از فایروال‌ها را می توان برای پشتیبانی از سرویس های دیگر، مانند سرور پروتکل تنظیمات هاست داینامیک (DHCP)، سیستم جلوگیری از نفوذ (IPS) و سرور پروتکل زمان شبکه (NTP) تنظیم کرد. همچنین غیرفعال سازی خدمات اضافی که استفاده نخواهند شد نیز مهم است.

علاوه بر این، فایروال‌ها باید طوری تنظیم شوند که لاگ های ایجاد شده را به یک سرویس لاگینگ ارسال کنند تا با الزامات استاندارد امنیت داده‌های صنعت کارت پرداخت (PCI DSS) مطابقت داشته باشند.

5. تست تنظیمات فایروال

پس از انجام تنظیمات، آزمایش آن ها برای اطمینان از بلاک‌سازی صحیح ترافیک و عملکرد فایروال به شیوه‌ای که در نظر گرفته شده است، بسیار مهم است. تنظیمات را می‌توان از طریق تکنیک هایی مانند تست نفوذ و اسکن آسیب پذیری تست کرد. به خاطر داشته باشید که بدلیل بروز هرگونه شکست در طول فرآیند تست و به منظور rollback، نسخه پشتیبانی از تنظیمات دستگاه مذکور تهیه شود و در یک مکان امن نگهداری گردد.

6. مدیریت مداوم فایروال

مدیریت و نظارت فایروال برای اطمینان از ادامه عملکرد فایروال همانطور که در نظر گرفته شده است بسیار مهم است. و این شامل نظارت بر لاگ ها، انجام اسکن آسیب‌پذیری و بازبینی منظم قوانین است. همچنین مهم است که فرآیندها را مستند کنید و تنظیمات را به طور مداوم و با جدیت مدیریت کنید تا از حفاظت مداوم شبکه اطمینان حاصل کنید.

اشتباهاتی که هنگام راه اندازی فایروال صورت میگیرد

تنظیم یک فایروال می‌تواند مشکلاتی را ایجاد کند که معمولاً با اجتناب از اشتباهات رایج می‌توان از آن‌ها جلوگیری کرد؛ از جمله این اشتباهات موارد زیر را می توان عنوان کرد.

1. 1. استفاده از پالیسی‌های گسترده یا تنظیمات نادرست فایروال می تواند منجر به مشکلات سرور مانند DNS و مشکلات اتصال شود.
2. 2. نادیده گرفتن ترافیک خروجی می تواند خطری برای شبکه ایجاد کند.
3. 3. تنها اتکا به فایروال برای امنیت شبکه یا روش‌های احراز هویت غیراستاندارد ممکن است از همه منابع شرکت محافظت نکند.

سخن پایانی

تنظیمات فایروال فرایند تنظیم قوانین و پالیسی های خاصی است که بر نحوه نظارت و کنترل ترافیک ورودی و خروجی توسط فایروال نظارت می کند. در زمان کانفیگ یک فایروال، این موارد باید مد نظر گرفته شود: ایمن سازی فایروال، Zone بندی فایروال، تنظیم لیست‌های کنترل دسترسی، تست تنظیمات فایروال و مدیریت مداوم فایروال.

سوالات متداول

سه نوع تنظیمات فایروال چیست؟

انواع مختلفی از معماری‌های استقرار فایروال، از جمله مبتنی بر شبکه (نرم افزار)، مبتنی بر هاست (سخت افزار) و مبتنی بر ابر وجود دارد. هر فایروال بر اساس قوانین از پیش تعیین شده عمل می کند تا مشخص کند کدام شبکه‌ها و اپلیکیشن‌های خارجی قابل اعتماد هستند.

تنظیمات فایروال چیست؟

قوانین تنظیمات فایروال احتمالا مشخص کنند که ترافیک باید به یک آدرس آی پی یا پورت خاص مجاز باشد یا بلاک شود. تنظیمات فایروال به فرایند تنظیم این قوانین و سایر تنظیمات امنیتی در یک فایروال بر‌می‌گردد.

تنظیمات فایروال چگونه انجام می شود؟

تنظیمات فایروال شامل تنظیم نام دامنه و آدرس های پروتکل اینترنت (آی‌پی) و انجام چندین عمل دیگر برای ایمن نگه داشتن فایروال‌ها است. کانفیگ پالیسی فایروال بر اساس انواع شبکه است و می تواند با قوانین امنیتی برای جلوگیری از حملات سایبری تنظیم شود.

اگر در کشوری مانند ایران زندگی می‌کنید، برایتان تعجب آور نخواهد بود که هر روز اخبار کاملا حیرت انگیزی از انواع نقض های اطلاعات و نشت داده بشنوید؛ حتما کاملا موافق هستید که این اتفاقات حاصل و ناشی از چه هستند. گاه یک راهکار بسیار ساده و بدون هزینه مانند آموزش و یا گوشزد کردن به یک کارمند، از به بار آمدن یک خسارت بسیار بزرگ جلوگیری خواهد کرد.

تعریف امنیت داده

امنیت داده (Data Security) فرآیند حفاظت از اطلاعات دیجیتال در برابر فساد، سرقت یا دسترسی غیرمجاز است و همه چیز را از جمله سخت افزار، نرم افزار، دستگاه های ذخیره سازی و دستگاه های کاربر، دسترسی، کنترل های اداری و سیاست ها و پالیسی‌های سازمان را پوشش می دهد.

امنیت داده‌ از ابزارها و تکنولوژی‌هایی استفاده می‌کند که عملکرد داده‌های یک شرکت و نحوه استفاده از آن‌ها را افزایش می‌دهد. این ابزارها می توانند از داده ها با فرایندهایی مانند پوشش داده، رمزگذاری و ویرایش اطلاعات حساس، محافظت کنند. این فرآیند همچنین به سازمان‌ها کمک می‌کند تا پالیسی‌ها حسابرسی خود را ساده‌تر کرده و از مقررات حفاظت از داده، به‌طور سختگیرانه ای پیروی کنند.

یک مدیریت قوی امنیت داده، سازمان را قادر می سازد تا از اطلاعات خود در برابر حملات سایبری محافظت کنند. همچنین به آن‌ها کمک می‌کند تا خطر خطای انسانی و تهدیدات داخلی را که عامل بسیاری از نقض‌های داده‌ است را به حداقل برساند.

چرا امنیت داده مهم است؟

دلایل زیادی وجود دارد که چرا امنیت داده ها برای سازمان ها در تمام صنایع در سراسر جهان مهم است. سازمان‌ها از نظر قانونی موظف هستند از داده‌های مشتریان و کاربران در برابر گم شدن یا دزدیده شدن و قرار گرفتن در اختیار افراد غیرمجاز محافظت کنند. به عنوان مثال، مقررات صنعتی و ایالتی مانند قانون حفظ حریم خصوصی مصرف کنندگان کالیفرنیا (CCPA)، مقررات عمومی حفاظت از داده اتحادیه اروپا (GDPR)، قانون حمل و نقل و پاسخگویی بیمه سلامت (HIPAA)، و استاندارد امنیت داده صنعت کارت پرداخت (PCI DSS)، تعهدات قانونی سازمان ها برای حفاظت از داده ها را تشریح می کنند.

امنیت سایبری داده، همچنین برای جلوگیری از به خطر افتادن اعتبار شرکت که با نقض داده همراه خواهد بود، بسیار مهم است. هک یا از دست دادن داده‌های پرمخاطب می‌تواند منجر به از دست دادن اعتماد مشتریان به یک سازمان شود. این موضوع همچنین خطر خسارات مالی جدی همراه با جریمه، پرداخت های قانونی و جبران خسارت در صورت از بین رفتن داده های حساس را به همراه دارد.

مزایای امنیت داده

با بررسی مزایای امنیت داده، که در ذیل با جزئیات بیشتر توضیح داده شده است، تعریف امنیت داده آسان تر خواهد بود.

اطلاعات شما را ایمن نگه می دارد: با اتخاذ یک تفکر متمرکز بر امنیت داده و اجرای مجموعه ای مناسب از ابزارها، اطمینان حاصل می شود که داده های حساس در اختیار افراد غیرمجاز قرار نمی گیرند؛ داده‌های حساس می‌تواند شامل اطلاعات پرداخت مشتری، سوابق بیمارستانی و اطلاعات شناسایی باشد. با یک برنامه امنیت داده که برای پاسخگویی به نیازهای خاص سازمان شما ایجاد شده است، این اطلاعات ایمن باقی می ماند.

به حفظ شهرت شما کمک می کند: هنگامی که افراد با سازمان شما تجارت می کنند، اطلاعات حساس خود را به شما می سپارند؛ یک استراتژی امنیت داده شما را قادر می سازد تا حفاظت مورد نیاز خود را ارائه دهید. آوازه و شهرت خوب در بین مشتریان، شرکا و به طور کلی در دنیای تجارت، به شما یک مزیت رقابتی خواهد داد: در بسیاری از صنایع، نقض داده، امری عادی است، بنابراین اگر بتوانید داده را ایمن نگه دارید، خود را از رقبا جدا می کنید.

صرفه‌جویی در هزینه‌های پشتیبانی و توسعه: اگر اقدامات امنیتی داده‌ را در مراحل اولیه توسعه به کار ببرید، احتمالا مجبور نخواهید بود تا منابع ارزشمندی را برای طراحی و استقرار پَچ‌ها یا رفع مشکلات کدنویسی در این مسیر خرج کنید.

امنیت داده در مقابل حریم خصوصی داده

امنیت داده و حریم خصوصی داده هر دو شامل محافظت از داده هستند، اما این دو مورد تفاوت هایی نیز با یکدیگر دارند. امنیت داده مستلزم کنترل دسترسی به داده با استفاده از عبارات واضح و سیاه و سفید است. برای مثال، یک پالیسی امنیت داده ممکن است حکم کند که هیچ کس به جز کسی که مشکل پایگاه داده را عیب‌یابی می‌کند، اجازه دیدن اطلاعات پرداخت مشتری را نداشته باشد. به این ترتیب، احتمال نقض امنیت داده کاهش می یابد.

از سوی دیگر، حریم خصوصی داده‌ شامل تصمیم‌های ظریف‌تر و استراتژیک‌تری است که تعیین می کند چه کسی به انواع خاصی از داده،‌ دسترسی داشته باشد. با استفاده از همین مثال، سازمانی را در نظر بگیرید که  چنین می اندیشد: دانستن اینکه که مشتریان زیادی با استفاده از PayPal پرداخت انجام داده اند، احتمالا به تیم توسعه کمک خواهد کرد؛ پس با استفاده از این اطلاعات، تیم توسعه می تواند تصمیم بگیرد که آیا پذیرش Payoneer، Skrill، یا  Stripe عاقلانه خواهد بود یا نه. در نتیجه اجازه می دهد  این درگاه های پرداخت به مدت دو هفته به اطلاعات پرداخت، دسترسی داشته باشند. وقتی صحبت از امنیت داده در محاسبات ابری یا در محل می‌شود، این نوع تصمیم‌ها بیشتر در حوزه حریم خصوصی داده‌ها قرار می‌گیرند.

بهترین روش ها برای تضمین امنیت داده و حریم خصوصی

دلیل اهمیت امنیت داده در درجه اول، ایمن نگه داشتن داده و همچنین ایجاد اعتماد در بین مشتریان است. در این بخش، برخی از بهترین شیوه هایی که برای سازمان ها موثر بوده است، ذکر می شود.

ایمن سازی اطلاعات: ایمن سازی اطلاعات یعنی رمزگذاری داده و همچنین مدیریت اینکه چه کسی به داده دسترسی دارد. فقط افرادی که برای انجام عملکردهای ضروری به آن نیاز دارند باید دسترسی داشته باشند و همچنین اطلاعات هنگام رفت و برگشت بین پایگاه داده و کامپیوترها یا دستگاه‌ها می بایست رمزگذاری شوند.

آمادگی به موقع برای مقابله با تهدیدات: می توانید با تست کردن سیستم خود، آموزش کارمندان، طراحی یک برنامه مدیریت حادثه و ایجاد یک برنامه بازیابی اطلاعات، برای مقابله با یک حادثه احتمالی امنیت داده آماده شوید.

حذف داده های بلااستفاده: باید از شر نسخه‌های دیجیتال و فیزیکی داده هایی که دیگر به آن نیاز ندارید خلاص شوید. به این ترتیب احتمال کشف آن توسط هکرها و استفاده شدن برای سودجویی، کاهش می یابد.

انواع امنیت داده

سازمان ها می توانند از طیف گسترده ای از انواع امنیت داده برای حفاظت از داده، دستگاه‌ها، شبکه‌ها، سیستم‌ها و کاربران خود استفاده کنند. برخی از رایج‌ترین انواع امنیت داده‌ که سازمان‌ها باید به دنبال ترکیب آن‌ها برای اطمینان از داشتن بهترین استراتژی ممکن باشند، از این قرار هستند:

رمزگذاری

رمزگذاری داده یعنی استفاده از الگوریتم ها برای به هم زدن ترتیب داده و پنهان کردن معنای واقعی آن. رمزگذاری داده ها تضمین می کند که پیام ها فقط توسط گیرندگان با کلید رمزگشایی مناسب قابل خواندن هستند. این امر به ویژه در صورت نقض داده، بسیار مهم خواهد بود؛ زیرا اگر مهاجم بتواند به داده دسترسی پیدا کند، بدون کلید رمزگشایی قادر به خواندن آن نخواهد بود. رمزگذاری داده همچنین شامل استفاده از راهکار‌هایی مانند توکن‌سازی است که از داده‌ در حین حرکت در کل زیرساخت آی تی سازمان حفاظت می‌کند.

پاک کردن داده

مواردی وجود خواهد داشت که در آن سازمان‌ها دیگر نیازی به داده ندارند و ضروری است که برای همیشه آن‌ها را از سیستم خود حذف کنند. پاک کردن داده، یک تکنیک موثر مدیریت امنیت داده است که مسئولیت و احتمال وقوع نقض داده را حذف می کند.

پنهان کردن داده

پنهان کردن داده به یک سازمان امکان می دهد تا با پنهان کردن و جایگزین کردن حروف یا اعداد خاص، داده را پنهان کند. این فرآیند نوعی رمزگذاری است که موجب می شود حتی در صورت رهگیری داده توسط هکر، داده بدون استفاده شود. پیام اصلی فقط توسط شخصی قابل کشف است که کد رمزگشایی یا جایگزینی کاراکترهای ماسک شده را داشته باشد.

تاب آوری داده ها

سازمان‌ها می‌توانند با ایجاد نسخه‌های پشتیبان یا کپی گرفتن از داده‌، خطر تخریب یا از بین رفتن تصادفی داده‌ها را کاهش دهند. پشتیبان گیری از داده برای محافظت از اطلاعات و اطمینان از همیشه در دسترس بودن آنها حیاتی است. این امر به ویژه در هنگام نقض داده یا حمله باج افزار مهم است و اطمینان حاصل می کند که سازمان می تواند نسخه پشتیبان قبلی را بازیابی کند.

بزرگترین خطرات امنیت داده

با وجود حملات سایبری که توسط مهاجمان پیشرفته‌تر انجام می‌شوند، سازمان‌ها با چشم‌انداز پیچیده‌تر تهدیدات امنیتی مواجه می‌شوند. برخی از بزرگترین خطرات برای امنیت داده در ذیل آورده شده است.

در معرض قرار گرفتن تصادفی داده 

بسیاری از نقض‌های داده‌، نتیجه هک نیست؛ بلکه از طریق کارمندانی است که به‌طور تصادفی یا سهل‌انگارانه اطلاعات حساس را افشا کرده اند. کارمندان به راحتی می توانند داده را به اشتباه از دست دهند، به اشتراک گذارند، به فرد غیرمجاز اجازه دسترسی به داده را بدهند و یا به دلیل عدم آگاهی از پالیسی های امنیتی شرکت، اطلاعات را اشتباه مدیریت کرده و یا از دست دهند.

حملات فیشینگ

در یک حمله فیشینگ، یک مجرم سایبری، پیام‌هایی را معمولاً از طریق ایمیل، اس ام اس یا سرویس‌های پیام‌رسان فوری ارسال می‌کند که به نظر می‌رسد از یک فرستنده قابل اعتماد باشد. پیام‌ها شامل لینک های مخرب یا پیوست‌هایی هستند که گیرندگان را به دانلود بدافزار یا بازدید از یک وب‌سایت جعلی ترغیب می کنند که مهاجم را قادر می‌سازد تا اطلاعات لاگین به سیستم یا اطلاعات مالی آنها را بدزدد.

این حملات همچنین می تواند به مهاجم کمک کند دستگاه های کاربر را به خطر بیندازد یا به شبکه های شرکتی دسترسی پیدا کند. حملات فیشینگ اغلب با مهندسی اجتماعی همراه می‌شوند، که هکرها از آن برای تحت تاثیر قرار دادن قربانیان استفاده می‌کنند تا اطلاعات حساس یا اطلاعات لاگین به حساب‌ها را ارائه دهند.

تهدیدات داخلی

یکی از بزرگترین تهدیدات امنیت داده برای هر سازمانی، کارکنان آن سازمان هستند. تهدیدات داخلی افرادی هستند که عمدا یا سهوا داده‌های سازمان خود را در معرض خطر قرار می دهند و بر سه نوع هستند:

1. کارکنان در معرض خطر: کارمند متوجه نمی شود که حساب یا اطلاعات اکانت وی به خطر افتاده است و طی آن یک مهاجم می تواند فعالیت های مخربی را به عنوان کاربر انجام دهد.
2. کارکنان مخرب: کارمند آگاهانه تلاش می کند تا داده ها را از سازمان خود بدزدد یا به نفع شخصی خود آسیب برساند.
3. خودی غیر مخرب: کارمند به طور تصادفی از طریق رفتار سهل‌انگارانه، با رعایت نکردن پالسی‌ها یا رویه‌های امنیتی یا بی‌اطلاعی از آن‌ها باعث آسیب می‌شود.

بدافزار

نرم افزارهای مخرب معمولاً از طریق ایمیل و حملات مبتنی بر وب پخش می شوند. مهاجمان از بدافزارها برای آلوده کردن کامپیوترها و شبکه‌های شرکتی با سواستفاده از آسیب‌پذیری‌ها در نرم‌افزار خود، مانند مرورگرهای وب یا اپلیکیشن های وب استفاده می‌کنند. بدافزار می‌تواند منجر به حوادث جدی امنیت داده‌ مانند سرقت داده، اخاذی و آسیب شبکه شود.

باج افزار

حملات باج‌افزاری خطری جدی برای امنیت داده‌ برای تمام سازمان‌ها در هر اندازه‌ای ایجاد می‌کنند و نوعی بدافزار هستند که هدف آن آلوده کردن دستگاه‌ها و رمزگذاری داده‌های روی آن ها است. سپس مهاجمان، در ازای بازگرداندن یا بازیابی داده ها پس از پرداخت مبلغ، از قربانی خود باج می خواهند. برخی از قالب‌های باج‌افزار به سرعت پخش می‌شوند و کل شبکه‌ها را آلوده می‌کنند که حتی می‌تواند سرورهای داده پشتیبان را نیز از بین ببرد.

ذخیره سازی داده های ابری

سازمان‌ها به طور فزاینده‌ای داده‌ها را به فضای ابری منتقل می‌کنند تا همکاری و اشتراک‌گذاری آسان‌تر را فراهم کنند. اما انتقال داده به ابر می تواند کنترل و محافظت از آن را در برابر از دست دادن داده دشوارتر کند. ابر برای تیم دورکاری، که در آن کاربران با استفاده از دستگاه‌های شخصی و در شبکه‌های نیمه امن به اطلاعات دسترسی دارند، حیاتی است. این کار، اشتراک‌گذاری تصادفی یا مخرب داده‌ها را با اشخاص غیرمجاز آسان‌تر می‌کند.

راهکارهای امنیت داده حیاتی

طیف گسترده ای از راهکارها برای کمک به سازمان‌ها برای محافظت از اطلاعات و کاربران خود وجود دارد که شامل موارد ذیل می شود.

کنترل های دسترسی

کنترل‌های دسترسی سازمان‌ها را قادر می‌سازد تا قوانینی را در مورد افرادی که می‌توانند به داده‌ها و سیستم‌ها در محیط‌های دیجیتالی خود دسترسی داشته باشند، اعمال کنند. آنها این کار را از طریق لیست‌های کنترل دسترسی (ACL) انجام می‌دهند، که دسترسی به فهرست‌ها، فایل‌ها و شبکه‌ها را فیلتر می‌کنند و مشخص می‌کنند که کدام کاربران مجاز به دسترسی به اطلاعات و سیستم‌ها هستند.

امنیت داده های ابری

همانطور که سازمان‌ها به طور فزاینده ای داده‌های خود را به ابر منتقل می کنند، به راهکاری نیاز دارند که آن ها را قادر می سازد تا:

• داده‌ها را در حین انتقال به فضای ابری ایمن کنند.
• از اپلیکیشن های مبتنی بر ابر محافظت کنند.

این امر حتی برای ایمن کردن فرآیندهای کاری داینامیک بسیار مهم است، چرا که کارمندان به طور فزاینده ای به کار از راه دور و در منزل شخصی بسیار تمایل دارند.

پیشگیری از از دست دادن داده

پیشگیری از از دست دادن داده (DLP) سازمان ها را قادر می سازد تا نقض احتمالی داده را شناسایی کرده و از آن جلوگیری کنند. همچنین به آن‌ها کمک می‌کند نفوذ و اشتراک‌گذاری غیرمجاز اطلاعات در خارج از سازمان را شناسایی کنند، دید بهتری نسبت به اطلاعات کسب کنند، از تخریب داده‌های حساس جلوگیری کنند و با مقررات داده‌های مربوطه مطابقت داشته باشند.

امنیت ایمیل

ابزارهای امنیتی ایمیل به سازمان ها این امکان را می دهد تا تهدیدات امنیتی ناشی از ایمیل را شناسایی کرده و از آنها جلوگیری کنند. این موضوع نقش مهمی در جلوگیری از کلیک کردن کارمندان بر روی لینک های مخرب، باز کردن پیوست های مخرب و بازدید از وب سایت‌های جعلی دارد. راهکارهای امنیتی ایمیل همچنین می‌توانند رمزگذاری سرتاسری را در ایمیل و پیام‌های موبایل ارائه دهند که داده‌ها را ایمن نگه می‌دارد.

مدیریت کلیدی

مدیریت کلید شامل استفاده از کلیدهای رمزنگاری برای رمزگذاری داده‌ها است. از کلیدهای عمومی و خصوصی برای رمزگذاری و سپس رمزگشایی داده ها استفاده می شود که امکان اشتراک گذاری امن داده‌ها را فراهم می سازد. سازمان ها همچنین می توانند از هش برای تبدیل هر رشته از کاراکترها به مقادیر دیگر استفاده کنند که از استفاده از کلیدها جلوگیری می کند.

مقررات امنیت داده

امنیت داده به سازمان ها اجازه می دهد تا از مقررات صنعتی و ایالتی پیروی کنند؛ در ادامه به این مقررات می پردازیم.

مقررات عمومی حفاظت از داده‌  (GDPR)

قانون GDPR، یک قانون است که از داده های شخصی شهروندان اروپایی محافظت می کند. هدف آن افزایش کنترل و حقوق حریم خصوصی افراد بر داده‌هایشان است و کنترل‌های شدیدی را بر نحوه پردازش این اطلاعات توسط سازمان‌ها اعمال می‌کند. GDPR تضمین می‌کند که سازمان‌ها داده‌های شخصی را به صورت ایمن پردازش می کنند و از آنها در برابر پردازش غیرمجاز، از دست دادن تصادفی، آسیب و تخریب محافظت می‌کند. همچنین جریمه ای معادل 4 درصد از گردش مالی سالانه یک شرکت یا 20 میلیون یورو (هر کدام که بیشترین باشد) را به همراه دارد.

قانون حفظ حریم خصوصی مصرف کنندگان کالیفرنیا  (CCPA)

هدف CCPA این است که به مصرف کنندگان کنترل بیشتری بر نحوه جمع آوری داده های شخصی کسب و کارها بدهد و شامل این حقوق می شود:

• حق دانستن اطلاعاتی است که یک کسب و کار دارد و چگونگی اشتراک گذاری یا استفاده از آن ها
• حق حذف آن اطلاعات
• حق انصراف از فروش آن داده به اشخاص ثالث
• و حق اجتناب از تبعیض برای اعمال این حقوق CCPA.

سازمان ها باید در مورد شیوه های حفظ حریم خصوصی خود به مصرف کنندگان اطلاع رسانی کنند.

 HIPAA

HIPAA یک قانون فدرال است که از داده های سلامتی بیماران در برابر در معرض قرار گرفتن بدون رضایت یا اطلاع آنها محافظت می کند و حاوی قانون حفظ حریم خصوصی است که به افشا و استفاده از اطلاعات بیمار می پردازد و تضمین می کند که داده ها به درستی محافظت می شوند. همچنین دارای یک قانون امنیتی است که از تمام اطلاعات بهداشتی قابل شناسایی فردی که یک سازمان به صورت الکترونیکی ایجاد، نگهداری، دریافت یا انتقال میدهد، محافظت می کند.

عدم رعایت می تواند منجر به جریمه تا 50،000 دلار به ازای هر تخلف، حداکثر جریمه سالانه 1.5 میلیون دلاری و مجازات حبس تا 10 سال شود.

قانون Sarbanes-Oxley (SOX)

(SOX) یک قانون فدرال است که مقررات حسابرسی و مالی را برای سازمان های عمومی ارائه می کند. این مقررات از کارکنان، سهامداران و مردم در برابر اشتباهات حسابداری و ارتکاب فعالیت های مالی متقلبانه محافظت می کند. هدف اصلی این مقررات تنظیم حسابرسی، گزارشگری مالی و سایر فعالیت های تجاری در سازمان های سهامی عام است. دستورالعمل‌های آن برای سایر شرکت ها، سازمان های خصوصی و شرکت های غیرانتفاعی نیز اعمال می شود.

استاندارد امنیت داده های صنعت کارت پرداخت  (PCI DSS)

استاندارد امنیت داده های PCI (PCI DSS) تضمین می کند که سازمان ها به طور ایمن داده های کارت اعتباری را پردازش، ذخیره و انتقال دهند. توسط شرکت هایی مانند American Express، Mastercard و Visa برای کنترل و مدیریت استانداردهای امنیتی PCI و افزایش امنیت حساب در طول تراکنش های آنلاین راه اندازی شد. PCI DSS توسط شورای استانداردهای امنیتی (PCI SSC) اداره می شود. عدم رعایت می تواند منجر به جریمه ماهانه تا 100،000 دلار و تعلیق پذیرش کارت شود.

سازمان بین المللی استاندارد    (ISO) 27001

ISO 27001 یک استاندارد بین المللی برای ایجاد، استقرار، نگهداری و بهبود سیستم های مدیریت امنیت اطلاعات است و برای سازمان‌ها، بینش عملی را در مورد چگونگی توسعه پالیسی های امنیتی جامع و به حداقل رسانی خطرات آنها ارائه می دهد.

جمع بندی

سوالات متداول

امنیت داده چیست؟

امنیت داده، فرایند حفاظت از اطلاعات دیجیتال در تمام چرخه حیات آن برای محافظت از آن در برابر فساد، سرقت یا دسترسی غیرمجاز است و همه چیز را تحت پوشش قرار می دهد؛ اعم از سخت افزار، نرم افزار، دستگاه های ذخیره سازی و دستگاه های کاربر، دسترسی و کنترل های اداری، و پالیسی‌ها و رویه های سازمان.

چرا امنیت داده ها مهم است؟

سازمان‌ها از نظر قانونی موظف هستند از داده‌های مشتریان و کاربران در برابر گم شدن یا دزدیده شدن و قرار گرفتن در اختیار افراد غیرمجاز محافظت کنند. امنیت سایبری داده ها همچنین برای جلوگیری از به خطر افتادن شهرت و اعتبار که با نقض داده همراه است، بسیار مهم است. هک یا از دست دادن داده‌های پرمخاطب می‌تواند منجر به از دست دادن اعتماد مشتریان به یک سازمان شود.

انواع امنیت داده چیست؟

برخی از رایج‌ترین انواع امنیت داده‌، که سازمان‌ها باید به دنبال ترکیب آن‌ها برای اطمینان از داشتن بهترین استراتژی ممکن باشند، عبارت هستند از: رمزگذاری، پاک کردن داده‌، پنهان کردن داده‌ و تاب آوری داده‌.

در دنیای دیجیتال، محافظت از اطلاعات شخصی و داده‌های حساس به یک اولویت مهم تبدیل شده است چرا که کاربران اینترنت، شرکت‌ها و سازمان‌ها همواره در معرض تهدیدات مختلف سایبری مانند بدافزارها، ویروس‌ها و هکرها قرار دارند. برای مقابله با این تهدیدات، ابزارهای امنیتی مختلفی طراحی و عرضه شده‌اند که از جمله مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به آنتی ویروس و فایروال اشاره کرد. هر کدام از این ابزارها نقش مهمی در تامین امنیت سیستم‌های کامپیوتری و شبکه‌های ارتباطی ایفا می‌کنند. اما تفاوت این دو در چیست؟ در ادامه این مطلب با شرکت داریا همراه باشید.

آنتی ویروس چیست؟

آنتی ویروس یک نوع نرم افزار کامپیوتری است که در واقع به عنوان ضد بدافزار هم شناخته می شود؛ بهتر است بدانید از آنتی ویروس برای تشخیص انواع بد افزار ها مانند کرم، تروجان، باج افزار و … روی سیستم های نرم افزاری خود یا جلوگیری از ورود و حذف آن ها روی سیستم نرم افزاری استفاده میشود. در حقیقت، آنتی ویروس ها بیشتر ضد بدافزار هستند و هدف اصلی آنها شناسایی و حذف ویروس های کامپیوتری  است و به همین علت به آنها آنتی ویروس می گویند.

انواع آنتی ویروس

آنتی ویروس‌ها به طور کلی به سه دسته اصلی تقسیم می‌شوند که هر کدام ویژگی‌ها و کاربردهای خاص خود را دارند که در ادامه به بررسی انواع مختلف آنتی ویروس ها میپردازیم.

آنتی ویروس مستقل

آنتی ویروس مستقل یک نوع ابزار خصوصی شناسایی و حذف ویروس های کامپیوتری است. به این نوع از آنتی ویروس ها، آنتی ویروس قابل حمل نیز می گویند؛ به این خاطر که می توان آن را روی دستگاه USB نصب کرد و در صورت نیاز، فورا آن را به هر سیستمی متصل کرد و آن سیستم را برای حضور بدافزار اسکن کرد.

سرویس نرم افزار امنیتی

عملکرد سیستم نرم افزار امنیتی فقط به برنامه آنتی ویروس محدود نمی شود. علاوه بر شناسایی و حذف ویروس های کامپیوتری، سرویس های نرم افزار امنیتی این قابلیت را دارند تا تمام بد افزار های کامپیوتری را شناسایی کرده و در تمام مدت از سیستم های نرم افزاری محافظت کنند.

نرم افزار آنتی ویروس بر رایانش ابری

نرم افزار آنتی ویروس مبتنی بر رایانش ابری یک فناوری آنتی ویروس جدید است که به جای این که بر روی سیستم کامپیوتر شما نصب شده باشد و از داده های سیستم کامپیوتری شما استفاده کند، در مخازن ابری واقع شده و دیگر نیازی به دیسک حافظه کامپیوتری شما ندارد تا عملیات خود را انجام دهند.

استفاده از نرم‌ افزار آنتی ویروس مزایای فراوانی دارد که به بهبود امنیت سیستم‌های کامپیوتری و محافظت از داده‌ها کمک می‌کند. در ادامه به مهمترین مزایای یک نرم‌ افزار آنتی ویروس خوب اشاره می‌کنیم:

• در برابر تروجان ها، بدافزارها و باج افزارها دفاع می کند.
• هرزنامه ها و سایر تبلیغات ناخواسته را مسدود می کند.
• در برابر هک و سرقت اطلاعات از سیستم محافظت می کند.
• از تهدیدات جانبی خارجی که قابل حذف هستند محافظت می کند.
• از داده ها محافظت می کند.
• از رمزهای عبور محافظت کرده و از نشت آن جلوگیری می کند.
• با شناسایی و محدود کردن وب‌سایت‌های مشکوک، حفاظت عالی‌تری را تضمین می‌کند.
• حتی گاهی اوقات می‌تواند ویروس‌های جدید تعریف‌نشده را با امضا و فعالیت‌هایشان قبل از اینکه آسیبی وارد کنند، شناسایی کند، حتی اگر برنامه به طور خاص نتواند تهدید را شناسایی کند. به هر حال این برنامه سعی خواهد کرد مهاجم ناشناس را ایزوله کند.
• مقرون به صرفه است و در دراز مدت باعث صرفه جویی در هزینه ها می شود.

فایروال یک سیستم امنیتی است که به محافظت از شبکه شما در برابر تهدیدات خارجی کمک می کند و به عنوان یک مانع بین شبکه های داخلی قابل اعتماد و شبکه های خارجی غیر قابل اعتماد عمل می کند. فایروال ها می توانند جریان داده ها را در داخل و خارج از سیستم شما، با بررسی درخواست های دریافتی در برابر قوانین امنیتی تعیین شده کنترل کنند.

مزایای فایروال

فایروال ها به سرورها و سیستم های کامپیوتری مجموعه ای همه کاره از مزیت ها را ارائه می دهند، از جمله این مزایا می توان به موارد زیر اشاره کرد:

• جلوگیری از هک و دسترسی غیرمجاز از راه دور.
• اولویت اصلی را برای حفظ حریم خصوصی و امنیت فراهم می کند.
• اولویت اصلی را برای حفظ حریم خصوصی و امنیت فراهم می کند.
• از سیستم ها در برابر تروجان ها دفاع می کند.
• فایروال های مبتنی بر شبکه از طریق روترها می توانند به طور بالقوه از بسیاری از سیستم ها محافظت کنند. با این حال، یک فایروال مبتنی بر یک سیستم عامل فقط از رایانه های فردی محافظت می کند.
• با هیچ یک از عملکردهای سیستم تداخلی ندارد.

تفاوت بین فایروال و نرم افزار آنتی ویروس چیست؟

فایروال ابزاری است که ترافیک ورودی و خروجی شبکه را کنترل می‌کند و با ایجاد قوانین مشخص، مانع از دسترسی‌های غیرمجاز به سیستم می‌شود. این ابزار با جلوگیری از حملات شبکه‌ای مانند هک و DDoS، از سیستم‌ها در برابر تهدیدات خارجی محافظت می‌کند و بیشتر به تنظیم ارتباطات بین شبکه و اینترنت می‌پردازد.

در مقابل، نرم‌افزار آنتی ویروس برای شناسایی، حذف و جلوگیری از اجرای بدافزارها مانند ویروس‌ها و تروجان‌ها طراحی شده است. آنتی ویروس‌ها به طور مستقیم سیستم را اسکن کرده و بدافزارهای مخفی یا فعال را شناسایی و از بین می‌برند. توجه داشته باشید که فایروال بر ترافیک شبکه تمرکز دارد، در حالی که آنتی ویروس بر شناسایی و حذف تهدیدات داخلی سیستم متمرکز است.

تفاوت اصلی بین فایروال و نرم افزار آنتی ویروس هدف آنهاست؛ بهتر است بدانید فایروال ها برای جلوگیری از دسترسی غیرمجاز با کنترل جریان داده ها در داخل و خارج از شبکه طراحی شده اند، در مقابل نرم افزار آنتی ویروس برای شناسایی فعالیت های مخرب در سیستم شما طراحی شده اند. فایروال ها معمولاً همراه با نرم افزار آنتی ویروس برای ارائه رویکردی جامع در امنیت سایبری استفاده می شوند. با ترکیب این دو، کسب و کارها می توانند از خود در برابر تهدیدات خارجی و داخلی محافظت کنند.

تفاوت های کلیدی بین فایروال و نرم افزار آنتی ویروس

تفاوت‌های کلیدی بین فایروال و نرم‌افزار آنتی ویروس به شرح زیر است:

1. هدف اصلی:

• فایروال: جلوگیری از دسترسی‌های غیرمجاز به شبکه و کنترل ترافیک ورودی و خروجی بین شبکه و اینترنت. به طور کلی فایروال مانع از ورود تهدیدات از طریق اینترنت یا شبکه‌های دیگر به سیستم می‌شود.
• آنتی ویروس: شناسایی، حذف و جلوگیری از اجرای بدافزارها (مانند ویروس‌ها، تروجان‌ها، و روت‌کیت‌ها) در سیستم. آنتی ویروس پس از ورود بدافزارها به سیستم، آن‌ها را شناسایی کرده و پاکسازی می‌کند.

2. محدوده عملکرد:

• فایروال: بر مدیریت و نظارت ترافیک شبکه متمرکز است. این ابزار از دسترسی‌های مشکوک و غیرمجاز به شبکه جلوگیری می‌کند و معمولاً قوانین مبتنی بر پروتکل‌ها، پورت‌ها، و IPها تنظیم می‌شود.
• آنتی ویروس: بیشتر بر روی فایل‌ها و برنامه‌های داخل سیستم کار می‌کند. این نرم‌افزار فایل‌ها را اسکن می‌کند تا بدافزارهای مخفی‌شده یا مشکوک را شناسایی و حذف کند.

3. نصب و نوع:

• فایروال: می‌تواند به صورت سخت‌افزاری یا نرم‌افزاری نصب شود و معمولاً برای شبکه‌های بزرگ از فایروال‌های سخت‌افزاری استفاده می‌شود.
• آنتی ویروس: یک نرم‌افزار نصب‌شده روی سیستم‌عامل است و بر اساس دیتابیس امضای ویروس‌ها یا تکنیک‌های تحلیل رفتاری کار می‌کند.

4. نوع حمله:

• فایروال: از سیستم در برابر حملات شبکه‌ای مانند DDoS، هک و دسترسی‌های غیرمجاز محافظت می‌کند.
• آنتی ویروس: از سیستم در برابر بدافزارهایی که از طریق فایل‌های مخرب، ایمیل‌ها یا دانلودها وارد شده‌اند، محافظت می‌کند.

سخن پایانی

آگاهی از تفاوت بین آنتی ویروس و فایروال می تواند کمک بزرگی در حفظ امنیت سازمان ها و شرکت ها به حساب بیاید، با شناخت ویژگی ها و کاربرد هر کدام می توانید به عنوان تیم فنی شرکت از اطلاعات و داده های سری و حساس به طور قابل توجهی محافظت کنید و بر اساس نیاز سازمان از آنتی ویروس و یا فایروال استفاده کنید.

سوالات متداول

آیا فایروال محافظت کافی دارد؟

فایروال ها می توانند آدرس های IP مخرب شناخته شده را مسدود و دسترسی به پورت های خاص را محدود کنند و بسته های شبکه را برای محتوای مشکوک بازرسی کنند. 

آیا فایروال هکرها را متوقف می کند؟

فایروال به عنوان فیلتر عمل می کند که دسترسی بین سیستم عامل شما و ترافیک ناخواسته یا منابع خارجی را کنترل می کند. به طور خلاصه، فایروال ها از شما در برابر هکرها یا بدافزارهایی که ممکن است سعی در سرقت اطلاعات شخصی شما را داشته باشند، محافظت  کند.

آیا فایروال هنوز مفید است؟

هنوز نیاز شدیدی به امنیت فایروال وجود دارد که از محیط شبکه و دسترسی شما به اینترنت محافظت کند.

آیا فایروال آنتی ویروس است؟

فایروال به عنوان مانعی برای جلوگیری از دسترسی غیرمجاز به یک شبکه یا سیستم عمل می کند، در حالی که نرم افزار آنتی ویروس، نرم افزارهای مخرب (بدافزار) را در دستگاه شناسایی و حذف می کند. هر دو برای امنیت همه جانبه ضروری هستند، زیرا تهدیدات و آسیب پذیری های مختلف را مورد توجه قرار می دهند.