اخیراً تبلیغات زیادی در زمینه هوش مصنوعی صورت گرفته است، اما این بدان معنا نیست که ربات ها قرار است جایگزین ما شوند. این مقاله این موضوع را شفاف میکند و توضیح می دهد که کسب و کارها چه رویکردی باید نسبت به هوش مصنوعی داشته باشند.

از تفکر در مورد ماشین‌های خودران گرفته تا ترس از ربات‌های هوش مصنوعی که می‌توانند دنیا را نابود کنند، در چند سال گذشته تبلیغات هوش مصنوعی زیادی انجام شده است. هوش مصنوعی تصورات، رویاها و گهگاهی کابوس های ما را تسخیر کرده است. با این حال، واقعیت این است که پیشرفت هوش مصنوعی در حال حاضر بسیار کمتر از آن چیزی است که ما پیش‌بینی می‌کردیم. به عنوان مثال، خودروهای خودران که اغلب به عنوان نمادی از آینده بی حد و حصر هوش مصنوعی در نظر گرفته می‌شوند، یک مورد استفاده محدود را نشان می‌دهند و هنوز یک برنامه رایج در تمام بخش‌های حمل‌ونقل نیستند.

هوش مصنوعی در مقابل یادگیری ماشین

هوش مصنوعی و یادگیری ماشین اصطلاحاتی هستند که اغلب به جای هم استفاده می شوند، اما مفاهیم متفاوتی را نشان می دهند. هدف هوش مصنوعی ایجاد آگاهی است که به معنای قابلیت آگاهی و استعداد قبولی در تست تورینگ است که با استفاده از آموخته ها و ارتقاء آن به سطح بعدی کار می کند. هدف استفاده از هوش مصنوعی کپی کردن اعمال انسان است، مانند ایجاد یک ربات تمیزکننده که به روشی شبیه به انسان عمل می کند.

یادگیری ماشین زیر مجموعه ای از هوش مصنوعی است که شامل مدل های ریاضی است و توانایی های آن بر اساس ترکیب ماشین ها با داده ها است. یادگیری ماشین با یادگیری درس از رویدادها و سپس اولویت بندی آن درس ها کار می کند. در نتیجه، یادگیری ماشین می‌تواند اقداماتی را انجام دهد که انسان‌ها قادر به انجام آن‌ها نیستند، مانند مرور مجموعه‌های وسیعی از داده‌ها، کشف الگوها، پیش‌بینی احتمالات و موارد دیگر.

هوش مصنوعی عمومی در مقابل هوش مصنوعی محدود

مفهوم هوش مصنوعی عمومی (General AI) همان چیزی است که اغلب مردم را می‌ترساند، زیرا مظهر “ربات‌های ارباب” ما است که جایگزین انسان‌ها می‌شوند. با این حال، در حالی که این ایده از نظر فنی امکان پذیر است، ما در حال حاضر در آن مرحله نیستیم.

بر خلاف هوش مصنوعی عمومی، هوش مصنوعی محدود (Narrow AI) یک شکل تخصصی از هوش مصنوعی است که برای کارهای بسیار خاص تنظیم شده است. این متمرکز بودن به پشتیبانی از انسان‌ها کمک می‌کند و ما را از کارهایی که خیلی سخت یا بسیار مضر هستند، رهایی می‌بخشد. توجه داشته باشید که هوش مصنوعی قرار نیست جایگزین ما شود؛ هوش مصنوعی محدود در حال حاضر در صنایع مختلف مانند ساخت خودرو یا جعبه های بسته بندی استفاده می شود. در امنیت سایبری، هوش مصنوعی محدود می‌تواند داده‌ها و گزارش‌های فعالیت را به منظور جستجوی ناهنجاری‌ها یا نشانه‌های حمله آنالیز کند.

هوش مصنوعی و یادگیری ماشین در طبیعت

سه مدل رایج هوش مصنوعی و یادگیری ماشین در طبیعت وجود دارد: هوش مصنوعی مولد، یادگیری ماشین تحت نظارت و یادگیری ماشین بدون نظارت.

هوش مصنوعی مولد

هوش مصنوعی مولد یک زمینه پیشرفته در هوش مصنوعی است که با مدل هایی مانند LLM که بر روی مجموعه ای از دانش، آموزش داده شده است. فناوری هوش مصنوعی مولد توانایی تولید محتوای جدید بر اساس اطلاعات موجود در آن مجموعه را دارد. هوش مصنوعی مولد به عنوان شکلی از “تصحیح خودکار” یا ” تایپ از قبل” توصیف شده است، اما قدرتمندتر. نمونه هایی از اپلیکیشن های هوش مصنوعی مولد عبارتند از بینگ، بارد، ChatGPT، Dall-E و دستیاران تخصصی سایبری مانند IBM Security QRadar Advisor with Watson یا MSFT Security CoPilot.

هوش مصنوعی مولد برای مواردی مانند ایده پردازی، کمک به ویرایش و انجام تحقیقات بر روی یک مجموعه متن قابل اعتماد، بهترین گزینه است. متخصصان امنیت سایبری، مانند تیم‌های SOC و فیوژن، می‌توانند از هوش مصنوعی مولد به منظور تحقیق استفاده کنند تا به آن‌ها در درک آسیب‌پذیری‌های حمله روز صفر، توپولوژی‌های شبکه یا شاخص‌های نفوذ (IoC) کمک کنند. مهم است که بدانیم هوش مصنوعی مولد گاهی اوقات “توهم” ایجاد می کند، یعنی پاسخ های اشتباه.

به گفته ایتای مائور، مدیر ارشد استراتژی امنیت در Cato Networks، “هوش مصنوعی مولد می تواند به مجرمان نیز کمک کند. به عنوان مثال، آنها می توانند از آن برای نوشتن ایمیل های فیشینگ استفاده کنند. قبل از ChatGPT، یکی از تشخیص های اساسی ایمیل های فیشینگ اشتباهات املایی و دستور زبان بد بود. اینها نشانه هایی بودند که نشان می داد چیزی مشکوک است. اکنون مجرمان می توانند به راحتی یک ایمیل فیشینگ به زبان های مختلف و با دستور زبان کامل بنویسند.

یادگیری بدون نظارت

یادگیری بدون نظارت در یادگیری ماشین به این معنی است که داده های آموزشی و نتایج، برچسب گذاری نمی شوند. این رویکرد به الگوریتم‌ها اجازه می‌دهد تا بدون دخالت انسان از داده‌ها استنتاج کنند، الگوها، خوشه‌ها و ارتباطات را بیابند. یادگیری بدون نظارت معمولاً برای توصیه های پویا مانند وب سایت های خرده فروشی استفاده می شود.

در امنیت سایبری، یادگیری بدون نظارت می‌تواند برای خوشه‌بندی یا گروه‌بندی و یافتن الگوهایی که قبلاً آشکار نبودند استفاده شود، به عنوان مثال می‌تواند به شناسایی همه بدافزارها با امضای خاصی که از یک کشور خاص سرچشمه می‌گیرد، کمک کند. همچنین می تواند ارتباطات و لینک های بین مجموعه داده ها را بیابد. به عنوان مثال، تعیین اینکه آیا افرادی که روی ایمیل های فیشینگ کلیک می کنند، احتمال بیشتری برای استفاده مجدد از رمزهای عبور دارند یا خیر. یکی دیگر از موارد استفاده، تشخیص ناهنجاری است، مانند شناسایی فعالیتی که ممکن است نشان دهد مهاجم از اطلاعات اکانت دزدیده شده استفاده می کند.

یادگیری بدون نظارت همیشه انتخاب درستی نیست. هنگامی که خروجی اشتباه تاثیر بسیار بالا و پیامدهای شدیدی دارد، زمانی که به زمان های آموزشی کوتاه نیاز است، یا زمانی که شفافیت کامل مورد نیاز است، توصیه می شود رویکرد متفاوتی در پیش بگیرید.

یادگیری تحت نظارت

در یادگیری تحت نظارت، داده های آموزشی با جفت های ورودی/خروجی برچسب گذاری می شوند و دقت مدل به کیفیت برچسب گذاری و کامل بودن مجموعه داده ها بستگی دارد. مداخله انسانی اغلب برای بررسی خروجی، بهبود دقت و اصلاح هرگونه سوگیری مورد نیاز است. یادگیری تحت نظارت بهترین گزینه برای انجام پیش بینی ها است.

در امنیت سایبری، یادگیری تحت نظارت برای طبقه بندی استفاده می شود که می تواند به شناسایی فیشینگ و بدافزار کمک کند. همچنین می‌توان از آن برای رگرسیون استفاده کرد، مانند پیش‌بینی هزینه یک حمله جدید بر اساس هزینه‌های حوادث گذشته.

اگر زمانی برای آموزش وجود نداشته باشد یا کسی برای برچسب زدن یا آموزش داده ها وجود نداشته باشد، یادگیری تحت نظارت گزینه مناسبی نیست. همچنین زمانی که نیاز به آنالیز مقادیر زیادی از داده وجود دارد، زمانی که داده کافی وجود ندارد، یا زمانی که طبقه بندی/خوشه بندی خودکار هدف نهایی است، توصیه نمی شود.

یادگیری تقویتی (RL)

یادگیری تقویتی (RL) فضایی بین یادگیری کاملاً تحت نظارت و بدون نظارت جای می گیرد و یک رویکرد منحصر به فرد برای یادگیری ماشین است. این به آن معنا است که زمانی که یک مدل آموزشی در پیش بینی موارد استفاده خاص ناکام باشد، یک مدل دیگر بازآموزی می شود. حتی یادگیری عمیق، با دسترسی به مجموعه بزرگ داده‌، همچنان می‌تواند موارد استفاده غیرمتعارف را که یادگیری تقویتی می‌تواند به آن رسیدگی کند، از دست بدهد. وجود یادگیری تقویتی یک پذیرش ضمنی است که مدل ها می توانند ناقص باشند.

آنچه مجرمان سایبری درباره هوش مصنوعی مولد می گویند

هوش مصنوعی مولد مورد توجه مجرمان سایبری است. به گفته ایتای مائور “جنایتکاران سایبری از روزی ChatGPT، Bard و سایر برنامه های هوش مصنوعی مولد معرفی شدند، در مورد نحوه استفاده از صحبت می کردند و همچنین تجربیات و افکار خود را در مورد قابلیت های آنها به اشتراک می گذاشتند. همانطور که به نظر می رسد، آنها معتقدند که GenAI دارای محدودیت هایی است و احتمالا در چند سال آینده برای استفاده مهاجمان کامل تر خواهد شد.”

برخی از نمونه های مکالمه عبارتند از:

چارچوب مدیریت ریسک هوش مصنوعی توسط NIST

هنگام تعامل با هوش مصنوعی و راه حل های مبتنی بر هوش مصنوعی، درک محدودیت ها، خطرات و آسیب پذیری های هوش مصنوعی بسیار مهم است. چارچوب مدیریت ریسک هوش مصنوعی توسط NIST مجموعه‌ای از دستورالعمل‌ها و بهترین شیوه‌ها است که برای کمک به سازمان‌ها در شناسایی، ارزیابی و مدیریت ریسک‌های مرتبط با استقرار و استفاده از فناوری‌های هوش مصنوعی طراحی شده اند.

چارچوب از شش عنصر تشکیل شده است:

1. معتبر و قابل اعتماد: هوش مصنوعی می تواند اطلاعات اشتباهی را ارائه دهد که در GenAI به عنوان “توهم” نیز شناخته می شود. مهم است که شرکت‌ها بتوانند هوش مصنوعی مورد استفاده خود از لحاظ دقت و قابل اعتماد بودن اعتبار سنجی کنند.
2. ایمن: اطمینان از اینکه اطلاعات خواسته شده با سایر کاربران به اشتراک گذاشته نمی شود، مانند مورد سامسونگ.
3. ایمن و انعطاف پذیر : مهاجمان از هوش مصنوعی برای حملات سایبری استفاده می کنند. سازمان ها باید اطمینان حاصل کنند که سیستم هوش مصنوعی آنها در برابر حملات محافظت شده و ایمن است و میتواند تلاش برای سواستفاده هکر ها و یا استفاده آنها از هوش مصنوعی سازمان برای حمله را خنثی کند.
4. مسئولیت پذیر و شفاف: مهم است که بتوانیم زنجیره تامین هوش مصنوعی را توضیح دهیم و اطمینان حاصل کنیم که گفتگوی شفاف در مورد نحوه عملکرد آن وجود دارد. هوش مصنوعی جادو نیست.
5. افزایش حریم خصوصی: اطمینان از محافظت و ناشناس بودن اطلاعات درخواستی در دریاچه داده و به هنگام استفاده.
6. منصفانه – این یکی از مهمترین عناصر است. این به معنای مدیریت سوگیری مضر است. به عنوان مثال، اغلب در تشخیص چهره هوش مصنوعی تعصب وجود دارد، به طوری که مردان با پوست روشن در مقایسه با زنان و افراد با پوست تیره‌تر با دقت بیشتری شناسایی می‌شوند. به عنوان مثال، هنگام استفاده از هوش مصنوعی برای اجرای قانون، این می تواند پیامدهای شدیدی داشته باشد.

جمع بندی

و در پایان بهتر است بدانید، هوش مصنوعی نه تنها ترسناک نیست، بلکه می تواند یک پل پرتاب برای شما باشد، اما به شرطی که اطلاعات کاملی از نحوه استفاده از آن را بلد باشد.

هکر ها، با هدف های مختلفی از جمله رمزگذاری داده ها و باج گیری، رخنه اطلاعات، ایجاد اختلال در عملکرد شبکه و… دست به حملات سایبری می زنند. مجموعه فورتی گارد (FortiGuard)، یک راهکار یکپارچه است که شامل فیچیر های امنیتی گسترده ادغام شده فورتی نت می شود و امکان تامین هوشمندانه امنیت را فراهم می سازد.

فورتی گارد (FortiGuard)

فورتی گارد (FortiGuard)، یک سرویس پیشرفته ارائه شده توسط کمپانی فورتی نت است که مثل سایر سرویس های فورتی نت، با هدف تامین امنیت سایبری سازمان ها طراحی شده است. با استفاده از سرویس های فورتی گارد، امکان پیشگیری از بدافزار ها، حملات سایبری، رخنه اطلاعات، رمزگذاری داده و سایر تهدیدات سایبری، فراهم می شود تا امنیت شبکه های سازمانی برقرار شود.

به طور خلاصه باید بدانید فورتی‌گارد  مجموعه‌ای از سرویس‌های امنیتی است که توسط شرکت Fortinet ارائه می‌شود. این سرویس‌ها به‌طور خاص برای محافظت از شبکه‌ها و داده‌های سازمان‌ها در برابر تهدیدات سایبری طراحی شده‌اند. سرویس‌های فورتی‌گارد به‌صورت یکپارچه با فایروال‌های فورتی‌گیت (FortiGate) کار می‌کنند و شامل طیف گسترده‌ای از ویژگی‌های امنیتی پیشرفته هستند.

سرویس‌های اصلی فورتی‌گارد عبارتند از:

1. فیلتر محتوای وب (Web Filtering): مسدود کردن وب‌سایت‌های مخرب و غیرمجاز.
2. آنتی‌ویروس (Antivirus): شناسایی و جلوگیری از بدافزارها و ویروس‌ها.
3. پیشگیری از نفوذ (IPS – Intrusion Prevention System): تشخیص و جلوگیری از حملات به شبکه.
4. کنترل برنامه‌ها (Application Control): مدیریت دسترسی به نرم‌افزارها و برنامه‌های مختلف.
5. ضد هرزنامه (Anti-Spam): مسدود کردن ایمیل‌های ناخواسته و هرزنامه‌ها.
6. به‌روزرسانی بلادرنگ (Real-Time Updates): به‌روزرسانی لحظه‌ای برای مقابله با تهدیدات جدید.
7. کنترل دستگاه‌ها (Device Control): مدیریت و محدود کردن دسترسی به دستگاه‌های متصل به شبکه.

بهتر است بدانید، فورتی‌گارد به سازمان‌ها کمک می‌کند تا با کاهش ریسک‌ها و شناسایی تهدیدات جدید، امنیت شبکه خود را به سطح جدیدی ارتقا دهند و از اطلاعات محرمانه خود در برابر تهدیدات محافظت کنند.

عملکرد فورتی گارد چگونه است؟

سیستم امنیتی فورتی گارد، از شبکه های سازمانی در برابر بروزترین و جدیدترین تهدیدات سایبری در سطح محتوا (content-level) مانند ویروس ها و جاسوس افزارها، محافظت می کند تا یک امنیت تضمینی را ارائه دهد. همچنین فورتی گارد برای انجام این کار، از موتور های پیشرفته ای برای تشخیص تهدیدات استفاده می کند تا از نفوذ بدافزار ها و … جلوگیری کند.

عملکرد فورتی‌گارد به‌صورت مداوم با جمع‌ آوری اطلاعات از شبکه‌های مختلف به‌روزرسانی می‌شود و به صورت خودکار امضاهای جدید امنیتی را ایجاد می‌کند. این امضاها به فورتی‌گیت و دیگر محصولات فورتی‌نت منتقل می‌شوند تا تهدیدات مانند ویروس‌ها، بدافزارها و حملات شبکه‌ای شناسایی و مسدود شوند. فورتی‌گارد به این ترتیب یک سیستم امنیتی پویا و خودکار ایجاد می‌کند که به‌طور مستمر می تواند تهدیدات جدید را شناسایی کرده و امنیت شبکه را در برابر حملات پیچیده به‌روزرسانی می‌کند.

آزمایشگاه فورتی گارد چیست؟

صد ها متخصص تحقیقاتی در آزمایشگاه های فورتی گارد مشغول به کار هستند که به طور میانگین، هر کدام بیش از 16 سال تجربه در تحقیقات و پاسخ به تهدیدات دارند؛ آن ها حفاظت پیشرفته و امنیت سایبری بالایی را برای مشتریان فورتی نت فراهم کنند و این کار را با کشف تهدیدات نوظهور و توسعه اقدامات موثر برای محافظت از سازمان ها انجام می دهند.

فورتی گارد به دلیل داشتن بیش از 650 اکتشاف روز صفر شناخته شده است و این، رکوردی است که با هیچ شرکت امنیت دیگری قابل مقایسه نیست. ترکیبی جامع از تحقیقات داخلی، اطلاعات و داده ها، یادگیری ماشینی و تکنولوژی های هوش مصنوعی باعث شده است که راهکار‌های امنیتی فورتی نت، در تست‌های امنیت سازمان هایی مانند آزمایشگاه‌های NSS، بولتن ویروس، آزمایشگاه‌های ICSA، AV Comparatives و… امتیاز بالایی کسب کنند.

مزایای فورتی گارد

استفاده از سرویس های فورتی گارد مزایای بسیاری برای شبکه ها دارد که در ادامه به اصلی ترین آن ها می پردازیم.

• پیشگیری از حملات سایبری موفقیت آمیز
• تنوع آنتی ویروس های FortiGuard مانند NGFW و sandboxing
• کاهش خطر نفوذ به اطلاعات و یا ایجاد اختلال در داده ها
• جلوگیری از ورود پیچیده ترین بدافزار ها به شبکه
• دریافت آنی امضای تهدیدات جدید سایبری که توسط FortiGuard Labs ارائه می شوند
• صرفه جویی در هزینه های مدیریتی و عملیاتی، زمان و منابع
• توانایی شناسایی هزاران نسخه از بدافزار های فعلی و آینده با یک single signature

جمع بندی

در پایان، بهتر است بدانید که تهدیدات جدید سایبری، در هر لحظه از هر روز ایجاد و پدیدار می شوند که سازمان ها، باید همیشه آماده دفاع از شبکه خود در برابر این حوادث نوظهور باشند؛ داشتن دانش گسترده ای از تهدیدات سایبری و قابلیت واکنش سریع در سطح های مختلف، پایه و اساس ایجاد یک امنیت شبکه موثر است. سرویس های فورتی گارد، یکی از بهترین راهکارهای تامین، حفظ و تقویت امنیت شبکه سازمانی به حساب می آید که اهمیت بالای آن به دلیل داشتن تحقیقات و هوش تهدید آزمایشگاه های فورتی گارد برای محافظت از شبکه سازمانی است.

سوالات متداول

سرویس فورتی گارد چیست؟

سرویس های امنیتی فورتی گارد به محافظت از شبکه در برابر حملات مبتنی بر فایل می پردازند؛ برای مثال می توان به سرویس های آنتی ویروس فورتی گارد اشاره کرد که از تهدیداتی همچون بدافزارها و از دست دادن داده (DLP) پیشگیری می کنند.

کاربرد فورتی گارد چیست؟

فورتی گارد برای شناسایی و بلاک کردن هر ترافیکی که آسیب پذیری های شبکه را مورد هدف قرار می دهد استفاده می شود؛ شناسایی و پاسخ به حمله، از طریق سرویس تشخیص امضای IPS FortiGuard و یک کنترل کننده خودکار اتفاق می افتد که در نهایت، از طریق FortiAnalyzer حوادث پیش آمده گزارش می شوند.

آیا میتوان فورتی گارد را حذف یا غیر فعال کرد؟

اگر سازمان شما از سرویس های فورتی گارد استفاده می کند، نمی توانید بدون کنترل های سطح اداری (administrative level controls) آن را حذف یا غیرفعال کنید؛ باید از شبکه یا دستگاه دیگری استفاده کنید.

فورتی گارد چه چیزهایی را بلاک می کند؟

سرویس فیلترینگ URL فورتی گارد، حفاظتی جامع از تهدیدات را ارائه می دهد تا از بدافزار ها، سرقت اطلاعات کاربری، حملات فیشینگ، حملات سایبری و… جلوگیری شود.

چرا باید از فورتی گارد استفاده کنیم؟

شما می توانید از سرویس های فورتی گارد برای محافظت از سازمان خود استفاده کنید چرا که این سرویس ها، به دلیل جلوگیری از تهدیدات سایبری، از بهترین روش های تامین امنیت شبکه به حساب می آیند.

بهترین VPN رایگان برای فورتی گارد چیست؟

Touch VPN، یک سرویس وی پی ان رایگان است که امکان استفاده نامحدودی را در اختیار کاربران قرار می دهد و هیچگونه محدودیت سرعتی یا حجمی ندارد؛ همچنین فقط با یک کلیک ساده فعال می شود.

امروزه فایروال نسل بعدی (Next Generation Firewall)، موضوع مهمی در دنیای امنیت است زیرا که این فایروال ‌ها علاوه بر ارائه کردن ویژگی‌ ها و قابلیت هایی که فایروال‌های قدیمی داشتند، خدمات پیشرفته‌ دیگری را نیز به همراه آن ها عرضه می‌کنند؛ فایروال های نسل بعدی، علاوه بر اینکه امکان فیلتر ترافیک شبکه را از طریق پورت و پروتکل های یک سیستم تشخیص نفوذ برقرار می کنند، امکان بررسی و آنالیز عمیق بسته ‌ها و… را نیز در اختیار مشتریان قرار می دهند. با ما همراه باشید تا در این مطلب به این موضوع مهم و جدید فایروال ها بپردازیم و در رابطه با خدمات، انواع روش های مستقر سازی و تجهیزات صحبت کنیم.

فایروال نسل بعدی (Next Generation) چیست؟

همانطور که می دانید، فایروال ‌های نسل بعدی یا NGFs، باعث افزایش سطح امنیت شبکه می ‌شوند و برخلاف فایروال قدیمی که فقط قادر هستند ترافیک شبکه را مورد بررسی قرار دهند، فایروال نسل بعدی، طبق قوانین تعیین شده توسط ادمین ها، پورت ها، پروتکل ها و ترافیک شبکه را بر اساس موقعیت و شرایط، بررسی و بلاک می‌کند؛ جالب است بدانید که فایروال های نسل بعدی از ویژگی های بسیار مهمی برخوردار هستند که در ادامه به برخی از این ویژگی ها میپردازیم:

• استفاده کردن از منابع اطلاعاتی خارجی
• بررسی و تشخیص انواع بدافزارهای پیشرفته
• پیشگیری کردن از نفوذ یکپارچه
• بررسی دقیق ترافیک شبکه
• شناسایی و بلاک کردن نرم ‌افزار های مشکوک به بدافزار
• فیلترینگ محتوای وب

ویژگی های فایروال های نسل بعدی

فایروال‌های نسل بعدی (Next-Generation Firewalls یا NGFW) فراتر از فایروال‌های قدیمی عمل کرده و امکانات پیشرفته‌تری برای محافظت از شبکه‌ها فراهم می‌کنند. این نوع فایروال‌ها نه تنها ترافیک را بر اساس پورت و پروتکل بررسی می‌کنند، بلکه لایه‌های بالاتری از امنیت را نیز ارائه می‌دهند. در ادامه برخی از امکانات و ویژگی‌های اصلی فایروال‌های نسل بعدی اشاره می کنیم:

۱- سیستم امنیتی پیشرفته

همانطور که میدانید اولین و مهم ‌ترین وظیفه فایروال های سخت افزاری، جلوگیری کردن از ورود هکر ها و حفظ امنیت شبکه است؛ ولی از آنجایی که اقدامات و عملیات پیشگیرانه همیشه ۱۰۰درصدی نیستند، فایروال نسل بعدی برای افزایش اطمینان، از امکانات و ویژگی های پیشرفته تری جهت شناسایی سریع‌تر بدافزارها استفاده می‌کند که سطح امنیت شبکه را به طور چشمگیری افزایش می دهند؛ در ادامه مطلب، به این ویژگی ها و قابلیت های خاص این فایروال ها اشاره می کنیم:

• جلوگیری و متوقف کردن حملات،قبل از ورود آن ‌ها به سیستم
• استفاده از IPS نسل جدید داخلی جهت شناسایی خطرات و تهدید های مخفی و جلوگیری سریع آن‌ ها از طریق بلاک کردن URL
• استفاده از راهکار Sandbox، برای محافظت در برابر بدافزارهای پیشرفته

۲- بلاک ‌کردن تهدید های شبکه:

فایروال ‌های نسل بعدی، از ابزار هایی همچون sandboxing و فیلترینگ URL استفاده می کنند تا از حملات دسترسی به شبکه جلوگیری کنند.

۳- موقعیت جغرافیایی:

فایروال نسل بعدی از طریق ارتباط برقرار کردن بین IP و موقعیت ‌های جغرافیایی مختلف، دسترسی های مبتنی بر مکان یا ترافیک ‌های مستقیم شبکه را محدود سازی می‌کند.

۴- دید جامع شبکه:

محافظت کردن از شبکه در برابر خطر و تهدیدی که دیده نمی‌ شود، کار بسیار سختی است؛ بنابراین شما همیشه باید ترافیک شبکه خود را کنترل کنید تا خطرات و تهدیدات، به‌ موقع و سریع تشخیص داده شوند و از ورود بدافزار ‌ها و دسترسی های غیر مجاز به شبکه جلوگیری شود؛ همچنین فایروال شما باید یک دیدگاه جامع و کلی از عملکرد شبکه تان داشته باشد تا بتواند مواردی مانند زمان و مکان سازماندهی یک تهدید، انواع اپلیکیشن‌ها و وب‌سایت‌های فعال و فعالیت‌ های تهدیدآمیز در بین کاربران، شبکه ‌ها و دستگاه ‌ها را تشخیص دهد.

۵- تشخیص به ‌موقع حملات شبکه:

شناسایی دقیق و صحیح حملات، کاهش تهدیدات سایبری سیستم ‌ها و شبکه ‌ها و.. از مهم ‌ترین ویژگی‌ های فایروال نسل بعدی به حساب می آیند و این فایروال ها‌ با استفاده از اعتبارسنجی حمله، ترافیک ‌های مخرب شبکه را بلاک می ‌کنند.

۶- قابلیت رمز گشایی آنتی ‌ویروس:

حتی اگر سیستم شما دارای یک راهکار آنتی ویروس (Antivirus Solution) باشد، اما باید توجه داشته باشید که یکی از وظایف اصلی NGFW ها، متوقف کردن حمله، قبل از وارد شدن به شبکه است؛ همین مورد است که باعث تقویت و ساپورت از آنتی‌ویروس سیستم شما شده و سطح امنیت را بالا می برد.

۷- امکان ارائه گزارش وسیع:

فایروال های نسل بعدی گزارش‌ های گسترده‌ و وسیعی را به ‌طور مستقیم در اختیار شما قرار می دهد تا بتوانید از اتفاقات داخلی سیستم به ‌راحتی اطلاع داشته باشید تا در صورت وقوع خطر و تهدید، بتوانید به ‌سرعت به وضعیت امنیتی شبکه خود برشگشته و خطر را رفع کنید.

۸- سریع‌ترین زمان تشخیص:

در حالت عادی، مدت ‌زمان استاندارد تشخیص یک خطر سایبری، ۱۰۰ تا ۲۰۰ روز طول می کشد؛ در حالی که فایروال نسل بعدی آن را طی چند ساعت یا حتی چند دقیقه شناسایی کرده و به شما اعلام می‌ کند تا اقدامات مورد نیاز را در رابطه با خطر پیش آمده تدارک ببینید و به آن رسیدگی کنید.

۹- کنترل هویت کاربران:

یکی از وظایف اصلی فایروال، صدور مجوز به کاربران جهت دسترسی پیدا کردن به شبکه و ردیابی هویت آن ها است؛ در واقع یکی از مهم ‌ترین قسمت های امنیت شبکه، همین موضوع ردیابی کاربران است و فایروال نسل بعدی، فعالیت های کاربران را نظارت می کند و هویت آن ‌ها را از طریق اپلیکیشن های کنترلی از جمله Active Directory بررسی می‌کند.

۱۰- قابلیت یکپارچگی:

یکی از قابلیت های منحصر به‌ فرد فایروال نسل جدید، قابلیت ادغام شدن با دیگر سیستم ‌های امنیتی است به طوری که فایروال با همکاری کردن با این نرم ‌افزارها، هر مدل نرم‌ افزار مخرب را شناسایی می کند و از شبکه دفاع و محافظت می‌ کند.

چرا باید از فایروال نسل بعدی استفاده کنیم؟

همانطور که میدانید، فایروال ها برای محافظت و تامین امنیت شبکه سایبری مورد استفاده قرار می گیرند و NGFW ها به دلایلی که در زیر به آن ها اشاره کرده ایم، از شبکه محافظت کرده و آن را ایمن نگه می‌دارند:

• وظایف چندین نرم‌افزار را به‌صورت یکجا انجام می‌دهد.
• مقرون‌به‌صرفه است زیرا دیگر نیاز به پرداخت هزینه جداگانه برای تهیه انواع نرم ‌افزار های امنیتی و به‌روزرسانی آن‌ ها نخواهد بود.
• یک راهکار مدرن برای پشت سر گذاشتن فایروال قدیمی است.
• هیچ نوع آسیبی به پهنای باند شبکه وارد نمی ‌کند.
• راهکاری یک‌ مرحله‌ای برای دریافت و حل تمامی مشکلات ایمنی شبکه است.
• قابلیت ادغام شدن با سرویس‌های هوشمند را دارد.

تفاوت فایروال ‌های نسل بعدی با فایروال های قدیمی

فایروال ‌های نسل بعدی، همان ‌طور که از نام آن ‌ها مشخص است، فایروال ‌های نسل بعدی ورژن پیشرفته ‌تری از فایروال های قدیمی هستند که قابلیت‌ های بیشتری نسبت به فایروال های قدیمی دارند؛ NGFW ها مانند فایروال ‌های قدیمی، از فیلتر های بسته استاتیک و دینامیکی و پشتیبانی از VPN استفاده می کنند تا از معتبر بودن تمامی اتصالات بین شبکه و اینترنت اطمینان حاصل کنند.

هم فایروال قدیمی و هم فایروال نسل بعدی، وظیفه برقراری امنیت شبکه را دارند ولی بین این فایرول ها، تفاوت‌ هایی وجود دارد که اساسی هستند؛ بارز ترین تفاوت، توانایی فیلترینگ تهدید ها است، به طوری که فایروال نسل بعدی از طریق بررسی و آنالیز، اپلیکیشن های ایمن را از اپلیکیشن ‌های ناشناس و مشکوک تشخیص می‌دهد.

فایروال های نسل بعدی چگونه ارائه می شوند؟

برخلاف بیشتر فایروال ‌های قدیمی، NGFW ها راهی را در اختیار شما قرار داده اند که از طریق آن آپدیت ‌های سرویس را دریافت می کنید؛ فایروال های نسل بعدی از توابع بازرسی پیچیده تری جهت بررسی داده‌ های انتقالی استفاده می ‌کنند که از بازرسی پروتکل و پورت فراتر است و از طریق سرویس ‌های هوشمند، از نفوذ تهدیدها جلوگیری می‌کنند.

مزایای استفاده از فایروال های نسل بعدی

فایروال‌های نسل بعدی (NGFW) مزایای بسیاری را در مقایسه با فایروال‌های قدیمی ارائه می‌دهند که شامل موارد زیر است:

حفاظت چند لایه

در دنیای دیجیتالی امروزی، دیگر یک اپلیکیشن آنتی ‌ویروس ساده که روی موبایل نصب می شود، برای متوقف کردن تهدیدات سایبری کافی نیست و به لایه ‌های حافظتی بیشتری نیازمندیم.

فایروال‌های قدیمی شامل قابلیت هایی همچون فیلترینگ Packet ساده، ترجمه کردن آدرس پورت و شبکه، بررسی Stateful و تطبیق‌ پذیری شبکه خصوصی هستند ولی آن ها فقط در Data Link Layer و Transport Layer مدل OSI عمل می کنند و به این لایه های محدود می‌شوند.

فایروال معمولی با استفاده از اطلاعاتی که از لایه ۴ بدست می آورد و محدود کردن دسترسی پورت‌ ها، امنیت تک ‌لایه‌ای را ارائه می دهد، ولی عملکرد فایروال های نسل بعدی (NGFWs) از این فراتر می‌رود و ترافیک شبکه را از لایه ۲ تا لایه ۷ از مدل OSI مورد بررسی قرار می دهد؛ این امر برای سازمان‌ها، این قابلیت را فراهم می کند که دید بیشتری به فعالیت‌ های داخل شبکه داشته باشند برای مثال اینکه چه کسی، چه زمانی و از کجا به وب ‌سایت ‌های مخرب دسترسی داشته است.

فایروال های نسل جدید (NGFWs) شامل شناسایی نفوذ، پیشگیری از نفوذ یا IDS/IPS می شوند که حملات را بر اساس آنالیز ترافیک، Signature های خطر یا فعالیت های غیر عادی و مشکوک، شناسایی می‌کنند.

حفاظت آنتی‌ویروس، باج‌افزار و اسپم

فایروال نسل جدید (NGFW) برای امن ‌سازی اطلاعات و داده های شرکت، از حفاظت آنتی ‌ویروس، باج‌افزار و اسپم و امنیت Endpoint می کند که اگر از این ویژگی ‌های فایروال در شبکه سازمان خود استفاده کنید نیاز به ابزار امنیتی دیگری نخواهید داشت.

اینکه فایروال نسل جدید (NGFW) این ویژگی ها و قابلیت ها را دارد، نه ‌تنها در زمان و انرژی سازمان صرفه‌جویی می‌ کند، بلکه شناسایی و رسیدگی به خطرات و تهدیدات سایبری را نیز تسهیل می‌ کند.

فایروال‌های نسل جدید (NGFWs) برخلاف فایروال ‌های قدیمی و کلاسیک، حاوی ضد‌ویروس و ضد بدفزار هستند که هر موقعی که تهدیدات جدیدی صورت بگیرند، به ‌طور خودکار آپدیت می‌شوند و همچنین با محدود سازی اپلیکیشن ‌هایی که بر روی آن اجرا می ‌شوند، مسیر های حمله را کاهش می‌دهد.

این دستگاه تمام اپلیکیشن ‌های کاربردی مجاز را مورد بررسی قرار می دهد تا آسیب ‌پذیری ‌های پنهان و مخفی، نقض‌های امنیتی داده و همچنین مشکلاتی که توسط اپلیکیشن ‌های کاربردی ناشناس ایجاد می ‌شوند را شناسایی کند؛ این امر به کاهش استفاده پهنای باند توسط ترافیک غیر ضروری مفید است.

قابلیتی برای پیاده‌سازی دسترسی مبتنی بر نقش

یک راهکار واحد نمی ‌تواند مناسب تمام شرایط و موقعیت ها باشد و در واقع، بسته به نوع کار و عملیات، هر کارمند در یک سازمان به حقوق اینترنتی متفاوتی نیاز دارد؛ برای مثال، کارمندان بخش بازاریابی باید قادر باشند از پلتفرم‌ های رسانه‌ اجتماعی و وب‌ سایت ‌های مختلف استفاده کنند؛ مدیر ارشد IT  به اتصال اینترنتی کامل و وسیعی نیاز خواهد داشت، در حالی ‌که مسئولان پذیرش فقط به مراجعان پاسخ می ‌دهند؛ بدین گونه می‌توان دسترسی شبکه را با نیازمندی های هر کارمند تطبیق داد.

کنترل Policy پیشرفته

فایروال‌های قدیمی و کلاسیک روی مدل ساده‌ تری از پذیرش و عدم پذیرش عمل می‌کنند و در این الگو، هر کسی با دسترسی به یک اپلیکیشن می‌تواند از آن استفاده کند و هیچکس به اپلیکیشن کاربردی که ناامن باشد، دسترسی نخواهد داشت؛ که این مدل دیگر کار ساز نیست و در دنیای امروز، یک اپلیکیشن کاربردی که شاید برای شبکه یک سازمان‌ مخرب باشد، بتواند برای سازمان‌ دیگری فوق‌العاده مفید و کار ساز باشد. کنترل با دقت و جزئی که توسط فایروال نسل جدید (NGFW) ارائه می شود، باعث می شود که ویژگی ‌های خوب یک اپلیکیشن کاربردی پرسنل مناسب استفاده شوند، در حالی ‌که جوانب منفی یک اپلیکیشن کاربردی بلاک می شوند.

سرعت شبکه

در فایروال‌های قدیمی و عادی، هر لایه امنیتی که اضافه شود، احتمال اینکه کل سیستم را دچار مشکل و اختلال کند زیاد است و با وجود وعده‌ های بیهوده فروشندگان فایروال ‌های قدیمی، اگر این اقدامات و عملیاتی امنیتی اجرا شوند، سرعت شبکه کاهش بسیار زیادی پیدا می‌کند؛ بدون توجه به اینکه آیا خدمات امنیتی ارائه می‌شوند یا نه و اینکه چه تعدادی دارند، NGFW ها می توانند عملیات با ثباتی را اجرا کنند بدون اینکه نیازی به قربانی کردن سرعت یا کیفیت اتصالات شبکه ای برای دستیابی به امنیت باشد.

زیرساخت ساده

سادگی زیرساخت طراحی شده در فایروال های نسل بعدی، یکی از اصلی ترین مزیت ‌های این فایروال ها است؛ با تسهیل کردن امنیت شبکه، کارمندان IT می توانند با سرعت خیلی بیشتر و فقط از طریق یک دستگاه، استراتژی ها را روی کل شبکه پیاده سازی کنند.

استفاده کردن از معماری ‌های امنیتی پیچیده بسیار کار سخت و دشواری است و کاربران برای رسیدگی کردن به خطرات سایبری، به یک راهکار ساده تری مانند فایروال های نسل جدید نیازمندند؛ این فایروال های جدید که زیرساخت نسبتا ساده‌ تری دارد، به کاربران کمک می کند که در زمان صرفه ‌جویی کنند و در عین حال به فعالیت‌ های روزمره‌ی شبکه سازمان خود بپردازند. به‌ علاوه، زیرساخت ساده‌ی این فایروال ها به کاربران این امکان را می دهد که پروتکل ‌های امنیتی شبکه را از طریق یک دستگاه واحد مدیریت کنند و آن را ارتقا دهند.

فایروال نسل بعدی چگونه راه اندازی می‌شود؟

فایروال های نسل بعدی می توانند در لبه شبکه، داخل شبکه، ابر خصوصی و ابر عمومی در شبکه مستقر شوند؛ باید توجه داشته باشید همانقدر که وجود یک فایروال نسل بعدی در شبکه می‌تواند امنیت سازمان را بسیار تقویت کند، همانقدر نیز می‌تواند تبدیل به یک موضوع خطرناک شود؛ شاید بپرسید چرا خطرناک؟ که در پاسخ باید بگوییم، اگر یک فایروال نسل بعدی Next Generation Firewall را با درک کاملی از زیرساخت شبکه‌ پیکربندی نکنید فقط می تواند حس کاذبی از امنیت را به شما دهد.

تیمی که فایروال سازمان شما را پیکربندی می‌کند باید قادر باشد تمام زیرساخت ها را بر روی راهکار NGFW برقرار یا به اصطلاح map کند؛ همچنین شما باید بعد از عمل پیکربندی NGFW، یک دیدگاه کلی و جامع نسبت به شبکه ‌تان داشته باشید. در دنیای امنیت سایبری، وجود یک دید کلی و جامع نسبت به زیرساخت شبکه امری ضروری و حیاتی است که فایروال نسل بعدی این امکان را دارد که بر فعالیت ‌های تمام کاربران تان، هاست های تجهیزات، سرویس ‌ها و کلا به هر جزئی از شبکه‌ نظارت کند؛ ارتباطات شبکه، اپلیکیشن های کاربردی و وب سایت‌ ها از دیگر مواردی هستند که با استفاده از این فایروال‌ها می‌توانید بر رویشان نظارت داشته باشید ولی کیفیت در این موارد، ارتباط مستقیمی با چگونگی پیکربندی فایروال دارد.

از فایروال نسل بعدی استفاده کنیم یا خیر؟

نصب و پیکربندی سیستم فایروال برای هر شبکه‌ای چه بزرگ و چه کوچک الزامی است؛ در محیط شبکه ‌های امروزی، مجهز بودن به فایروال نسل بعدی بسیار کمک کننده و ضروری است چرا که نوع و حجم تهدیدها در دستگاه‌ های شخصی و شبکه ها، هر روز در حال تغییر و پیشرفته تر شدن هستند که NGFW ها با انعطاف‌پذیری بالای خود، از سیستم ‌ها و شرکت‌ ها در برابر طیف گسترده ‌تری از نفوذها و خطرات محافظت می‌کنند.

جمع بندی

نصب یک فایروال نسل بعدی آنقدر ساده است که می‌تواند فقط با چند کلیک صورت بگیرد ولی این کافی نبوده و حتی می‌تواند خطرناک نیز باشد؛ شرکت داریا، می‌تواند در این زمینه خدمات بسیاری را در اختیار شما قرار دهند و علاوه بر خرید NGFW با مناسب ‌ترین قیمت، خدمات نصب و پشتیبانی نیز دارد.

در دنیای دیجیتال، به دستگاه هایی که امکان اتصال به شبکه دارند، نقطه پایانی گفته می شود. آیا تا به حال به ذهنتان خطور کرده که با وجود این همه حملات و خرابکاری در حوزه شبکه چطور می توانیم از نقطه های پایانی مان محافظت کنیم تا اینکه مورد حمله قرار نگیرند؟

تعریف امنیت نقطه پایانی

امنیت نقطه پایانی (Endpoint) فرآیند محافظت از دستگاه‌هایی مانند ایستگاه‌های کاری، سرورها و سایر دستگاه‌ها (یی که می‌توانند مشتری امنیتی را بپذیرند) در برابر تهدیدات مخرب و حملات سایبری است. نرم‌افزار امنیتی نقطه پایانی به کسب‌وکارها این امکان را می‌دهد تا از دستگاه‌هایی که کارمندان برای مقاصد کاری استفاده می‌کنند یا سرورهایی که در شبکه یا در فضای ابری هستند، در برابر تهدیدات سایبری محافظت کنند.

چشم انداز کسب و کار مدرن شاهد حجم فزاینده ای از تهدیدات امنیت سایبری از سوی مجرمان سایبری پیشرفته است. هکرها هر 39 ثانیه یک حمله سایبری انجام می دهند و روزانه در مجموع 2244 حمله انجام می شود. نقاط پایانی با توجه به تعداد زیاد آنها، یکی از رایج ترین اهداف حملات سایبری هستند.

براساس یافته های شرکت Strategy Analytics، 22 میلیارد دستگاه متصل در سال 2018 وجود داشت و پیش‌بینی می‌شود تا سال 2025 این تعداد به 38.6 میلیارد دستگاه و تا سال 2030 به 50 میلیارد دستگاه افزایش یابد. گزارش تهدید منتشر شده توسط شرکت Verizon نشان می دهد که تا 30 درصد از نقض داده شامل نصب بدافزار در نقاط پایانی است.

هر نقطه پایانی که به شبکه شرکتی متصل می شود یک آسیب پذیری محسوب می شود که یک نقطه ورود بالقوه برای مجرمان سایبری فراهم می کند. بنابراین، هر دستگاهی که یک کارمند برای اتصال به هر سیستم یا منبع تجاری استفاده می کند، خطر تبدیل شدن به مسیر انتخابی برای هک کردن یک سازمان را دارد. بدافزارها می‌توانند این دستگاه‌ها را مورد سو استفاده قرار دهند که در نتیجه داده‌های حساس کسب‌وکار به بیرون درز می کنند یا دزدیده می شوند.

در مواجهه با این موضوع، برای کسب‌وکارها ضروری است که راهکارهایی را به کار گیرند که می‌توانند حملات سایبری را آنالیز، شناسایی، و سپس بلاک و مهار کنند. سازمان‌ها همچنین باید با یکدیگر همکاری کنند و از تکنولوژی هایی استفاده کنند که برای تیم‌های تکنولوژی اطلاعات و امنیت آنها دیدی در برابر تهدیدات پیشرفته فراهم آورد و آنها را قادر ‌سازد تا به سرعت خطرات امنیتی را برای اصلاح سریع مشکلات احتمالی شناسایی کنند.

چرا امنیت نقطه پایانی مهم است؟

هر دستگاهی که کارمندان برای اتصال به شبکه‌های شرکتی مورد استفاده قرار می دهند، نمایانگر خطر بالقوه‌ای است که مجرمان سایبری می‌توانند آن را برای سرقت داده‌های شرکت بکار ببرند. این دستگاه ها یا نقاط پایانی همواره در حال گسترش هستند و در نتیجه کار ایمن سازی آنها همیشه در حال دشوارتر شدن است. بنابراین برای کسب و کارها ضروری است که ابزارها و راهکارهایی را به کار گیرند که از خط مقدم امنیت سایبری آنها محافظت کند.

مزایای امنیت نقطه پایانی

تکنولوژی امنیتی نقطه پایانی نقشی حیاتی در حفاظت از سازمان ها در برابر چشم انداز تهدید دارد که به طور فزاینده ای در حال خطرناک شدن است. برخی از مزایای کلیدی رویکرد امنیتی نقطه پایانی از این قرار هستند:

1. حفاظت از تمامی نقطه های پایانی: از آنجایی که امروزه کارمندان نه تنها از طریق تعداد فزاینده‌ای از Endpointها، بلکه از طریق انواع مختلفی دستگاه‌ به هم متصل می‌شوند، پس برای سازمان‌ها حیاتی است که اطمینان حاصل کنند که این اتصالات به صورت ایمن انجام شوند. آنها همچنین باید اطمینان حاصل کنند که داده های آن دستگاه ها ایمن هستند و امکان از دست دادن یا سرقت آنها وجود ندارد.
2. ایمن سازی کار از راه دور: افزایش استفاده از دستگاه با روش‌های جدید انجام کار، مانند همراه داشتن دستگاه خود (BYOD) و پالیسی‌های کار از راه دور مرتبط است. این پالیسی ها کارمندان را قادر می سازد تا در هر کجا که هستند و با هر دستگاهی که کار می کنند، تا حد ممکن کارآمد باشند؛ با این حال، اطمینان از ایمن کار کردن کاربران دشوارتر می شود چرا که آسیب پذیری هایی را جهت سو استفاده برای هکرها ایجاد می کنند. محافظت از دستگاه با استفاده از یک پلت فرم امنیتی نقطه پایانی بسیار اهمیت دارد.
3. حفاظت پیشرفته از تهدیدات: هکرها روش‌های حمله پیچیده‌تری را به کار می‌گیرند که باعث می‌شود شیوه‌های جدیدی را برای دستیابی به شبکه‌های شرکتی، سرقت داده‌ و تاثیرگذاری به کارمندان برای افشا اطلاعات حساس پیدا کنند. محافظت از نقطه پایانی جهت ایمن سازی در شرکت های مدرن و همچنین جلوگیری از دسترسی مجرمان سایبری به شبکه های آنها ضروری است.
4. حفاظت از هویت: از آنجایی که کارمندان از طریق دستگاه‌های مختلف و از شبکه‌ها و مکان‌های مختلف به سیستم‌های شرکت متصل می‌شوند، در نتیجه فرآیندهای سنتی حفاظت از محیط کسب‌وکار دیگر قابل اجرا نیست. امنیت نقطه پایانی تضمین می‌کند که کسب‌وکار امنیت را روی دستگاه‌های کارمندان اعمال می‌کند و آنها را قادر می‌سازد تا بدون توجه به نحوه و مکان اتصال آنها به داده‌ها و منابع شرکت، ایمن کار کنند.

امنیت نقطه پایانی چگونه کار می کند؟

هدف اصلی هر راهکار امنیتی نقطه پایانی، محافظت از داده ها و گردش کار مرتبط با همه دستگاه هایی است که به شبکه شرکت متصل می شوند. این کار را با بررسی فایل‌ها هنگام ورود به شبکه و مقایسه آن‌ها با پایگاه داده اطلاعات تهدید که همواره در حال افزایش است و در فضای ابری ذخیره می‌شود، انجام می‌دهد.

راهکار امنیتی نقطه پایانی یک کنسول مدیریت متمرکز را در اختیار ادمین های سیستم قرار می دهد که روی یک شبکه یا سرور نصب شده است و آنها را قادر می سازد تا امنیت همه دستگاه های متصل به آنها را کنترل کنند. سپس نرم افزار کلاینت در هر نقطه پایانی، یا از راه دور یا بطور مستقیم، نصب می شود. با راه‌اندازی نقطه پایانی، نرم‌افزار هر زمان که لازم باشد، به‌روزرسانی‌ها را به آن اضافه می‌کند، لاگین ها را تأیید هویت کرده و سیاست های سازمان را مدیریت می‌کند.

علاوه بر این، راهکار امنیتی نقطه پایانی، نقطه پایانی را از طریق کنترل اپلیکیشن ایمن می کند. این کار کاربر را از دانلود یا دسترسی به اپلیکیشن هایی که توسط سازمان ناامن یا غیرمجاز شمرده می شوند، باز می دارد. همچنین از رمزگذاری برای جلوگیری از از دست رفتن داده ها استفاده می کند.

راهکار امنیتی نقطه پایانی، کسب و کارها را قادر می سازد تا به سرعت بدافزار و سایر تهدیدات امنیتی رایج را شناسایی کند. همچنین می‌تواند نظارت، شناسایی و پاسخ نقطه پایانی را فراهم کند که به کسب‌وکار امکان می‌دهد تا تهدیدهای پیشرفته‌تری مانند بدافزار بدون فایل، حملات چند شکلی و حملات روز صفر را شناسایی کند. این رویکرد پیشرفته‌تر است و دید بهتر با گستره ی متنوع تری از گزینه‌های پاسخ را در مواجهه با یک تهدید امنیتی فراهم می‌کند.

نقطه پایانی چیست؟

نقطه پایانی را می توان هر دستگاهی که یک کارمند را قادر می سازد تا به یک شبکه شرکتی متصل شود، در نظر گرفت. با رشد BYOD و سایر سیستم‌های متصل مانند اینترنت اشیا (IoT)، شاهد افزایش تصاعدی تعداد دستگاه‌هایی هستیم که به طور بالقوه می‌توانند به شبکه متصل شوند.

رایج‌ترین نمونه های دستگاه‌هایی که می‌توان آن ها را نقطه پایانی در نظر گرفت عبارتند از:

• دستگاه های ATM
• دستگاه های هوشمند مبتنی-بر-اینترنت اشیا
• ماشین آلات صنعتی
• لپ تاپ ها
• دستگاه های حوزه پزشکی
• موبایل ها
• پرینترها
• سرورها
• تبلت ها
• و لوازم پوشیدنی از قبیل ساعت های مچی هوشمند

در حال حاضر نقطه پایانی چیزی فراتر از لپ‌تاپ‌ و موبایل هایی است که کارمندان برای انجام کارشان از آن‌ها استفاده می‌کنند و شامل هر ماشین یا دستگاه متصلی می شود که توانایی اتصال به یک شبکه شرکتی را دارد. نقاط پایانی، نقاط مغتنمی برای هکرها جهت ورودی به شبکه ها و سیستم های شرکتی هستند.

بنابراین برای سازمان‌ها حیاتی است که هر دستگاهی را که به شبکه آنها متصل است یا امکان اتصال دارد را بررسی کنند و از محافظت از آن ها اطمینان حاصل کنند. علاوه بر این، با تکامل نقطه های پایانی و افزایش پیچیدگی، راهکار‌های امنیتی که از آنها در برابر سو استفاده محافظت می‌کنند نیز بهبود می‌یابند.

تفاوت بین امنیت نقطه پایانی و فایروال چیست؟

فایروال یک راهکار امنیتی شبکه است که به ترافیک ورودی و خروجی نظارت می کند و تصمیم می گیرد که آیا دسترسی مجاز است یا باید بلاک شود. امنیت نقطه پایانی از داده‌ در خود دستگاه محافظت می‌کند و به کسب‌وکار این امکان را می‌دهد تا همواره به فعالیت ها و وضعیت دستگاه‌های همه کارمندان نظارت کند.

به طور سنتی، فایروال ها برای کسب و کارهایی ایده آل بودند که همه کارمندان آنها در یک ساختمان کار می کردند و در بستر یک شبکه فعالیت می کردند. اما با گسترش دورکاری یا کار از خانه، فایروال دیگر کافی نیست چرا که ترافیک تنها از طریق یک شبکه مرکزی عبور نمی کند و در نتیجه دستگاه ها آسیب پذیر می شوند.

شرکت ها نیز نیاز به محافظت از شبکه ها یا نقطه های پایانی دارند. امنیت شبکه به کسب‌وکارها این امکان را می‌دهد تا با قفل کردن پورت‌های باز، محدود کردن ترافیک و استفاده از خدمات تشخیص و جلوگیری از نفوذ، تهدیدات امنیتی بالقوه در سطح شبکه را متوقف کنند. امنیت نقطه پایانی به کسب‌وکارها کمک می‌کند تا دستگاه‌هایی که به شبکه متصل می‌شوند را ایمن نگه دارند. با اضافه کردن نقطه های پایانی به محیط شبکه، سازمان ها می توانند از خطرات جلوگیری کرده و فعالیت های مشکوک را بدون توجه به مکان فعالیت کارمندان، شناسایی کنند.

انتخاب راهکار امنیتی مناسب به موقعیت و الزامات امنیتی هر سازمان بستگی دارد. عوامل مهمی که باید در این تصمیم گیری دخیل هستند:

تعداد پرسنل: کسب‌وکارهای کوچک ممکن است محصولی را بیابند که نیازمند مدیریت دستگاه‌ها به صورتی جداگانه است و به خوبی نیز کار می‌کند. اما با بزرگتر شدن آنها، مدیریت همه دستگاه به این روش برای تیم های آی تی و امنیتی دشوارتر می شود. بنابراین، آنها با استقرار یک راهکار امنیتی که کنترل نقطه های پایانی را متمرکز می کند، کارایی زیادی به دست خواهند آورد.

مکان پرسنل: شرکت هایی که کارمندان آنها از یک مکان مرکزی کار می کنند، احتمالا با مدیریت دسترسی نقطه پایانی مشکلی نداشته باشند. اما آن دسته از شرکت ها که نیروی کار متنوعی دارند، مثلا کارمندانی که از خانه، یا در دفاتر راه دور و یا بصورت سیار کار می کنند، به یک راهکار امنیتی نقطه پایانی نیاز دارند که نقاط پایانی را بدون توجه به مکان یا زمان اتصال کارمندان به شبکه ها و منابع، ایمن کنند.

مالکیت دستگاه: افزایش تعداد BYOD مالکیت دستگاه ها را تحت تاثیر قرار داده است. کارمندان به صورت فزاینده ای از دستگاه های خود برای لاگین به شبکه های شرکت استفاده می کنند و این کار را باید به صورت ایمن انجام دهند. یک راهکار امنیتی نقطه پایانی به کسب‌وکارها این امکان را می‌دهد که هر بار که به شبکه‌ وارد می‌شوند، کارکنان را ایمن کنند و همواره به دسترسی نظارت داشته باشند.

حساسیت داده: شرکت هایی که دارایی های معنوی با ارزش یا داده های حساس را مدیریت می کنند، متوجه می شوند که نرم افزار آنتی ویروس برای محافظت از داده های آنها کافی نیست، چرا که از آن ها فقط در برابر ویروس ها محافظت می کند. برای محافظت از خود در برابر حوادثی که منجر به از دست دادن داده می شود و در نتیجه خطرات مالی و اعتباری بزرگی را به همراه دارد، سازمان ها نیاز به استقرار راهکارهای امنیتی نقطه پایانی دارند. انجام این کار به آنها کمک می کند تا از مهم ترین داده های خود محافظت کنند، الزامات انطباق را برآورده کنند و ممیزی ها را پشت سر بگذارند.

تفاوت محافظت نقطه پایانی با آنتی ویروس

نرم‌افزار آنتی‌ویروس به کسب‌وکارها کمک می‌کند تا بدافزارها را شناسایی و حذف کنند و همچنین از آلوده کردن دستگاه‌ها جلوگیری کنند. راهکارهای آنتی ویروس مستقیماً بر روی دستگاه های نقطه پایانی مانند لپ تاپ ها، کامپیوترهای شخصی، سرورهای شبکه و دستگاه های موبایل نصب می شوند. این راهکارها بدافزار را با اسکن فایل ها و دایرکتوری ها برای کشف الگوهایی که با تعاریف و سیگنیچر یک ویروس مطابقت دارند، شناسایی می کنند؛ آنها همچنین فقط می توانند تهدیدات شناخته شده را تشخیص دهند و برای شناسایی آخرین گونه های بدافزار باید به روز شوند.

پیشگیری از تهدیدات امنیتی نقطه پایانی اساساً با رویکرد نرم افزار آنتی ویروس متفاوت است. راهکارهای امنیتی نقطه پایانی به جای محافظت از یک دستگاه به صورت جداگانه، از کل شبکه تجاری، از جمله تمام نقاط پایانی متصل به آن محافظت می کند.

چندین تفاوت مهم بین محافظت نقطه پایانی و نرم افزار آنتی ویروس از این قرارند:

1. پوشش دستگاه: برنامه های آنتی ویروس سنتی برای محافظت از فقط یک دستگاه طراحی شده اند، مانند برنامه های آنتی ویروسی که روی لپ تاپ ها قرار می گیرند تا آنها را ایمن نگه دارند؛ در حالیکه راهکار‌های امنیتی Endpoint به دنبال محافظت از همه دستگاه‌های متصل در کل شبکه سازمانی هستند.
2. محافظت در برابر تهدیدات: راهکارهای آنتی ویروس از کسب و کارها در برابر بدافزارهایی که در پایگاه داده تهدیدات شناخته شده کسب و کار گنجانده شده است محافظت می کند. اما تهدیدهای پیچیده معمولاً با سیگنیچرهای قدیمی قابل شناسایی نیستند که باعث می شود کسب‌وکارها در مقابل این تهدیدات آسیب‌پذیر باشند. راهکارهای امنیتی نقطه پایانی دیدگاه جامع‌تری دارند که علاوه بر خطرات شناخته شده، از کسب‌وکارها در برابر تهدیدهایی مانند از دست دادن داده، بدافزارهای بدون فایل و بدون سیگنیچر و حملات فیشینگ محافظت می‌کند.
3. حفاظت مستمر: راهکارهای آنتی ویروس از فرآیند تشخیص مبتنی-بر-سیگنیچر برای کشف و محافظت از شرکت در برابر خطرات احتمالی استفاده می کنند. این بدان معناست که اگر یک کاربر، برنامه آنتی ویروس خود را به روز نکرده باشد، احتمالا همچنان در معرض خطر باشد. در مقابل، راهکارهای امنیتی نقطه پایانی به ابر متصل می‌شوند و به‌طور خودکار به‌روزرسانی می‌شوند؛ در نتیجه تضمین می‌کنند که آخرین نسخه همیشه در دسترس کاربران قرار دارد.
4. حفاظت داخلی پیشرفته: برنامه های آنتی ویروس سنتی می توانند بدافزارها را بلاک کنند، اما نمی توانند مانع از این شوند که یک کارمند، اطلاعات حساس را در یک درایو USB قرار داده و از سازمان به سرقت برد. راهکارهای نقطه پایانی، از طریق تکنولوژی هایی مانند رمزگذاری داده‌ و کنترل‌های دسترسی به داده، محافظت بیشتری در برابر تهدیدهایی مانند از دست دادن و نشت داده‌ ارائه می‌کنند. و این موضوع تضمین خواهد کرد که کارمندان غیرمجاز نتوانند اطلاعاتی فراتر از دسترسی خود را به دست آورده و آن‌ها را بدزدند یا بفروشند. امنیت نقطه پایانی همچنین از تکنولوژی‌های پیشرفته‌ای مانند آنالیز رفتاری استفاده می‌کند که شرکت ها را قادر می‌سازد تا تهدیدات مبتنی بر رفتار مشکوک از منابع خارج و داخل شرکت را شناسایی کنند.
5. کنترل ادمین: راهکارهای آنتی ویروس متکی بر این است که کاربران به صورت دستی نرم افزار را به روز می کنند تا آن را در راستای خطرات بدافزار جدید نگه دارند. اما راهکارهای نقطه پایانی، امنیت به هم پیوسته ای را ارائه می دهند که مسئولیت سرپرستی را به تیم آی تی یا امنیت منتقل می کند. این موضوع، خطای انسانی را که دستگاه های کاربران نهایی را در معرض خطر قرار می دهد را از بین می برد.
6. کنترل گسترده سازمانی: راهکارهای آنتی ویروس سنتی معمولاً فقط در صورت شناسایی یک تهدید به کاربر اطلاع می دهند. سپس خطر باید شخصاً توسط یک متخصص امنیتی مورد آنالیز و بررسی قرار گیرد. اما راهکارهای امنیتی نقطه پایانی یک پورتال متمرکز ارائه می‌کنند که به ادمین‌ها امکان می‌دهد تا بر فعالیت‌ها نظارت کنند، نرم‌افزار را نصب، تنظیم، پچ و به‌روزرسانی کنند، هرگونه ترافیک مشکوک را بررسی کرده و مشکلات را از راه دور حل کنند. همچنین ادمین ها را قادر می سازد تا این اقدامات را برای چندین نقطه پایانی به طور همزمان انجام دهند، تا هم، حل مشکل برای کارمندان سرعت یابد و هم تیم های فناوری اطلاعات و امنیت در زمان صرفه جویی زیادی کنند.
7. یکپارچه سازی: یک راهکار آنتی ویروس به عنوان یک برنامه مستقل عمل می کند که عملکرد خاصی را انجام می دهد. اما رویکرد امنیتی نقطه پایانی مزیت مهم یکپارچه‌سازی را ارائه می‌دهد، که به موجب آن راهکارهای مختلفی در مجموعه گنجانده می شوند که می‌توان آن ها به راحتی برای حفاظت از امنیت جامع‌تر ادغام کرد.

سخن پایانی

در مطلب امروز با ارائه تعریفی کوتاه از نقطه پایانی، اهمیت امنیت آن مورد بحث قرار گرفت؛ در ادامه از موارد حفاظت از تمامی نقطه های پایانی، ایمن سازی کار از راه دور، حفاظت پیشرفته از تهدیدات و حفاظت از هویت به عنوان مزایای امنیت نقطه پایانی یاد شد. بخش دوم مقاله به بررسی تفاوت های بین امنیت نقطه پایانی و فایروال (تعداد پرسنل، مکان پرسنل، مالکیت دستگاه، حساسیت داده) و همچنین تفاوت محافظت نقطه پایانی با آنتی ویروس (پوشش دستگاه، محافظت در برابر تهدیدات، حفاظت مستمر، حفاظت داخلی پیشرفته، کنترل ادمین، کنترل گسترده سازمانی، یکپارچه سازی) اختصاص یافت. برای داشتن اطلاعات بیشتر و پاسخ به سوالات خود در این رابطه می توانید در قسمت نظرات با ما در تعامل باشید.

سوالات متداول

استراتژی امنیت نقطه پایانی چیست؟

استراتژی امنیتی نقطه پایانی طرحی است که برای ایمن نگه داشتن همه دستگاه ها در برابر حملات سایبری ساخته شده است. نقطه پایانی به هر وسیله محاسباتی که به شبکه متصل می شود، اطلاق می شود و می تواند شامل مواردی از جمله کامپیوترهای رومیزی، لپ تاپ ها، گوشی های هوشمند، چاپگرها و دوربین ها باشد.

مدیریت و امنیت نقطه پایانی چیست؟

مدیریت نقطه پایانی عبارت است از احراز هویت و نظارت بر دسترسی دستگاه‌های نقطه پایانی به شبکه و اعمال پالیسی‌های امنیتی که از هرگونه تهدید خارجی یا داخل شرکتی ناشی از آن دسترسی، جلوگیری می‌کند.

آیا فایروال امنیت نقطه پایانی است؟

نرم افزار امنیتی نقطه پایانی شامل راهکارهایی مانند برنامه های آنتی ویروس، فایروال ها، سیستم های تشخیص نفوذ و جلوگیری از نفوذ، ابزارهای جلوگیری از از دست دادن داده (DLP) و ابزارهای تشخیص و پاسخ نقطه پایانی (EDR) است.

آیا VPN یک امنیت نقطه پایانی است؟

VPNها (شبکه های خصوصی مجازی)، شبکه های خصوصی هستند که از ترکیبی از تونل شبکه و کنترل نرم افزار وی پی ان امنیت نقطه پایانی به جای خطوط اتصال اختصاصی ایجاد می شوند.

از آنجایی که حملات سایبری به ‌طور مداوم در حال افزایش است، امنیت شبکه به یکی از دغدغه‌های اصلی سازمان‌ها تبدیل شده است. یکی از راهکارهای نوین و موثر برای حفاظت از شبکه‌های سازمانی، استفاده از میکروسگمنتیشن است. این تکنیک امنیتی پیشرفته با تقسیم‌ بندی دقیق و جدا کردن بخش‌های مختلف شبکه، کنترل بیشتری بر جریان داده‌ها فراهم می‌کند و از نفوذ تهدیدات به شبکه جلوگیری می کند.

تعریف میکروسگمنتیشن

میکروسگمنتیشن (Microsegmentation) یک روش امنیتی است که با جداسازی مناطق امن در یک مرکز داده یا محیط ابری، امکان کنترل دقیق ‌تر به برنامه‌ها و بارهای کاری را فراهم می ‌کند. این روش به مدیران فناوری اطلاعات اجازه می ‌دهد نظارت بیشتری بر عملکرد شبکه داشته باشند.

چرا باید از میکروسگمنتیشن استفاده کرد؟

با بهره ‌گیری از معماری میکروسگمنتیشن، هر منطقه امنیتی خدمات سفارشی‌شده‌ای دریافت می‌ کند که متناسب با نیازهای آن بخش از شبکه طراحی شده است. در زمان پیاده ‌سازی معماری شبکه اعتماد صفر (ZTNA)، این روش بسیار کارآمد است.

مدیران شبکه از میکرو سگمنتیشن برای جداسازی بخش‌های مختلف شبکه، حتی دستگاه‌های منفرد، استفاده می ‌کنند. سپس از طریق یک دروازه تقسیم‌ بندی، معماری امنیتی مبتنی بر اعتماد صفر را برای هر بخش پیاده‌سازی کرده و نظارت دقیقی بر افراد و داده‌هایی که وارد شبکه می‌شوند، اعمال می‌کنند. جالب است بدانید این دروازه افراد و داده‌ها را هنگام ورود تحت نظارت قرار می‌دهد و با اعمال تدابیر امنیتی، اطمینان حاصل می‌کند که آن‌ها شرایط لازم برای ورود را دارند.

میکروسگمنتیشن چگونه کار می‌کند؟

میکروسگمنتیشن امکان تقسیم‌بندی دقیق ‌تر برنامه‌ها و جلوگیری از حرکت جانبی تهدیدها در شبکه را فراهم می‌کند. این راهکار تهدیدات را در بخش‌های ایزوله شبکه به دام می اندازد و اجازه نمی‌دهد به سایر بخش‌ها نفوذ کنند. با استفاده از این روش، اگر یک تهدید وارد شبکه شود، می‌توانید از گسترش آن به بخش‌های دیگر جلوگیری کنید و آن را در همان بخشی که به آن حمله کرده است، متوقف کنید.

یکی دیگر از مزایای میکرو سگمنتیشن، دید بهتر به فعالیت‌های شبکه است. چون هر بخش به ‌صورت جداگانه نظارت می‌شود و به این صورت شما می‌توانید برای هر بخش به ‌طور اختصاصی تنظیمات هشدار و مدیریت خاصی را طراحی کنید. برای مثال شما می‌توانید یک دستگاه یا گروهی از دستگاه‌ها را بر اساس نوع کاربرانی که از آن‌ها استفاده می‌کنند، میکروسگمنت کنید و نظارت دقیق‌ تری بر فعالیت‌های هر بخش داشته باشید.

جالب است بدانید هر بخش از شبکه دارای یک دیوار امنیتی مخصوص به خود است؛ یعنی اگر تهدیدی بخواهد از بخش A به بخش B برود، هم در هنگام خروج از بخش A و هم در هنگام ورود به بخش B توسط این دیوارهای امنیتی شناسایی می‌شود.

مزایای میکروسگمنتیشن

1. کاهش تأثیر حمله
   میکروسگمنتیشن می‌تواند تأثیر حملات را کاهش دهد، زیرا می‌تواند سطح آسیب‌ پذیری را با محدود کردن حمله به ناحیه اولیه نفوذ، کاهش دهد. به گونه ای که اگر یک مهاجم بتواند به یک بخش نفوذ کند، سایر بخش‌های شبکه که توسط معماری میکروسگمنتیشن جدا و محافظت شده‌اند، از آسیب مصون می‌مانند؛ حتی اگر مهاجم تلاش کند تا به بخش‌های دیگر نفوذ کند، با سیاست‌های امنیتی اطراف آن بخش مواجه خواهد شد. بهتر است بدانید این سیستم تضمین می‌کند که سایر فرآیندها و سیستم‌ها تحت تأثیر قرار نمی‌گیرند. همچنین، این موضوع به ساده‌ تر شدن استقرار سیستم‌های جدید، بدون داشتن نگرانی در مورد تهدیدات از بخش‌های دیگر کمک می‌کند،.
2. بهبود محدودیت نفوذ
   میکرو سگمنتیشن می ‌تواند دامنه تاثیر یک نفوذ را محدود کند؛ زیرا تمام ترافیک ها قبل از خروج از یک بخش، مورد بررسی و فیلتر قرار می‌گیرند، حرکت جانبی در شبکه مسدود می‌شود و نفوذ در همان بخش محدود می‌ماند. این موضوع مانع گسترش حمله به سایر برنامه‌ها یا بخش‌های شبکه می‌شود.
3. تقویت انطباق با مقررات
   رعایت الزامات قانونی می‌تواند چالشی بزرگ باشد، به‌خصوص زمانی که انواع خاصی از داده‌ها، مانند اطلاعات شخصی مشتریان، تحت قوانین انطباق متفاوتی قرار می‌گیرند. با استفاده از میکروسگمنتیشن، می‌توانید محیط‌هایی را که داده‌های خاص و محافظت ‌شده را نگه‌ داری می‌کنند، جدا کرده و سپس تدابیر امنیتی دقیقی را که برای حفظ انطباق لازم است، به آن ناحیه اعمال کنید.

تفاوت میکروسگمنتیشن با تقسیم‌ بندی سنتی شبکه

در تقسیم ‌بندی سنتی، شبکه به بخش‌های کوچک ‌تر مانند زیرشبکه‌ها تقسیم می‌شود و سیاست‌های امنیتی برای هر بخش تعیین می‌شود. این روش بیشتر برای ترافیک “شمال به جنوب” (از مشتری به سرور) کارایی دارد، اما در مقابل، میکرو سگمنتیشن بر ترافیک داخلی (شرق به غرب) نیز نظارت دارد و امنیت بیشتری را فراهم می‌کند.

استفاده از محصولات  Fortinet

برای پیاده‌سازی میکروسگمنتیشن، می‌توانید از فایروال‌های نسل جدید FortiGate استفاده کنید که با ایجاد یک سیاست امنیتی اعتماد صفر، از گسترش بدافزارها جلوگیری می‌ کنند.

تفاوت میکروسگمنتیشن با تقسیم‌ بندی شبکه

در تقسیم‌ بندی سنتی شبکه، یک شبکه به بخش‌های کوچک ‌تر، که معمولاً زیرشبکه نامیده می‌شوند، تقسیم می‌شود و هر کدام به‌عنوان یک شبکه مجزا عمل می‌کنند. این روش به مدیران اجازه می‌دهد تا جریان ترافیک بین زیرشبکه‌ها را مدیریت کنند. بهتر است بدانید تقسیم‌ بندی سنتی از طریق تنظیم سیاست‌های امنیتی خاص برای هر زیرشبکه، حفاظت از شبکه را امکان ‌پذیر می‌کند. هرچه این سیاست‌ها دقیق ‌تر و متناسب ‌تر با نیازهای هر بخش باشند، توانایی آن‌ها برای شناسایی و مقابله با تهدیداتی که آن بخش را به‌عنوان سطح حمله هدف قرار می ‌دهند، بیشتر خواهد بود.

در تقسیم‌ بندی سنتی شبکه، از فایروال‌ها، شبکه‌های محلی مجازی (VLAN) و سیستم‌های پیشگیری از نفوذ (IPS) برای جداسازی هر بخش استفاده می‌شود. داده‌هایی که از یک زیرشبکه به زیرشبکه دیگر منتقل می‌شوند، ممکن است از طریق فایروال‌ها فیلتر شوند. این فایروال‌ها قبل از اجازه دادن به عبور داده‌ها، تهدیدات احتمالی را شناسایی و از نفوذ آن‌ها جلوگیری می‌کنند. با استفاده از VLAN، یک شبکه محلی (LAN) به بخش‌های کوچکتر تقسیم شده و امکان حفاظت اختصاصی برای هر بخش فراهم می‌شود. در سیستم‌های پیشگیری از نفوذ (IPS)، هر بخش از شبکه به‌ طور مداوم تحت نظارت قرار می‌گیرد و سیستم به ‌صورت فعال به ‌دنبال فعالیت‌های مخرب است.

با این حال، تقسیم‌ بندی سنتی شبکه محدودیت‌هایی دارد؛ زیرا تنها بر ترافیک شمال-جنوب تمرکز می‌کند، یعنی ترافیکی که از سمت کاربر به سرور می‌رود. این روش قادر است داده‌های ورودی به شبکه را بررسی و فیلتر کند. اما اگر فعالیت‌های مخرب در داخل شبکه رخ دهد، تقسیم ‌بندی سنتی ممکن است آن‌ها را شناسایی نکند.

یکی از مزایای اصلی میکروسگمنتیشن این است که می‌تواند پروتکل‌های امنیتی را برای ترافیکی که در داخل شبکه جریان دارد و بین سرورهای داخلی (ترافیک شرق-غرب) حرکت می‌کند، اعمال کند.

روش‌های میکروسگمنتیشن

سه رویکرد اصلی برای امنیت میکروسگمنتیشن وجود دارد که بر اساس محل پیاده‌سازی دسته ‌بندی می‌شوند: مبتنی بر شبکه، مبتنی بر هایپر وایزر و مبتنی بر میزبان.

1. مبتنی بر شبکه
   میکرو سگمنتیشن مبتنی بر شبکه شامل این است که چه کسانی یا چه مواردی می‌توانند وارد بخش‌های مختلف شبکه شوند. یکی از مزایای این روش، سادگی در مدیریت آن است که باعث می‌شود کار کمتری برای مدیران نیاز باشد. با این حال، میکروسگمنتیشن مبتنی بر شبکه در واقع بسیار شبیه به تقسیم ‌بندی سنتی است و اگر با بخش‌های بسیار بزرگی روبه‌ رو شوید، مدیریت کنترل‌های امنیتی می‌تواند دشوار و پرهزینه باشد.
2. مبتنی بر هایپر وایزر
   با استفاده از هایپر وایزر، شما دارای نرم‌افزار یا سخت‌افزاری هستید که ماشین‌های مجازی را ایجاد و اجرا می‌کند. میکروسگمنتیشن مبتنی بر هایپر وایزر تمام ترافیک شما را از طریق هایپر وایزر هدایت می‌کند و به شما این امکان را می‌دهد که آن را نظارت و مدیریت کنید. در بسیاری از موارد، این مورد گزینه‌ای راحت است، زیرا می‌توانید این کار را با فایروال‌های موجود خود انجام دهید و سیاست‌های امنیتی را از یک هایپر وایزر به هایپر وایزر دیگر منتقل کنید. با این حال، یکی از معایب این رویکرد این است که در پیاده‌ سازی‌های ابری یا با بارهای کاری فیزیکی، کانتینری یا بدون سیستم‌عامل به خوبی عمل نمی‌کند.
3. مبتنی بر میزبان
   میکروسگمنتیشن مبتنی بر میزبان به قرار دادن عوامل (ایجنت‌ها) در هر نقطه پایانی وابسته است. با این نوع معماری، یک مدیر قادر به مشاهده تمام داده‌ها، فرآیندها، نرم‌افزارها، ارتباطات در شبکه و آسیب ‌پذیری‌های احتمالی است. با این حال، برای دستیابی به این دید، مدیر باید یک عامل را بر روی هر میزبان نصب کند. اما توجه داشته باشید که این ممکن است برای هر دو گروه مدیران و کاربران نهایی زمان ‌بر باشد.

“هایپر وایزر (Hypervisor) نرم‌افزاری است که به ایجاد و مدیریت ماشین‌های مجازی (Virtual Machines) کمک می‌کند.“

سخن پایانی

میکروسگمنتیشن انتخاب مناسبی برای سازمان‌هایی است که به دنبال بهبود نظارت و مدیریت اطلاعات و داده‌های خود هستند. این روش امنیت شبکه را افزایش داده و عملکرد آن را بهبود می‌بخشد.

از آنجایی که با گذشت زمان و حرکت تکنولوژی به سمت پیچیدگی، تعداد بیشتری از سازمان‌ها عملیات خود را به ابر انتقال می دهند و دورکاری یا سیستم ترکیبی را مستقر می کنند، به نظر می رسد که کنترل دسترسی بیش از پیش اهمیت پیدا کرده است. اهمیت کنترل دسترسی زمانی پر رنگ تر می شود که بحث جلوگیری از حملات سایبری به میان می آید تا تعیین شود چه کسی امکان دسترسی به شبکه، سیستم یا داده را دارد و همچنین مجاز به انجام چه کاری است.

تعریف کنترل دسترسی

کنترل دسترسی یک فرآیند امنیت داده است که سازمان ها را قادر می سازد تا کسانی را که مجاز به دسترسی به داده ها و منابع شرکت هستند را مدیریت کنند. کنترل دسترسی ایمن از پالیسی‌هایی استفاده می‌کند که تأیید می‌کند که آیا کاربران آن‌چه که ادعا می‌کنند، هستند و همچنین اعطا سطوح دسترسی کنترلی مناسب برای کاربران را نیز تضمین می‌کند.

پیاده سازی کنترل دسترسی یکی از اجزای حیاتی امنیت اپلیکیشن های وب است که تضمین می کند تنها کاربران مجاز، سطح مناسبی از دسترسی به منابع مورد نیاز را دارند. این فرآیند برای کمک به سازمان‌ها برای جلوگیری از نقض داده‌ها و مبارزه با بردارهای حمله، مانند حملات سرریز بافر (buffer overflow attack)، حملات KRACK، حملات on-Path و یا حملات فیشینگ حیاتی است.

اجزای کنترل دسترسی چیست؟

مدیریت کنترل دسترسی از طریق چندین مولفه انجام می شود که در ادامه آن ها را بررسی خواهیم کرد:

1. احراز هویت

احراز هویت، اولین قدم در فرایند تعیین هویت یک کاربر است. به عنوان مثال، هنگامی که کاربر با ترکیب نام کاربری و پسورد، وارد سرویس ایمیل یا حساب بانکی آنلاین خود می شود، هویت او احراز شده است. با این حال، صرف احراز هویت، برای محافظت از داده های سازمانی کافی نخواهد بود.

2. احراز دسترسی

احراز دسترسی یک لایه امنیتی اضافی به فرایند احراز هویت اضافه می کند و با تبیین حقوق و امتیازات دسترسی به منابع، تعیین می کند آیا کاربر مجاز به دسترسی به داده یا انجام تراکنش خاصی است یا نه.

به عنوان مثال، یک سرویس ایمیل یا حساب بانکی آنلاین می‌تواند ارائه احراز هویت دو مرحله‌ای (2FA) را از کاربران مطالبه کند؛ احراز هویت دو مرحله‌ای معمولاً ترکیبی از این موارد است: چیزی که می‌دانند (مانند پسورد)، چیزی که دارند (مانند توکن) یا چیزی که هستند (مانند تأیید بیومتریک). این اطلاعات را می‌توان از طریق اپلیکیشن موبایل احراز هویت دو مرحله‌ای یا اسکن اثر انگشت در گوشی های هوشمند نیز تایید کرد.

3. دسترسی

هنگامی که کاربر مراحل احراز هویت و احراز دسترسی را انجام داد، هویت وی تأیید می شود؛ در نتیجه دسترسی به منابعی که قصد لاگ کردن به آن ها را داشت به وی اعطا می شود.

4. مدیریت

سازمان ها می توانند سیستم کنترل دسترسی خود را با افزودن و حذف احراز هویت و احراز دسترسی کاربران و سیستم های خود مدیریت کنند. مدیریت این سیستم‌ها در محیط‌های تکنولوژی اطلاعات مدرن که شامل سرویس‌های ابری و سیستم‌های محلی هستند، می‌تواند پیچیده باشد.

5. ممیزی

سازمان ها می توانند اصل حداقل امتیاز را از طریق فرآیند ممیزی کنترل دسترسی اعمال کنند. از این طریق آن‌ها امکان خواهند داشت داده‌ها را در مورد فعالیت کاربر جمع‌آوری کرده و با آنالیز آن اطلاعات، نقض‌های دسترسی احتمالی را کشف کنند.

کنترل دسترسی چگونه کار می کند؟

از کنترل دسترسی برای تایید هویت کاربرانی که قصد لاگین به منابع دیجیتال را دارند استفاده می شود. برای اعطای دسترسی به ساختمان‌های فیزیکی و دستگاه‌های فیزیکی نیز از کنترل دسترسی استفاده می‌شود. کنترل دسترسی (Access Control) به فرآیندی اشاره دارد که در آن محدودیت‌ها و قوانین مشخصی برای دسترسی کاربران به منابع یا سیستم‌های خاص تعیین می‌شود. هدف اصلی آن اطمینان از این است که تنها افراد مجاز به منابع حساس یا حیاتی دسترسی پیدا کنند. این فرآیند به طور معمول شامل سه مرحله‌ی اصلی است: احراز هویت (Authentication)، مجوزدهی (Authorization)، و نظارت (Auditing).

کنترل دسترسی فیزیکی

نمونه های رایج کنترل کننده های دسترسی فیزیکی از این قرار هستند:

1. دربان های بیمارستان

دربان های بیمارستان ها می توانند یک لیست کنترل دسترسی برای تأیید کارت های شناسایی ایجاد کنند و اطمینان حاصل کنند که افرادی که وارد بخش بستری برای ملاقات بیماران می شوند بالاتر از 7 سال داشته باشند.

2. گیت های مترو

از کنترل دسترسی در گیت های مترو استفاده می شود تا تنها به افراد تأیید شده اجازه استفاده از سیستم های مترو را بدهد. با اسکن کارت‌های مترو، کاربران بلافاصله شناسایی می شوند و تأیید می شود که اعتبار کافی برای استفاده از این سرویس را دارند یا خیر.

3. اسکنر کارت کلید یا نشان در دفاتر شرکت

سازمان ها می توانند از دفاتر خود با استفاده از اسکنرهایی که کنترل دسترسی اجباری را ارائه می دهند، محافظت کنند. کارمندان قبل از دسترسی به ساختمان باید کارت کلید یا نشان خود را اسکن کنند تا هویتشان تأیید شود.

4. کنترل دسترسی منطقی/اطلاعات

کنترل دسترسی منطقی شامل ابزارها و پروتکل هایی است که برای شناسایی، احراز هویت و احراز دسترسی کاربران در سیستم های کامپیوتری استفاده می شود. سیستم کنترل کننده دسترسی اقداماتی را برای داده ها، فرآیندها، برنامه ها و سیستم ها اعمال می کند.

5. لاگین به لپ تاپ با استفاده از پسورد

یکی از رایج ترین اشکال از دست دادن داده، گم شدن یا دزدیده شدن دستگاه ها است. کاربران می توانند با استفاده از پسورد، داده های شخصی و شرکتی خود را ایمن نگه دارند.

6. باز کردن قفل گوشی هوشمند با اسکن اثر انگشت

تلفن های هوشمند را نیز می توان محافظت کرد؛ کنترل های دسترسی فقط به مالک گوشی اجازه ی ورود به دستگاه را می دهد. کاربران می توانند با استفاده از ویژگی های بیومتریک، مانند اسکن اثر انگشت، تلفن های هوشمند خود را ایمن کنند تا از دسترسی غیرمجاز به دستگاه های خود جلوگیری کنند.

تفاوت بین احراز هویت و احراز دسترسی چیست؟

احراز هویت و احراز دسترسی برای کنترل دسترسی در امنیت بسیار مهم هستند. احراز هویت فرآیند لاگینگ به سیستم مانند آدرس ایمیل، سرویس بانکداری آنلاین یا حساب رسانه های اجتماعی است. احراز دسترسی فرآیند تایید هویت کاربر برای ارائه یک لایه امنیتی اضافی جهت تایید ادعای کاربر است.

اهمیت کنترل دسترسی در انطباق با مقررات

کنترل دسترسی برای کمک به سازمان ها برای رعایت مقررات مختلف حریم خصوصی داده ها بسیار مهم است. این موارد عبارتند از:

PCI DSS

PCI DSS یک استاندارد امنیتی است که از اکوسیستم کارت پرداخت محافظت می کند. سیستم کنترل دسترسی برای اجازه یا رد تراکنش ها و اطمینان از هویت کاربران بسیار مهم است.

HIPAA

HIPAAبرای محافظت از اطلاعات سلامت بیمار در برابر افشای بدون رضایت آن ها ایجاد شده است. کنترل دسترسی برای محدود کردن دسترسی به کاربران مجاز، حصول اطمینان از اینکه افراد نمی توانند به داده هایی که فراتر از سطح امتیاز آنها است دسترسی داشته باشند و جلوگیری از نقض داده ها ضروری است.

SOC 2

SOC 2 یک روش حسابرسی است که برای ارائه دهندگان خدمات طراحی شده است که داده های مشتری را در فضای ابری ذخیره کرده و تضمین می‌کند که ارائه‌دهندگان از حریم خصوصی مشتریان خود محافظت می‌کنند و سازمان‌ها را ملزم می‌کند تا پالیسی ها و رویه‌های سخت‌گیرانه‌ای را در مورد داده‌های مشتریان اجرا و دنبال کنند. سیستم های کنترل دسترسی برای اجرای این فرآیندهای امنیتی دقیق داده، بسیار مهم هستند.

ISO 27001

سازمان بین المللی استاندارد (ISO)، استانداردهای امنیتی تعریف می کند که سازمان ها در تمام صنایع باید از آن پیروی کنند تا به مشتریان خود نشان دهند که امنیت برای آن ها جدی است. ISO 27001 استاندارد طلایی ISO برای امنیت اطلاعات و گواهینامه انطباق با قوانین است. اجرای کنترل های دسترسی برای رعایت این استاندارد امنیتی بسیار مهم است.

انواع مختلف کنترل های دسترسی چیست؟

انواع مختلفی از کنترل های دسترسی وجود دارد که سازمان ها می توانند برای حفاظت از داده ها و کاربران خود پیاده سازی کنند. این موارد عبارتند از:

1. کنترل دسترسی مبتنی بر ویژگی (ABAC)

ABAC یک پالیسی داینامیک و مبتنی بر کانتِکست (context) است که دسترسی را بر اساس پالیسی های اعطا شده به کاربران تعریف می‌کند. این سیستم در چارچوب های مدیریت هویت و دسترسی (IAM) استفاده می شود.

2. کنترل دسترسی اختیاری (DAC)

مدل‌های DAC به مالک داده اجازه می‌دهند تا با اختصاص دسترسی به قوانینی که کاربران مشخص می‌کنند، کنترل دسترسی را تعیین کنند. هنگامی که به یک کاربر اجازه دسترسی به یک سیستم داده می‌شود، این مدل ها می‌توانند آنطور که مناسب می بینند به سایر کاربران دسترسی فراهم کنند.

3. کنترل دسترسی اجباری (MAC)

MAC پالیسی‌های سخت‌گیرانه‌ای را بر روی کاربران انفرادی و داده‌ها، منابع و سیستم‌هایی که می‌خواهند به آنها دسترسی داشته باشند، اعمال می‌کند. مدیریت پالیسی‌ها به عهده ی مدیر یک سازمان می باشد و کاربران نمی توانند مجوزها را تغییر، لغو یا تنظیم کنند.

4. کنترل دسترسی مبتنی بر نقش (RBAC)

RBAC مجوزها را بر اساس گروه‌هایی از کاربران، نقش‌هایی که دارند و اقداماتی که انجام می‌دهند، ایجاد می‌کند. کاربران قادر به انجام هر عمل فعال شده برای نقش خود هستند و نمی توانند سطح کنترل دسترسی اختصاص یافته به خود را تغییر دهند.

5. کنترل دسترسی ساختارشکن (Break-glass)

کنترل دسترسی ساختارشکن دربرگیرنده ایجاد یک حساب اضطراری است که مجوزهای معمولی را دور می زند. در مواقع اضطراری، به کاربر اجازه دسترسی فوری به سیستم یا حسابی داده می‌شود که معمولاً مجاز به استفاده از آن نیست.

6. کنترل دسترسی مبتنی بر قانون

یک رویکرد مبتنی-بر-قانون که در آن، یک مدیر سیستم قوانین حاکم به دسترسی به منابع شرکت را تعریف می کند. این قوانین معمولاً بر اساس شرایطی مانند مکان یا زمانی از روز که کاربران به منابع دسترسی دارند، تدوین می شوند.

چند روش برای اجرای کنترل دسترسی چیست؟

یکی از رایج ترین روش ها برای پیاده سازی کنترل های دسترسی، استفاده از VPN است که به کاربران امکان می دهد تا به طور ایمن و از راه دور به منابع دسترسی داشته باشند؛ این موضوع زمانی که افراد دور از دفتر فیزیکی کار می کنند بسیار مهم است. هنگامی که کارکنان در مکان‌های مختلف در سراسر جهان مستقر هستند، شرکت‌ها می‌توانند از وی پی ان برای ارائه دسترسی ایمن به شبکه‌های خود استفاده کنند. در حالی که به دلایل امنیتی، استفاده از وی پی ان ایده آل است، اما گاه می تواند منجر به برخی مشکلات عملکردی نظیر تاخیر نیز شود.

سایر روش‌های کنترل دسترسی شامل مخازن هویت، اپلیکیشن های نظارت و گزارش‌دهی، ابزارهای مدیریت پسورد، ابزارهای تأمین و سرویس های اجرای پالیسی های امنیتی هستند.

چالش های کنترل دسترسی

بسیاری از چالش های کنترل دسترسی از ماهیت بسیار پراکنده تکنولوژی اطلاعات مدرن نشات می گیرد. از آنجاییکه دارایی ها هم از نظر فیزیکی و هم از نظر منطقی، دائماً در حال تغییر و تحول هستند، ردیابی آن ها دشوار است. موارد زیر نمونه هایی از چالش ها فرارو هستند:

• مدیریت داینامیک محیط های آی تی توزیع شده
• چالش های تعدد پسورد
• مشاهده انطباق با قوانین از طریق گزارش دهی منسجم
• متمرکز کردن دایرکتوری های کاربر و اجتناب از سیلوهای مختص به اپلیکیشن
• مدیریت داده و دید از طریق گزارش دهی منسجم

بسیاری از استراتژی‌های کنترل دسترسی قدیمی، در محیط‌های استاتیک که دارایی‌های محاسباتی یک شرکت در محل (نه ابر) نگهداری می‌شد، به خوبی کار می‌کردند ولی در محیط‌های آی تی پراکنده امروزی کارایی ندارند. محیط‌های آی تی مدرن از چندین استقرار مبتنی-بر-ابر و ترکیبی تشکیل شده‌اند که دارایی‌ها را در مکان‌های فیزیکی و انواع دستگاه‌های منحصربه‌فرد توزیع کرده اند و در نتیجه به استراتژی‌های کنترل دسترسی داینامیک نیاز دارند. کاربران می توانند در محل، راه دور یا حتی خارج از سازمان مثلا یک شریک خارجی باشند.

یکی از زمینه‌های سردرگمی این است که احتمالا سازمان‌ها برای درک تفاوت بین احراز هویت و احراز دسترسی، دچار چالش شوند. احراز هویت فرآیند تأیید این موضوع است که آیا افراد همان کسانی که ادعا می کنند، هستند؛ این کار با استفاده از مواردی مانند پسورد، شناسایی بیومتریک و احراز هویت چند عاملی انجام می شود. ماهیت توزیع شده دارایی ها، سازمان ها را قادر می سازد تا با روش های فراوانی هویت یک فرد را احراز کنند.

به نا به تعریف، احراز دسترسی عبارت است از اعطا دسترسی صحیح داده به افراد بر اساس هویت احراز شده ی آن ها. از یک لیست کنترل دسترسی (ACL) برای تخصیص احراز دسترسی صحیح به هر هویت استفاده می شود.

یکی از نقطه ضعف های احراز دسترسی این است که با وجود ترک کار، فرد همچنان به دارایی های شرکت دسترسی داشته باشد. این موضوع حفره‌های امنیتی ایجاد می‌کند زیرا دارایی‌ای که فرد برای کار از آن استفاده می‌کرد، مثلا گوشی هوشمندی که نرم‌افزار شرکتی در آن نصب شده است، بدون نظارت (زیرا فرد شرکت را ترک کرده است) همچنان به زیرساخت داخلی شرکت متصل است. در صورت عدم رسیدگی، این امر می تواند مشکلات امنیتی بزرگی برای سازمان ایجاد کند. برای مثال، اگر دستگاه یک کارمند سابق هک شود، یک مهاجم می تواند به داده های حساس شرکت دسترسی پیدا کند، پسورد را تغییر دهد یا اطلاعات اکانت کارمند یا داده های شرکت را بفروشد.

یکی از راهکارهای این مشکل، نظارت دقیق و گزارش دهی در مورد افرادی است که به منابع محافظت شده دسترسی دارند. در صورت رخداد تغییری، شرکت فوراً مطلع می شود و با به‌روزرسانی مجوزها، تغییرات را اعمال می کند. اتوماسیون سازی حذف مجوز، یکی دیگر از محافظت های مهم است.

ZTNA یا اعتماد صفر رویکردی مدرن برای کنترل دسترسی است. در معماری بدون اعتماد، هر منبع باید تمام درخواست‌های دسترسی را احراز هویت کند. هیچ دسترسی ای صرفاً نسبت به مکان دستگاه در محیط قابل اعتماد اعطا نمی شود.

از آنجاییکه سرویس‌های ابری اغلب خارج از یک محدوده قابل اعتماد واقع می شوند، چالش‌های کنترل دسترسی منحصربه‌فردی را ایجاد می‌کنند؛ چرا که احتمالا در یک اپلیکیشن وب عمومی مورد استفاده قرار بگیرند. در صورت عدم ایمن سازی صحیح، ممکن است به طور تصادفی اجازه دسترسی عمومی به اطلاعات محرمانه را بدهند. به عنوان مثال، تنظیمات نامناسب Amazon S3 bucket به سرعت می تواند منجر به هک شدن داده های سازمانی شود.

تجربه کاربر یکی دیگر از چالش‌های کنترل دسترسی است که اغلب نادیده گرفته می‌شود. اگر استفاده از یک تکنولوژی مدیریت دسترسی دشوار باشد، کارمندان احتمالا از آن اشتباه استفاده کنند یا با دور زدن کامل آن، حفره‌های امنیتی و شکاف‌های انطباق با قوانین ایجاد کنند. اگر استفاده از اپلیکیشن گزارش‌دهی یا نظارت دشوار باشد، ممکن است گزارش‌دهی به دلیل اشتباه یک کارمند به خطر بیفتد و منجر به شکاف امنیتی شود؛ چرا که یک تغییر مجوز مهم یا آسیب‌پذیری امنیتی گزارش نشده است.

سخن پایانی

در نهایت، پیاده‌سازی صحیح کنترل دسترسی نه تنها از داده‌ها و منابع سازمانی در برابر تهدیدات سایبری محافظت می‌کند، بلکه به بهبود کارایی و بهره‌وری کلی نیز کمک می‌کند. کنترل دسترسی با ایجاد توازن بین امنیت و دسترسی کاربران، به سازمان‌ها این امکان را می‌دهد تا ضمن حفظ حریم خصوصی و انطباق با مقررات، از نوآوری و توسعه تکنولوژی نیز بهره‌مند شوند. با انتخاب مدل‌های مناسب کنترل دسترسی و به‌روزرسانی مستمر سیستم‌های امنیتی، می‌توان به یک دفاع قدرتمند در برابر حملات سایبری و تهدیدات داخلی دست یافت.

سوالات متداول

کنترل دسترسی چیست؟

کنترل دسترسی یک فرآیند امنیت داده است که سازمان ها را قادر می سازد تا مدیریت کنند که چه کسانی مجاز به دسترسی به داده ها و منابع شرکت هستند.

انواع مختلف کنترل دسترسی چیست؟

کنترل دسترسی مبتنی-بر-ویژگی (ABAC)

کنترل دسترسی اختیاری (DAC)

کنترل دسترسی اجباری (MAC)

کنترل دسترسی مبتنی-بر-نقش (RBAC)

کنترل دسترسی ساختارشکن (Break-glass)

کنترل دسترسی مبتنی-بر-قانون

چرا کنترل دسترسی مهم است؟

کنترل های دسترسی به طور قابل توجهی خطر نقض امنیت اطلاعات را کاهش می دهد. تفاوتی ندارد که نقض به صورت تعمدی انجام بگیرد یا غیرعمدی، کنترل دسترسی به مقابله با تهدید داخلی کمک می کند و از موارد غیرمجاز نظیر تغییرات، انتقال داده و حذف اطلاعات جلوگیری می کند.

هدف اصلی کنترل دسترسی چیست؟

هدف اصلی کنترل دسترسی، ارائه یک محیط امن است. سیستم های کنترل دسترسی فیزیکی تعیین می کنند که چه کسانی اجازه ورود به مناطق، ساختمان ها یا اتاق های خاص را دارند. خاطر نشان می شود که این موضوع تنها برای دور نگه داشتن افراد غیرمجاز صدق نمی کند؛ بلکه در مورد مدیریت و نظارت بر جریان افراد و دارایی ها در مناطق تحت کنترل نیز است.

Recent search terms:

• https://www darianet com/what-is-access-control/

همانگونه که به مرور زمان اپلیکیشن های تجاری به محیط های ابری و محلی تبدیل می شوند، کاربران نیازمند یک دسترسی ایمن و بدون محدودیت جغرافیایی هستند؛ در اینجا، دیگر فایروال های قدیمی کارساز نیستند چرا که یک محیط شبکه ای منفرد، به چندین میکرو محیط تبدیل شده است. در تکامل محیط های کار ترکیبی، اپلیکیشن ها، محیط جدیدی برای بسیاری از سازمان ها محسوب می شوند. فایروال های قدیمی، شامل مجموعه ای از ابزار های فیزیکی، مجازی و ابری است که باعث می شود سازمان ها در عملیات مرتبط به محیط های کاربردی، دچار مشکل شوند. در ادامه این مطلب با ما همراه باشید.

فایروال برند سیسکو (Cisco)

شرکت سیسکو، یک کمپانی ارائه دهنده تجهیزات امنیت شبکه است و یک رویکرد خودکار، چابک و یکپارچه را برای هماهنگی در اجرای سیاست در اپلیکیشن های مدرن و شبکه های ناهمگن فراهم کرده است؛ فایروال های سیسکو (Cisco Secure Firewall)، عمیق ترین مجموعه ادغامی در عملکرد های شبکه و امنیت شبکه هستند که امنیت را برای شرکت ها و سازمان های حساس فراهم می کند.

در واقع، سیسکو یک مجموعه امنیتی کامل و بهینه ای ارائه می دهد که از اپلیکیشن ها و کاربران، در هر زمان و در هر مکانی محافظت می کند؛ این خدمات، مناسب انواع کسب و کار ها است که مشاغل کوچک و متوسط تا مراکز داده سازمانی را شامل می شود.

مزایای فایروال های سیسکو

فایروال های سیسکو از مزایای بیشماری برای شبکه های سازمانی برخوردارند که در ادامه به اصلی ترین و جدید ترین آن ها می پردازیم:

عملیات ساده

با وجود بسیاری از گزینه های مدیریتی، روابط گردش کار، بازنگری شده و هوش مصنوعی امنیتی جدید، به این سیستم اضافه شده است؛ بنابراین می توان گفت مدیریت ساده تر از همیشه است.

کنترل ‌های امنیتی ویژه

تشخیص تهدیدات رمزگذاری شده بدون رمزگشایی ترافیک، با استفاده از تکنولوژی تشخیص تهدید تالوس و سایر ویژگی های فایروال سیسکو میسر شده است.

سازگار با بودجه

فایروال ها و سایر تجهیزات امنیت شبکه شرکت سیسکو با بهترین کیفیت و لایسنس، با مناسب ترین قیمت عرضه می شوند. شما می توانید برای اطلاعات بیشتر در رابطه با انتخاب و خرید انواع فایروال های سیسکو و سایر تجهیزات امنیت شبکه با  کارشناسان مجرب شرکت داریا تماس حاصل کنید.

چرا باید فایروال سیسکو را انتخاب کنیم؟

فایروال های سیسکو، در مقایسه با فایروال های دیگر، امنیت بیشتری را در برابر تهدیدات پیچیده سایبری ارائه می دهند که شما با استفاده از آن می توانید از کسب و کار و سرمایه خود محافظت کنید؛ شما با سرمایه گذاری روی تجهیزات سیسکو، روی پایه امنیت سایبری شبکه خود سرمایه گذاری می کنید که هم چابک و یکپارچه است و هم قوی ترین وضعیت امنیتی را در سراسر شبکه برقرار می سازد.

فایروال سیسکو (Cisco)، بدون اینکه عملکرد بازرسی ترافیک رمزگذاری شده را مختل کند، محافظت قدرتمندی را در برابر گسترده ترین و پیچیده ترین خطرات و تهدیدات سایبری ارئه می دهد و ادغام آن با سایر راهکار های Cisco و شخص ثالث، یک مجموعه گسترده و عمیقی از محصولات امنیتی را در اختیار سازمان ها قرار می دهد که حوادث سایبری گذشته را جبران می کند و با حذف نویز و جلوگیری از تهدیدات، عملکرد کلی شبکه را به طور چشمگیری بهبود می بخشد.

دید و کنترل برتر

همانطور که می دانید، شبکه ها گسترده تر و تهدیدات سایبری پیچیده تر شده اند و تعداد بسیار کمی از سازمان ها موفق به دفع همه تهدیدات سایبری و همچنین به روز نگه داشتن خود به طور مداوم می شوند.

با پیچیده تر شدن تهدیدات سایبری، اهمیت داشتن ابزار و تجهیزات مناسب برای محافظت از داده ها و اپلیکیشن های شبکه سازمانی نیز افزایش یافته است؛ فایروال های سیسکو، از قدرت و انعطاف پذیری بالایی برخوردار هستند که همیشه شما را یک قدم جلوتر از حملات سایبری قرار می دهند.

فایروال امن سیسکو، با داشتن سخت افزار پرسرعت، ترافیک رمزگشایی شده و ترافیک رمزگشایی نشده را بررسی می کند که این قابلیت باعث می شود، شما عملکرد فایروال شبکه خود را به طرز چشمگیری ارتقا دهید.

علاوه بر این موارد، سیاست قابل فهم بودن قوانین (human-readable rules) باعث شده است که موضوع امنیت به موضع ساده تری تبدیل شود؛ همچنین قابلیت مشاهده و کنترل اپلیکیشن از طریق ادغام Cisco Secure Workload ارائه شده است که به محافظت مداوم از اپلیکیشن های مدرن امروزی در سراسر شبکه کمک می کند.

مدیریت ساده فایروال

شرکت سیسکو، گزینه های مدیریتی انعطاف پذیری را برای مدیریت چندین فایروال از یک مکان مرکزی ارائه می دهد که شما می توانید به روش های مختلف، عملکرد و بهره وری شبکه سازمانی خود را افزایش دهید و از کیفیت و قدرت بالای این خدمات برخوردار شوید؛ با راهکار ارائه شده در فضای ابری نیز می توانید کارایی شبکه خود را حتی به مقدار بیشتری افزایش دهید.

کدام فایروال سیسکو برای کسب و کار شما مناسب است؟

شرکت سیسکو، فایروال های مختلفی را با قابلیت های متفاوتی عرضه می کند که این ویژگی ها هستند که  تعیین کننده ی مناسب بودن یک فایروال برای نیاز های کسب و کار شما هستند؛ برای انتخاب و خرید مناسب ترین فایروال که با نیاز های سازمان شما سازگار باشد، نیاز است که از یک کارشناس مجرب در این زمینه کمک بگیرید؛ برای این منظور، می توانید با کارشناسان شرکت داریا تماس بگیرید.

قیمت فایروال سیسکو

فایروال های سیسکو در سری های مختلف که از ویژگی های مختلفی برخوردارند، عرضه می شوند، قیمت های متفاوتی دارند؛ با این حال، شرکت داریا وارد کننده معتبر تجهیزات امنیت شبکه است که فایروال های سیسکو را با مناسب ترین قیمت در اختیار مشتریان خود قرار می دهد؛ شما می توانید جهت دریافت مشاوره رایگان و اطلاع از قیمت دقیق فایروال ها، با کارشناسان ما تماس بگیرید.

خرید فایروال سیسکو

با وجود کلاهبرداری های زیادی که در رابطه با خرید و فروش تجهیزات امنیت شبکه رخ می دهد، بسیار مهم است که در خرید فایروال شبکه خود دقت کنید و آن را از یک فروشنده معتبر خریداری کنید؛ شرکت داریا، وارد کننده و عرضه کننده معتبر تجهیزات امنیت شبکه از جمله فایروال سیسکو است که شما می توانید جهت دریافت مشاوره و خرید انواع فایروال های سیسکو، سوفوس، فورتی گیت با کارشناسان  شرکت داریا تماس بگیرید.

جمع بندی

در پایان، باید بدانید که با افزایش گستردگی و پیچیدگی خطرات و حملات سایبری، بسیار مهم است که شبکه سازمان شما دارای یک فایروال قدرتمند باشد که قادر است از شبکه شما در برابر هر نوع حمله سایبری محافظت کند. به این ترتیب بهترین راهکار در این زمینه انتخاب و خرید بهترین فایروال های سیسکو با کمک کارشناسان مجرب در این زمینه است.

احتمالاً هنگام تنظیم پورت فورواردینگ در روتر یا هنگام پیکربندی نرم افزار فایروال، ارجاعاتی به TCP و UDP دیده اید؛ این دو پروتکل برای انواع مختلف داده­ ها استفاده می شود. TCP/IP مجموعه ای از پروتکل هایی است که توسط دستگاه ­ها برای برقراری ارتباط از طریق اینترنت و اکثر شبکه های محلی استفاده می شود. این نام از دو پروتکل اصلی آن، پروتکل کنترل انتقال (TCP) و پروتکل اینترنت (IP) گرفته شده است. TCP راهی را برای ارائه و دریافت جریان بسته های اطلاعاتی ترتیب دار و بررسی شده از لحاظ خطا، در شبکه به اپ­ها ارائه می دهد. پروتکل دیتاگرام کاربر (UDP) توسط اپ‌ها برای ارائه جریان سریع‌تری از اطلاعات با حذف بررسی خطا استفاده می‌شود. هنگام پیکربندی برخی از سخت افزارها یا نرم افزارهای شبکه، ممکن است لازم باشد تفاوت را بدانید.

پروتکل UDP چیست؟

پروتکل UDP (User Datagram Protocol) یکی از پروتکل‌های اصلی لایه انتقال در مدل TCP/IP است که برای انتقال سریع داده‌ها بین دستگاه‌های شبکه استفاده می‌شود. UDP یک پروتکل بدون اتصال است، به این معنی که پیش از ارسال داده‌ها، نیازی به برقراری و حفظ ارتباط پایدار بین فرستنده و گیرنده وجود ندارد. این پروتکل به داده‌ها به صورت بسته‌های مستقل (Datagram) نگاه می‌کند و هیچ کنترلی بر ترتیب، تکرار یا از دست رفتن بسته‌ها ندارد. بر خلاف TCP که برای تضمین تحویل داده‌ها از تکنیک‌هایی مانند شماره‌گذاری و تأیید دریافت استفاده می‌کند، UDP این وظایف را به عهده نمی‌گیرد و به همین دلیل به عنوان یک پروتکل غیرمطمئن شناخته می‌شود.

به دلیل همین ساختار ساده و بدون سربار، UDP از سرعت بالایی برخوردار است و برای برنامه‌های حساس به زمان که نیازمند تاخیر کم هستند، بسیار مناسب است. کاربردهای UDP شامل پخش زنده ویدئو، گیم‌های آنلاین و پروتکل‌های پرس‌وجو مانند DNS است که در آن‌ها سرعت انتقال مهم‌تر از اطمینان کامل به تحویل بسته‌ها است. با این حال، به دلیل عدم ارائه کنترل خطا، در شرایطی که داده‌های حیاتی انتقال می‌یابند، استفاده از UDP ریسک بیشتری دارد و در صورت لزوم، راهکارهای دیگری مانند ارسال مجدد داده‌ها باید در لایه‌های بالاتر اعمال شوند.

پروتکل TCP چیست؟

پروتکل TCP (Transmission Control Protocol) یکی از پروتکل‌های اصلی لایه انتقال در مدل TCP/IP است که برای انتقال داده‌های مطمئن بین دستگاه‌های شبکه استفاده می‌شود. TCP یک پروتکل اتصال‌محور است، به این معنا که قبل از انتقال داده‌ها، ابتدا یک ارتباط پایدار بین فرستنده و گیرنده برقرار می‌کند. این پروتکل تضمین می‌کند که تمام بسته‌های داده به صورت صحیح و بدون خطا به مقصد می‌رسند، حتی اگر شبکه دارای نویز یا از دست دادن بسته‌ها باشد. TCP از شماره‌گذاری بسته‌ها، تأیید دریافت و کنترل جریان استفاده می‌کند تا داده‌ها را به ترتیب و به طور کامل به گیرنده برساند.

TCP برای برنامه‌هایی که به انتقال دقیق و اطمینان از تحویل داده‌ها نیاز دارند، مانند وب‌گردی (HTTP/HTTPS)، ارسال ایمیل (SMTP) و انتقال فایل (FTP)، مناسب است. به دلیل مکانیزم‌های کنترل خطا و تضمین تحویل، TCP نسبت به پروتکل‌های سبک‌تر مانند UDP، دارای سربار بیشتری است و ممکن است کمی کندتر عمل کند، اما امنیت و قابلیت اطمینان بالاتری در ارسال داده‌ها فراهم می‌کند.

مقایسه پروتکل های TCP و UDP

در اینجا مقایسه پروتکل‌های TCP و UDP را به صورت کامل و تخصصی برایتان آورده ایم:

1. نوع اتصال:
   • TCP: اتصال‌گرا (Connection-Oriented) – ابتدا ارتباطی پایدار بین مبدأ و مقصد ایجاد می‌شود.
   • UDP: غیراتصال‌گرا (Connectionless) – بدون نیاز به ایجاد ارتباط اولیه، داده‌ها مستقیماً ارسال می‌شوند.
2. روش انتقال داده‌ها:
   • TCP: داده‌ها به صورت جریانی و متوالی ارسال می‌شوند و ترتیب تحویل داده‌ها تضمین می‌شود.
   • UDP: داده‌ها به صورت پکت‌های جداگانه ارسال می‌شوند و ترتیب تحویل آن‌ها تضمینی نیست.
3. مکانیزم اطمینان از تحویل:
   • TCP: از Acknowledgment (تأیید دریافت) استفاده می‌کند تا مطمئن شود پکت‌ها به مقصد رسیده‌اند و در صورت بروز خطا، پکت‌ها دوباره ارسال می‌شوند.
   • UDP: هیچ تأییدی دریافت نمی‌شود و در صورت بروز خطا، پکت‌ها حذف می‌شوند و دوباره ارسال نمی‌گردند.
4. سرعت:
   • TCP: به دلیل مکانیزم‌های بررسی و کنترل، کندتر از UDP است.
   • UDP: سریع‌تر است زیرا هیچ مکانیسم کنترلی پیچیده‌ای ندارد.
5. سایز هدر:
   • TCP: هدر 20 بایت است که شامل اطلاعات بیشتری برای کنترل ارتباط می‌باشد.
   • UDP: هدر 8 بایت است و بسیار ساده‌تر است.
6. کاربردها:
   • TCP: برای وب‌گردی (HTTP/HTTPS)، انتقال فایل (FTP) و ایمیل (SMTP) که نیاز به اطمینان و دقت در انتقال داده‌ها دارند.
   • UDP: برای استریم ویدئو، بازی‌های آنلاین و پروتکل‌های DNS که نیاز به سرعت بالا و تاخیر کم دارند.
7. کنترل جریان و ازدحام:
   • TCP: از کنترل جریان و کنترل ازدحام استفاده می‌کند تا از پر شدن بیش از حد شبکه جلوگیری کند.
   • UDP: هیچ مکانیزمی برای کنترل جریان یا ازدحام ندارد.

شباهت پروتکل های TCP و UDP

TCP و UDP، هر دو پروتکل‌هایی هستند که برای ارسال بیت‌های داده  معروف به بسته‌ها از طریق اینترنت استفاده می‌شوند. هر دو پروتکل بر روی پروتکل IP ساخته می شوند. به عبارت دیگر، چه شما یک بسته را از طریق TCP ارسال کنید و یا UDP، آن بسته به یک آدرس IP ارسال می شود. همانطور که از کامپیوتر شما به روترهای واسطه و به مقصد ارسال می شوند، با این بسته ها به طور مشابه رفتار می شود. TCP و UDP تنها پروتکل هایی نیستند که در بالای IP کار می کنند. با این حال، آنها بیشترین استفاده را دارند.

نحوه کار پروتکل TCP

TCP رایج ترین پروتکل مورد استفاده در اینترنت است. وقتی یک صفحه وب را در مرورگر خود درخواست می کنید، کامپیوتر شما بسته های TCP را به آدرس وب سرور ارسال می کند و از آن می خواهد که صفحه وب را برای شما ارسال کند. وب سرور با ارسال جریانی از بسته‌های TCP پاسخ می‌دهد که مرورگر وب شما آن‌ها را به یکدیگر متصل می‌کند تا صفحه وب را تشکیل دهند. وقتی روی لینکی کلیک می‌کنید، وارد سیستم می‌شوید، نظر ارسال می‌کنید یا هر کار دیگری انجام می‌دهید، مرورگر وب شما بسته‌های TCP را به سرور ارسال می‌کند و سرور بسته‌های TCP را پس می‌فرستد.

در TCP همه چیز در مورد اطمینان است بسته های ارسال شده با TCP ردیابی می شوند تا هیچ داده ای در حین انتقال از بین نرود یا خراب شود. به همین دلیل است که دانلود فایل‌ها خراب نمی‌شود، حتی اگر مشکل شبکه وجود داشته باشد. البته، اگر سیستم دیگر کاملاً آفلاین باشد، کامپیوتر شما تسلیم می‌شود و پیام خطایی خواهید دید که نمی‌تواند با میزبان راه دور ارتباط برقرار کند.

TCP از دو طریق به این امر دست می یابد. ابتدا بسته ها را با شماره گذاری آنها مرتب می دهد. دوم، با فرستادن پاسخی از گیرنده به فرستنده که نشان می­ دهد پیام را دریافت کرده است، خطا را بررسی می کند. اگر فرستنده پاسخ درستی دریافت نکند، می‌تواند بسته‌ها را دوباره ارسال کند تا اطمینان حاصل شود که گیرنده، آن ها را به درستی دریافت کرده است. Process Explorer و سایر ابزارهای سیستمی می‌توانند نوع ارتباطات یک پروسس را نشان دهند در اینجا می‌توانیم مرورگر کروم را با ارتباطات TCP باز به سرورهای مختلف وب مشاهده کنیم.

UDP چگونه کار می کند؟

پروتکل UDP مشابه TCP کار می کند، اما تمام موارد بررسی خطا را حذف می کند. تمام ارتباطات رفت و برگشتی باعث ایجاد تأخیر می شود و سرعت را کاهش می دهد. هنگامی که یک اپ از UDP استفاده می کند، بسته ها فقط برای گیرنده ارسال می شوند. فرستنده منتظر نمی ماند تا مطمئن شود گیرنده بسته را دریافت کرده است – فقط به ارسال بسته های بعدی ادامه می دهد. اگر گیرنده چند بسته UDP را اینجا و آنجا از دست بدهد، آنها فقط گم شده­ اند، فرستنده آن ها را دوباره ارسال نمی کند. از دست دادن این همه هزینه به این معنی است که دستگاه‌ها می‌توانند سریع‌ تر با هم ارتباط برقرار کنند.

UDP زمانی استفاده می شود که سرعت، مطلوب باشد و اصلاح خطا ضروری نباشد. به عنوان مثال، UDP اغلب برای پخش زنده و بازی های آنلاین استفاده می شود. به عنوان مثال، فرض کنید در حال تماشای یک جریان ویدیویی زنده هستید که اغلب با استفاده از UDP به جای TCP پخش می شود. سرور فقط یک جریان ثابت از بسته های UDP را به کامپیوترهایی که در حال تماشا هستند ارسال می کند. اگر برای چند ثانیه ارتباط خود را از دست بدهید، ویدیو ممکن است برای لحظه ای ثابت یا جهش کند و سپس به بیت فعلی پخش پرش کند. اگر با از دست دادن بسته های جزئی مواجه شدید، ویدیو یا صدا ممکن است برای لحظه ای کج و کوله شود در حالی که ویدیو بدون داده ­های از دست رفته به پخش ادامه می دهد.

این در بازی های آنلاین نیز مشابه است. اگر برخی از بسته‌های UDP را از دست دادید، با دریافت بسته‌های UDP جدیدتر، ممکن است کاراکترها به آن طرف نقشه تلپورت شوند. اگر بسته های قدیمی را از دست دادید، هیچ فایده ای ندارد که آنها را دوباره درخواست بکنید زیرا بازی بدون شما ادامه می یابد. تنها چیزی که مهم است این است که در حال حاضر در سرور بازی چه اتفاقی می افتد، نه اتفاقی که چند ثانیه پیش رخ داده است. حذف تصحیح خطای TCP به سرعت بخشیدن به ارتباط بازی و کاهش تأخیر کمک می کند.

بهتر است بدانید اینکه یک برنامه از TCP یا UDP استفاده می کند به توسعه دهنده آن بستگی دارد و انتخاب، بستگی به نیازهای یک اپلیکیشن دارد. اکثر اپ­ها به تصحیح خطا و قدرت TCP نیاز دارند، اما برخی از اپلیکیشن­ ها به سرعت و کاهش سربار UDP نیاز دارند. اگر یک ابزار آنالیز شبکه مانند وایرشارک را راه اندازی کنید، می توانید انواع مختلف بسته هایی را که به رفت و آمد می کنند را مشاهده کنید.

مگر اینکه مدیر شبکه یا توسعه‌دهنده نرم‌افزار باشید، این نباید خیلی روی شما تأثیر بگذارد. اگر روتر یا نرم‌افزار فایروال خود را پیکربندی می‌کنید و مطمئن نیستید که یک اپلیکیشن از TCP یا UDP استفاده می‌کند، به طور کلی می‌توانید گزینه “هر دو” را انتخاب کنید تا روتر یا فایروال شما قوانین یکسانی را برای ترافیک TCP و UDP اعمال کند.

سخن پایانی

در نهایت، انتخاب بین پروتکل‌های TCP و UDP به نیازهای خاص هر برنامه و نوع داده‌ای که منتقل می‌شود بستگی دارد. TCP با ارائه اطمینان و کنترل خطا، برای برنامه‌هایی که نیاز به دقت و امنیت در انتقال داده‌ها دارند، مانند وب‌گردی و انتقال فایل، ایده‌آل است. از سوی دیگر، UDP به خاطر سرعت بالا و تأخیر کم، برای برنامه‌هایی مانند پخش زنده و بازی‌های آنلاین مناسب‌تر است، جایی که سرعت بر دقت اولویت دارد. با توجه به این تفاوت‌ها، توسعه‌دهندگان باید بر اساس نوع کاربرد و ویژگی‌های مورد نیاز، پروتکل مناسب را انتخاب کنند تا بهترین عملکرد و تجربه کاربری را فراهم آورند.

در گذشته، سیستم های یک شبکه، از طریق کابل های مجزا به اینترنت متصل می شدند که باعث می شد مدیریت شبکه دشوار شود و بهره وری پایین باشد. در سال 1997 دستگاه های اکسس پوینت ابداع شدند و این مشکل را برای کاربران به طور کامل برطرف کردند.

تعریف اکسس پوینت

اکسس پوینت یا Access Point (AP)، سیستم ها را به شیوه وایرلس، یعنی بدون استفاده از کابل های متعدد و پر دردسر، به شبکه LAN  یا WLAN متصل میکند و داده ها را، ارسال و دریافت میکند. اکسس پوینت توسط یک کابل اترنت به روتر متصل می شود و سیگنال اینترنت را دریافت و سپس به شبکه Wi-Fi جداگانه تبدیل می کند، این کار، سرعت بالایی از اینترنت را، حتی در مکان های دور خانه که دسترسی به اینترنت در آنجا دشوار است را مهیا می کند.

انواع اکسس پوینت

اکسس پوینت ها انواع مختلفی داشته که بر اساس تکنولوژِی به دسته های زیر تقسیم می شوند:

1. داخلی (Indoor): این نوع اکسس پوینت ها، به دلیل کوچک بودنشان، نصب و نگهداری آسانی دارند و در مکان های داخلی و محیط های اداری مورد استفاده قرار می گیرند.

2. بیرونی (Outdoor): این نوع از اکسس پوینت ها، برای محیط های دشوار و فضاهای باز مانند دانشگاه ها و اسکله ها و… طراحی شده اند و در برابر گرما و رطوبت، مقاوم هستند و پوشش گسترده ای از سیگنال های شبکه دارند.

3. دیواری: این اکسس پوینت های پنلی، بر روی دیوار نصب می شوند و فقط در مناطق خاص و محدود پوشش بی سیم ارائه می دهند و نرخ انتقال داده بین150Mbps  تا300Mbps  دارند.

4. سقفی: این اکسس پوینت های پنلی، بر روی سقف نصب می شوند و بیشتر در هتل ها و ادارات مورد استفاده قرار می گیرند و نرخ انتقال داده بین150Mbps  تا450Mbps  دارند.

5. کنترلی: از طریق کنترلر بی سیم کنترل می شوند و برای شبکه هایی با مقیاس بزرگ مورد استفاده قرار می گیرند که وظیفه آنها پیکربندی، رمزگذاری، آپدیت، تنظیمات پالیسی و مدیریت متمرکز شبکه است.

6. مستقل: به اکسس پوینت های مستقل، standalone نیز می گویند که بیشتر در مناطقی که روتر جداگانه در آنجا نصب باشد مورد استفاده قرار می گیرد زیرا فقط بر ارائه اتصال بی سیم در شبکه تمرکز دارند و وظایفی مانند احراز هویت، مجوز دسترسی، ترجمه ادرس و… دارند.

7. تجاری: اکسس پوینت (AP) های تجاری یا اینترپرایزی، در ادارات و سازمان هایی که کارمندان و کاربران زیاد است مورد استفاده قرار می گیرد.

8. تک فرکانسی: این نوع از اکسس پوینت ها با نام وای فای نیز شناخته می شوند، از G2.4 پشتیبانی کرده و نرخ انتقال داده بین150Mbps  تا450Mbps  دارند. ولی قابلیت anti-interference در آن ها ضعیف است.

9. دو فرکانسی: اکسس پوینت های دو فرکانسی که به آنها دو بانده نیز گفته می شود، می توانند به طور همزمان از G2.4 و G5.8 پشتیبانی کنند و نرخ انتقال داده بالاتری نسبت به تک فرکانسی دارند و اندازه شان بزرگتر است.

مزایای اکسس پوینت

1. افزایش گسترده پوششی: با استفاده از اکسس پوینت، می توان گستردگی پوشش شبکه را، حتی در مکان هایی که سیگنال ضعیف است، افزایش داد و در صورتی که از این دستگاه ها به تعداد بیشتر استفاده شود، می توان گستردگی پوششی را در ساختمان های بزرگ نیز به میزان قابل توجهی افزایش داد.

2. شبکه های اختصاصی: اکسس پوینت، این فرصت را به شما می دهد تا شبکه بی سیم اختصاصی خودتان را ایجاد کنید و با انجام این کار، شبکه شما با شبکه های دیگر تداخل پیدا نمی کند و امنیت شما حفظ می شود.

3. سرعت بالا: این دستگاه ها سرعت انتقال داده را افزایش می دهند و اگر به تعداد بیشتر در محل های مناسب محیط شما استفاده شود، سرعت انتقال داده به میزان قابل توجهی بهبود می یابد.

4. امنیت: اکسس پوینت ها دارای پروتکل های امنیتی مانند WPA2 هستند که با استفاده از آنها، می توان از دسترسی غیر مجاز به شبکه جلوگیری کرد.

5. کاهش هزینه: استفاده از دستگاه های اکسس پوینت بجای روتر، میتواند به میزان زیادی در هزینه های شما صرفه جویی کرده و انتقال داده بی سیم را، با مدیریت آسان در اختیار شما بگذارد.

6. قابلیت اتصال تعداد زیادی از دستگاه ها: به هر یک از دستگاه های اکسس پوینت، می توان 60 سیستم متصل کرد که این یکی از اصلی ترین مزیت ها است.

7. نصب آسان: شما برای استفاده از اِی پی (اکسس پوینت)، فقط به یک کابل اترنت برای اتصال آن نیاز دارید، ولی در اکسس پوینت های نسل جدید، به کابل هم نیازی نیست.

8. مدیریت دسترسی: بدلیل اینکه اکسس پوینت های بی سیم از ACL و CAPTIVE PORTAL پشتیبانی می کنند، می توان دسترسی کاربران را بدون ایجاد تداخل در شبکه کنترل کرد.

9. قابلیت کلاسترینگ: با استفاده از این قابلیت، اگر اختلالی در شبکه وجود داشته باشد یا سرور قطع شود، امکان اتصال خودکار به سرور های دیگر وجود دارد.

معایب اکسس پوینت

1. کاهش سرعت: درست است که سرعت بالا یکی از مزیت های AP(اکسس پوینت) است، ولی اگر تعداد دستگاه های وصل شده به آن بیشتر شود، سرعت انتقال داده نیز کاهش می یابد. بنابراین، پیشنهاد می شود از چند اکسس پوینت برای اتصال های با تعداد بالا استفاده شود.

2. تداخل با شبکه های دیگر: در صورتی که در یک محدوده، تعداد زیادی از اکسس پوینت ها قرار داشته باشند، امکان تداخل شبکه ها به دلیل وجود فرکانس های یکسان وجود دارد.

3. محدودیت در تعداد دستگاه های متصل: هر اکسس پوینت، تعداد محدودی از دستگاه های متصل را میتواند پشتیبانی کند و اگر تعداد دستگاه های متصل، بیش از حداکثر توانایی دستگاه باشد، ممکن است عملکرد و سرعت شبکه کاهش یابد.

4. قابلیت نفوذ: اگر اکسس پوینت به درستی پیکربندی نشود، ممکن است كاربران به داده ها و رمزگذاری ها دسترسی پیدا کنند.

کاربرد اکسس پوینت

همانطور که گفته شد، از اکسس پوینت ها در ساختمان های بزرگ و دفاتر تجاری مانند دکل اپراتور های تلفن همراه، شبکه های داخلی، کامپیوتری، مخابراتی، بلوتوث و… استفاده می شود ولی این به این معنا نیست که نتوان از آنها در محل های کوچک تر مانند مغازه ها نیز استفاده کرد.
با اتصال اکسس پوینت به یک سوئیچ یا روتر، اتصال آسان سیستم ها به اینترنت با سرعت بالا ممکن می شود و همچنین از اکسس پوینت در حالت Repeater، برای تقویت امواج برای مسافت های دور تر استفاده می شود.

فرق اکسس پوینت با مودم

مودم از طریق DSL یا کابل، به یک شبکه LAN متصل می شود و سپس سیستم ها را به اینترنت متصل می کند. مودم، در فرایند demodulation و modulation، صفر و یک های کامپیوتری را به سیگنال های آنالوگ تبدیل کرده و از طریق کابل به خط تلفن منتقل می کند، سپس سیگنال های آنالوگ را به سیگنال های دیجیتالی تبدیل کرده و به سیستم ارسال می کند.
درست است که کاربرد اکسس پوینت و مودم در ظاهر یکسان به نظر می رسد، ولی تفاوت هایی مانند نوع اتصال دارند. مودم، یک روتر یا کامپیوتر را به اینترنت متصل می کند در حالی که اکسس پوینت اتصالی بی سیم به یک شبکه سیمی را برای سیستم ها ممکن می سازد. و همچنین، اکسس پوینت در ساختمان های بزرگ و مودم، در محل هایی مانند منازل و مغازه های کوچک تر مورد استفاده قرار می گیرد.

فرق اکسس پوینت با روتر

در اکثر شبکه ها فقط یک عدد روتر برای مدیریت شبکه استفاده می شود، و برای افزایش پوشش و دسترسی به وای فای، یک عدد اکسس پوینت با کابل به سوئیچ و روتر متصل می شود. روتر ها، با ایجاد شبکه محلی LAN به عنوان هابی عمل می کنند و ارتباطات بین دستگاه ها را مدیریت می کنند، در حالی که اکسس پوینت، با متصل شدن به روتر، پوشش بیشتری را در منطقه ارائه می دهد و اتصال سیستم های بیشتری را به شبکه ممکن می سازند.
روتر قابلیت اتصال به اینترنت را دارد ولی اکسس پوینت(AP) ، فقط میتواند اتصال بی سیم دستگاه ها را به اینترنت را فراهم کند. روتر های وایرلس می توانند به عنوان اکسس پوینت عمل کنند ولی اکسس پوینت نمی تواند به عنوان روتر فعالیت کند.

بهترین اکسس پوینت

در حال حاضر، اکسس پوینت های متعدد و متنوعی در بازار وجود دارند که بررسی همه آنها و انتخاب بهترین از بینشان، بسیار سخت و دشوار است. با توجه به میزان رضایت مشتریان، برند های FortiAP  و Cisco Aironet (سیسکو) را می توان به عنوان کاربردی ترین و محبوب ترین برند های اکسس پوینت، معرفی کرد؛ که به دلیل ارائه پیشرفته ترین سرویس ها، بهترین انتخاب در خرید اکسس پوینت هستند.

قیمت اکسس پوینت

برای دریافت اطلاعات جامع و به‌روز درباره خرید و قیمت انواع اکسس پوینت‌ها، کارشناسان 24 داریانت آماده‌اند تا به شما کمک کنند. با تماس با تیم پشتیبانی این شرکت، می‌توانید مشاوره تخصصی دریافت کرده و بهترین گزینه‌ها را با توجه به نیازهای شبکه خود انتخاب کنید.

فراموش نکنید که برای بهره‌مندی از پیشنهادات ویژه و قیمت‌های رقابتی، با کارشناسان 24 داریانت به شماره ۶۲۲۴ – ۰۴۱ تماس بگیرید و از مشاوره‌های تخصصی آن‌ها بهره‌مند شوید. برای تماس و کسب اطلاعات بیشتر، اکنون اقدام کنید.

سخن پایانی

شرکت داریا، تنها وارد کننده معتبر با ارائه بهترین خدمات اکسس پوینت های برند Fortinet و Cisco است که محصولات اورجینال را به همراه ضمانت، با مناسب ترین قیمت، در اختیار شما قرار می دهد.

وای فای عمومی که مدت هاست به یک امر عادی تبدیل شده است، نه تنها برای کاربران فردی بلکه برای مشاغل نیز ایجاد تهدید می کند. با ظهور شیوه دورکاری، مردم اکنون می توانند تقریباً از هر کجا کار کنند: یک کافه نزدیک به خانه، یک هتل در یک شهر دیگر یا حتی در حالی که منتظر هواپیما در فرودگاه هستند. حال بیایید خطرات اتصال به Wi-Fi عمومی، هم برای شما و هم برای مشاغل را بررسی کنیم.

به گفته مشاور فوربس، اکثر مردم (56٪) به شبکه های Wi-Fi عمومی که نیازی به رمز عبور ندارند متصل می شوند. این راحتی، بهایی دارد و بسیاری از آن غافلند که مهاجمان می توانند جزئیات کارت، رمز عبور و سایر اطلاعات حساس را سرقت کنند.

خطرات استفاده از وای فای عمومی

استفاده از وای فای عمومی، مانند وای فای موجود در کافه‌ها، فرودگاه‌ها و هتل‌ها، راحتی زیادی را به کاربران ارائه می‌دهد، اما می‌تواند خطرات جدی نیز به همراه داشته باشد. در ادامه به برخی از خطرات استفاده از وای فای عمومی اشاره میکنیم:

حملات Man-in-the-Middle (MITM)

این شیوه یکی از رایج ترین تهدیدات در وای فای عمومی است. در یک حمله MITM، هکر مخفیانه بین ارتباط دو طرف قرار گرفته و آن را تغییر می دهد. کاربر فکر میکند که مستقیماً با یک وب سایت، سرور ایمیل یا کاربر دیگری در ارتباط است، اما هکر در حال انتقال اطلاعات است و داده های حساس را در این فرآیند ضبط می کند.

استراق سمع

شبکه‌های Wi-Fi عمومی، به ‌ویژه شبکه‌های بدون رمزگذاری (مانند WPA2)، به هکرها این امکان را می‌دهند که به داده‌هایی که از طریق شبکه منتقل می‌شوند، گوش کنند. ابزارهایی مانند آنالیزور بسته می توانند ترافیک رمزگذاری نشده را گرفته و استخراج اطلاعات حساس را برای هکرها آسان می کند.

هات اسپات جعلی

یک هکر، یک شبکه Wi-Fi جعلی را راه‌اندازی می‌کند، اغلب با نامی شبیه به یک شبکه اصلی (مثلاً «CoffeeShopFreeWiFi» به جای «CoffeeShop_WiFi»). کاربران ناآگاه به این هات اسپات تقلبی متصل می شوند که هکر را قادر می سازد تمام ترافیک را زیر نظر داشته باشد و هر گونه داده حساس منتقل شده را به دست بیاورد.

شبکه های هانی پات؛ شبیه به هات اسپات های جعلی، این ها شبکه های مخربی هستند که برای فریب دادن کاربران راه اندازی شده اند. پس از اتصال، هکر می تواند بدافزار را مستقر کند یا سعی کند از آسیب پذیری ها در دستگاه کاربر سوء استفاده کند.

اسپوفینگ

در یک حمله اسپوفینگ، هکر هویت دستگاه دیگری را در شبکه جعل می کند و ترافیک را از طریق دستگاه خود هدایت می کند. این کار به آنها اجازه می دهد تا داده ها را گرفته و دستکاری کنند.

ربودن سشن

در اینجا، مهاجم یک سشن بین مشتری و سرور را می رباید (به عنوان مثال، یک سشن ورود به سیستم در یک وب سایت). این کار می تواند به آن ها امکان دسترسی غیرمجاز به اکانت ها یا سرویس ها را بدهد.

توزیع بدافزار

Wi-Fi عمومی می تواند به عنوان رسانه ای برای توزیع بدافزار استفاده شود. به عنوان مثال، بدافزار را می توان در به روز رسانی نرم افزار یا دانلودها تزریق شود. هنگامی که دستگاه کاربر آلوده می شود، بدافزار می تواند اطلاعات را بدزدد، بر فعالیت کاربر نظارت کند یا دستگاه را جزئی از یک بات نت کند.

فیشینگ صفحه لاگین

برخی از شبکه های Wi-Fi عمومی، کاربران را قبل از اعطای دسترسی، به صفحه لاگین یا شرایط پذیرش هدایت می کنند. هکرها می توانند این صفحات را برای گرفتن اعتبار ورود یا سایر اطلاعات شخصی تکرار کنند.

اقدامات حفاظتی در برابر تهدیدات وای فای عمومی

برای محافظت در برابر  تهدیدات استفاده از Wi-Fi عمومی:

صاحبان هات اسپات (hotspot)

از فیلتر وب برای هات اسپات Wi-Fi استفاده کنید. شما نه تنها از مهمانان خود در برابر بدافزارها و منابع مضر محافظت خواهید کرد، بلکه وفاداری مشتریان را نیز افزایش خواهید داد. والدین با دانستن اینکه این کافه یا کتابخانه یک اینترنت امن ارائه می دهد، می توانند دستگاه ها را بدون نگرانی از قرار گرفتن در معرض محتوای نامناسب به فرزندان خود تحویل دهند. همچنین استفاده از سرویس فیلتر DNS به شما امکان می دهد تا اطلاعات و آمار ناشناس ارزشمندی را در مورد ترجیحات کاربران خود جمع آوری کنید، که می تواند در کمپین های بازاریابی مورد استفاده قرار گیرد.

کاربران وای فای عمومی

سرویس فیلتر DNS مانند SafeDNS را پیاده سازی کنید. یک کلاینت رومینگ روی دستگاه‌ها نصب کنید و دسته بندی‌های امنیت سایبری را برای بلاک کردن وب‌سایت‌های مخرب انتخاب کنید.

• از دسترسی به سایت ها یا سرویس های حساس مانند پلتفرم های بانکی خودداری کنید.
• تنظیمات اشتراک گذاری را در دستگاه خود خاموش کنید.
• برای جلوگیری از اتصال مجدد خودکار، پس از قطع ارتباط، همیشه فراموش کردن شبکه را بزنید.
• از وب سایت هایی که از پروتکل HTTPS استفاده میکنند، استفاده کنید و مطمئن شوید که SSL/TLS هنگام انتقال داده های حساس استفاده می شود.

به طور خلاصه، با اینکه که Wi-Fi عمومی باعث راحتی می شود اما بسیار مهم است که از آسیب پذیری های آن آگاه باشید و اقدامات احتیاطی لازم را برای اطمینان از امنیت داده ها انجام دهید.

فعالیت مشکوک وای فای